ஐரோப்பிய வீதிகளில் ஒலிக்கும் எச்சரிக்கை மணி: இலங்கை கற்க வேண்டிய பாடம்

ஐரோப்பாவின் பல நாடுகளில் இளைஞர்களின் தலைமையில் எழுந்துள்ள சிக்கன நடவடிக்கை எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் (anti-austerity protests) உலகளாவிய கவனத்தை ஈர்த்துள்ளன. பிரான்ஸ், இத்தாலி, பெல்ஜியம், அல்பேனியா, போர்த்துக்கல், ஸ்பெயின் ஆகிய நாடுகளில் நடைபெறும் இப்போராட்டங்கள் ஒரே மையத்தினால் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஓர் இயக்கமல்ல; ஆயினும் சர்வதேச ஊடகங்கள் அவற்றை ஒன்றாகவே சித்திரிக்கின்றன. எவ்வாறாயினும், இளைஞர்களின் எதிர்காலம் குறித்த விரக்தியும் ஏறிவரும் வாழ்க்கைச் செலவும் அனைத்துப் போராட்டங்களையும் இணைக்கும் பொதுவான இழையாகத் திகழ்கின்றன. ஐரோப்பாவில் உருவாகியுள்ள இந்த அலை, அதைவிடக் கடுமையான சமூக–பொருளாதாரச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்ளும் இலங்கை போன்ற அபிவிருத்தியடையும் நாடுகளுக்கான முன்னெச்சரிக்கையாகவே நோக்கப்பட வேண்டும்.

இப்போராட்டங்களுக்கான அடிப்படைக் காரணிகளை மூன்று பிரிவுகளாக வகுக்கலாம். முதலாவது, விலையேற்றம், விலையுயர்ந்த எரிசக்தி, வீட்டுவசதிச் செலவு ஆகியன குடும்பங்களின் வரவுசெலவின் மீது சுமத்தும் தாங்க முடியாத அழுத்தம் (cost-of-living squeeze) ஆகும். இரண்டாவது, தொழில், கல்வி, வீடு ஆகியவற்றிலும், அனைத்துக்கும் மேலாக நிதிச் சுதந்திரத்தை அடைய முடியுமா என்பதிலும் இளைஞர்களுக்குக் குறைந்துவரும் நம்பிக்கை. மூன்றாவது, அரசாங்கங்களின் முன்னுரிமைகள் தவறானவை என்ற பரவலான கருத்தினால் வளர்ந்துவரும் பொது அதிருப்தி. நாடுகளுக்கிடையே இக்காரணிகளின் அழுத்தம் வேறுபடுகின்றது. பெல்ஜியத்திலும் பிரான்ஸிலும் சிக்கனக் கொள்கையும் பொதுச் செலவினத்தின் முன்னுரிமைகளும் தொழிற்சங்கங்களையும் மாணவர்களையும் வீதிக்கு இறக்கியுள்ளன; அல்பேனியாவில் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளும் அரசியல் பொறுப்புக்கூறலுக்கான (political accountability) கோரிக்கைகளும் முதன்மைக் காரணிகளாக உள்ளன; போர்த்துக்கல்லிலும் ஸ்பெயினிலும் வீட்டுவசதியே போராட்டக்காரர்களின் மையக் குறையாகும். எனினும் நிலவரம் இதைவிடவும் சிக்கலானது.

சமூக விஞ்ஞானிகள் இதனை அதிருப்தியினதும் போராட்டங்களினதும் எல்லை கடந்த பரவல் (cross-border diffusion) என்று விளக்குகின்றனர். எந்தவொரு நாடும் இதிலிருந்து விதிவிலக்கல்ல; ஒரு நாட்டில் எழும் கிளர்ச்சி எல்லைகளைக் கடந்து தொடர் விளைவை (domino effect) ஏற்படுத்தக்கூடும். தெற்காசியா இதற்குச் சான்றாகும். இலங்கை, பங்களாதேஷ், நேபாளம், இந்தியா ஆகிய நாடுகளைப் பாதித்த இளைஞர் தலைமையிலான போராட்ட அலைகளில், பங்களாதேஷிலும் நேபாளத்திலும் அரசாங்கங்கள் வீழ்த்தப்பட்டன; இலங்கையில் ஜனாதிபதி பதவி விலக நேர்ந்து, அதைத் தொடர்ந்து ஆட்சி மாற்றமும் ஏற்பட்டது. 2010–2012 காலப்பகுதியின் அரபு வசந்த (Arab Spring) எழுச்சிகளின்போது 4 ஆபிரிக்க நாடுகளில் அரசாங்கங்களோ நீண்டகால ஆட்சியாளர்களோ வீழ்ந்தமையும் இங்கு நினைவுகூரத்தக்கது.

ஐரோப்பிய மக்களைவிடக் கடுமையான சமூக–பொருளாதாரச் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் அபிவிருத்தியடையும் நாடுகளுக்கு, ஐரோப்பாவில் நிகழ்பவை சிக்கலின் முன்னறிவிப்பாகும். சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பின் (ILO) புள்ளிவிவரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு Visual Capitalist தொகுத்துள்ள தரவுகளின்படி, மாதாந்தக் குறைந்தபட்ச ஊதியத்தில் (minimum wage) 130 நாடுகளில் இலங்கை 120ஆவது இடத்தில் உள்ளது. இலங்கையின் மாதாந்தக் குறைந்தபட்ச ஊதியம் 200 அமெரிக்க டொடாலர்கள் ஆகும்; இது உலகிலேயே மிகக் குறைந்தவற்றுள் ஒன்றாகவும், ஆய்வுக்குட்படுத்தப்பட்ட தெற்காசிய நாடுகளில் அடிநிலையிலும் இலங்கையை நிறுத்தியுள்ளது. பாகிஸ்தான் (68ஆவது இடம், 570 டொடாலர்), நேபாளம் (78ஆவது, 490), பங்களாதேஷ் (89ஆவது, 379), இந்தியா (111ஆவது, 233) ஆகியன இலங்கைக்கு மேலே உள்ளன. இலங்கையின் குறைந்தபட்ச ஊதியம் பாகிஸ்தானின் ஏறத்தாழ 35 சதவீதமும், நேபாளத்தின் ஏறத்தாழ 41 சதவீதமும், பங்களாதேஷின் ஏறத்தாழ 53 சதவீதமும் மட்டுமே என்பது இவ்விடைவெளியின் அளவைப் புலப்படுத்துகின்றது. சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) ஒப்பீட்டில் உள்ளடக்கப்பட்ட ஆசியப் பொருளாதாரங்களில், இடைநிலைக்குப் பிந்திய கல்வி (post-secondary education) பெற்ற இளைஞர்களிடையே அதிகூடிய வேலையின்மையைக் கொண்ட நாடு இலங்கையாகும்; இப்பிரிவில் 15–24 வயதுடையவர்களில் ஏறத்தாழ 43 சதவீதத்தினர் வேலையற்றுள்ளனர். வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரித்துவரும் அதேவேளை, வரிகளும் தீர்வைகளும் (tariffs) மிக உயர்ந்த மட்டத்திலேயே நீடிக்கின்றன; தெற்காசியாவிலேயே அதிகூடிய வீட்டு மின்கட்டணமும் இலங்கையிலேயே உள்ளது.

இத்தரவுகளை ஒன்றிணைத்து நோக்கும்போது தெளிவான சித்திரம் புலப்படுகின்றது. குறைந்த வருமானம், உயர்ந்த வரிச் சுமை, அதிகரிக்கும் மின்கட்டணம், தகைமை பெற்றும் வேலையற்றிருக்கும் இளைஞர்கள் ஆகிய அழுத்தங்கள் ஒருங்கே இணையும்போது, குடும்பங்களின் சேமிப்புத் திறனும் எதிர்காலம் மீதான நம்பிக்கையும் ஒருசேரப் பாதிக்கப்படுகின்றன. ஐரோப்பாவில் அடையாளம் காணப்பட்ட காரணிகளில் வாழ்க்கைச் செலவு நெருக்கடியும் இளைஞர்களின் நம்பிக்கை இழப்பும் இலங்கையின் தரவுகளில் ஏற்கனவே தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கின்றன; மூன்றாவது காரணியான முன்னுரிமைகள் குறித்த பொதுமக்களின் அபிப்பிராயம், கொள்கைத் தெரிவுகளின் வெளிப்படைத்தன்மையிலேயே தங்கியுள்ளது. ஐரோப்பாவில் தோன்றியுள்ள காரணிகள் இலங்கைக்குப் புதியவை அல்ல; அவை இங்கு ஏற்கனவே நிலவுகின்றன. குறைந்து வருவது அவற்றைக் கையாள்வதற்கான கால அவகாசமே.

பொருளாதார நெருக்கடிகள் ஆழமடைந்து, அரசியல் கட்டமைப்பின் மீதான மக்கள் நம்பிக்கை சிதையும்போது, அதிருப்தி வீதிப் போராட்டங்களில் வெளிப்படுவது இலங்கை வரலாறு காட்டும் உண்மையாகும். 1953இல் அன்றைய ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசாங்கம், மொத்தச் செலவினத்தின் ஏறத்தாழ 20 சதவீதமாக இருந்த மானியங்களைக் குறைக்க எடுத்த முயற்சியும், அதன் விளைவான அரிசி விலை உயர்வும், ஆட்சி மாற்றத்தின் விளிம்புவரை இட்டுச்சென்ற ஹர்த்தாலுக்கு வழிவகுத்தன. சிக்கன நடவடிக்கைகள் உள்ளிட்ட காரணிகள் 1977இல் ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்கத்தின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாயின. 2022 அறகலயவை அத்தியாவசியப் பொருட்களின் தட்டுப்பாடு தூண்டியது. இப்பின்னணியில், மக்கள் விடுதலை முன்னணி–தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்தின் முன்னுள்ள பிரதான சவால், சர்வதேச நாணய நிதியம் நிர்ணயித்த வருவாய் இலக்குகளை எட்டத் தேவையான நிதியைத் திரட்டிக்கொண்டே, பொதுமக்கள் மீதான தாங்க முடியாத பொருளாதாரச் சுமையைத் தணிக்கும் வழியைக் கண்டறிவதாகும். இது கம்பிமேல் நடப்பதற்கு ஒப்பான (high-wire act) சவால் ஆகும்.

இம்மதிப்பீட்டுக்கு எதிரான வாதங்களையும் நடுநிலையுடன் பரிசீலிக்க வேண்டியுள்ளது. முதலாவது வாதம், ஐரோப்பாவின் நிலைமையும் இலங்கையின் நிலைமையும் ஒப்பிடத்தக்கவை அல்ல என்பதாகும்; ஐரோப்பியப் போராட்டங்கள் வலுவான சமூகப் பாதுகாப்பு முறைமைகளைக் கொண்ட நாடுகளுக்குள் நிகழும் ஜனநாயக வெளிப்பாடுகள் என்றும், அவற்றை இலங்கைக்கு நேரடியாகப் பொருத்த முடியாது என்றும் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றது. இதில் உண்மையின் ஒரு பகுதி உண்டு; ஐரோப்பியப் போராட்டங்கள் ஒரே மையத்தினால் இயக்கப்படுவனவும் அல்ல. ஆனால் ஒப்பீட்டின் நோக்கம் நிகழ்வுகளின் ஒற்றுமையை நிறுவுவது அல்ல; காரணிகளின் ஒற்றுமையை அடையாளம் காண்பதே ஆகும். ஐரோப்பிய இளைஞர்களை வீதிக்கு இறக்கிய வாழ்க்கைச் செலவு, வீட்டுவசதி, வேலைவாய்ப்பு தொடர்பான அழுத்தங்கள், இலங்கையில் குறைந்த ஊதியம், உயர்ந்த வரிகள், அதிகரித்த இளைஞர் வேலையின்மை ஆகிய வடிவங்களில் மேலும் கடுமையாக உள்ளமையைப் புள்ளிவிவரங்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. வலுவான சமூகப் பாதுகாப்பு முறைமையைக் கொண்ட நாடுகளிலேயே இத்தகைய அதிருப்தி வெளிப்படுமாயின், ஊதியமும் வருமானமும் குறைவாக உள்ள நாட்டில் அழுத்தத்தைத் தாங்கும் திறன் மேலும் குறைவாகவே இருக்கும்.

இரண்டாவது வாதம், அரசாங்கத்துக்கு வலுவான மக்கள் ஆணை இருப்பதாலும், அரசாங்க ஆதரவுப் பேரணிகள் நடைபெறுவதாலும், பெருமளவிலான அதிருப்தி அலைக்கு இடமில்லை என்பதாகும். வரலாறு வேறொரு பாடத்தைப் புகட்டுகின்றது. 1953இலும் 1977இலும் பாராளுமன்றப் பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சியில் இருந்த அரசாங்கங்களே பொருளாதார அழுத்தத்தின் முன் நிலைகுலைந்தன. ஆதரவுப் பேரணிகள் ஆட்சியாளர்களுக்குத் தவறான பாதுகாப்பு உணர்வை வழங்கக்கூடும்; ஆனால் அவை பொதுமக்களின் அதிருப்தி அலையைத் தடுத்து நிறுத்த உதவாது. அரசியல் ஆதரவின் உண்மையான அளவுகோல், பேரணிகளில் திரளும் கூட்டம் அல்ல; குடும்பங்களின் வாழ்க்கைத் தரமே.

மூன்றாவது வாதம், சர்வதேச நாணய நிதிய வேலைத்திட்டத்தின் கீழ் வருவாய் இலக்குகளை எட்டுவது தவிர்க்க முடியாதது என்பதாலும், பொருளாதார உறுதிப்பாடே மீட்சிக்கான முன்நிபந்தனை என்பதாலும், உடனடி நிவாரணத்துக்கு இடமில்லை என்பதாகும். பொருளாதார உறுதிப்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தை மறுக்க முடியாது. ஆயினும், சமூக ஏற்புடைமை இல்லாத சீர்திருத்தம் நிலைத்து நிற்க முடியாது; 2022 அனுபவமும் இதையே உணர்த்துகின்றது. அத்துடன், வரிகளும் தீர்வைகளும் ஏற்கனவே மிக உயர்ந்த மட்டத்தில் உள்ள நிலையில், வரி வீதங்களை மேலும் உயர்த்தி வருவாயைத் திரட்டும் வழி அதன் எல்லையை நெருங்கியுள்ளது எனலாம். வருவாய் இலக்குகளுக்கும் மக்கள் நிவாரணத்துக்கும் இடையே ஒன்றைத் தெரிவுசெய்ய வேண்டியதில்லை; இவ்விரண்டையும் இணைக்கும் கொள்கை வடிவமைப்பே தேவைப்படுகின்றது.

மேலும் சிலர், வீதிப் போராட்டங்கள் முதலீட்டாளர் நம்பிக்கையையும் பொது ஒழுங்கையும் பாதிக்கும் என்பதால், அரசாங்கம் உறுதியான நிலைப்பாட்டுடன் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களைத் தொடர வேண்டும் என்றும், போராட்டங்களுக்கு இடமளிப்பது கொள்கைத் தொடர்ச்சியைச் சிதைக்கும் என்றும் வாதிடுகின்றனர். சீர்திருத்தத் தொடர்ச்சியின் முக்கியத்துவம் ஏற்கத்தக்கதே. ஆயினும் முதலீட்டாளர் நம்பிக்கையின் அடித்தளம் அரசியல் உறுதிப்பாடாகும்; அது வீதிகளில் அமைதியின்மை நிலவாத சூழலிலேயே நிலைக்கும். மக்களின் குரல், கொள்கைத் தோல்வியின் ஆரம்ப எச்சரிக்கைக் குறிகாட்டியாகும் (early warning indicator). அதனைப் புறக்கணிப்பதைவிட, உரிய காலத்தில் செவிமடுத்துக் கொள்கையைத் திருத்துவதே சீர்திருத்தங்களைப் பாதுகாக்கும் வழியாகும். கட்டுப்பாடற்ற அதிருப்தி கொள்கைத் தொடர்ச்சியை முற்றாகத் தகர்த்துவிடக்கூடும் என்பதை 2022 நெருக்கடி எடுத்துக்காட்டியது.

இதன் அடிப்படையில், நிதி ஒழுக்கத்தையும் சமூக நீதியையும் ஒருங்கே பேணும் பல்முனை அணுகுமுறை அவசியமாகும். முதலாவதாக, வருவாய் அதிகரிப்பு வரி வீதங்களின் உயர்வில் அன்றி, வரி நிர்வாகத்தின் வலுவில் தங்கியிருக்க வேண்டும். உள்நாட்டு இறைவரித் திணைக்களம், சுங்கத் திணைக்களம் ஆகியவற்றின் தரவுத் தளங்களை இணைத்து, வரி ஏய்ப்பையும் வருவாய்க் கசிவையும் (revenue leakage) குறைத்தால், ஏற்கனவே வரி செலுத்துவோர் மீது கூடுதல் சுமையைச் சுமத்தாமல் வரி அடிப்படையை (tax base) விரிவாக்க முடியும். அதேவேளை, பொதுநிதி முகாமைத்துவத்தில் (public financial management) செலவினத்தின் தரத்தை மீளாய்வு செய்து, பயன் குறைந்த மீண்டெழும் செலவினங்களைக் குறைத்து, அதனூடாகக் கிடைக்கும் சேமிப்பைச் சமூகப் பாதுகாப்புக்கும் இளைஞர் திறன்மேம்பாட்டுக்கும் திருப்பிவிட வேண்டும்.

இரண்டாவதாக, வீட்டு மின்கட்டணம் தெற்காசியாவிலேயே அதிகமாக உள்ள நிலையில், செலவு பிரதிபலிக்கும் கட்டண நிர்ணயம் (cost-reflective pricing) என்ற பெயரில் முழுச் சுமையையும் நுகர்வோர் மீது சுமத்தாமல், மின்சாரத் துறையின் செயற்றிறனை உயர்த்துவதே நிலையான தீர்வாகும். முறைமை இழப்புகளைக் (system losses) குறைத்தல், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (renewable energy) முதலீடுகளை விரைவுபடுத்தல், அடிப்படைப் பாவனைக்குக் குறைந்த கட்டணமும் அதிகப் பாவனைக்கு உயர்ந்த கட்டணமும் கொண்ட படிநிலைக் கட்டமைப்பைப் (tiered tariff) பேணுதல் ஆகியன குடும்பங்களின் சுமையைத் தணிக்கும்.

மூன்றாவதாக, இலக்கிடப்பட்ட சமூகப் பாதுகாப்பு (targeted social protection) வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். பயனாளிகளைத் தெரிவுசெய்யும் தரவுகள் நம்பகமானவையாகவும் வெளிப்படையானவையாகவும் இருப்பதுடன், நிவாரணக் கொடுப்பனவுகள் உரிய காலத்தில் இலக்குக் குடும்பங்களைச் சென்றடைவதை உறுதிசெய்யும் அமுல்படுத்தல் பொறிமுறையும் அவசியம். இது விரயத்தைக் குறைத்து, நிதி இலக்குகளுக்குப் பாதிப்பின்றி நிவாரணத்தை வழங்கும் வழியாகும். அடுத்ததாக, குறைந்தபட்ச ஊதியம் குறித்து அரசு, தொழில் வழங்குநர், தொழிற்சங்கம் ஆகிய தரப்புகள் பங்கேற்கும் முத்தரப்புப் (tripartite) பேச்சுவார்த்தையினூடாகக் காலமுறை மீளாய்வு நடத்தப்பட வேண்டும். ஊதிய உயர்வு உற்பத்தித்திறன் மேம்பாட்டுடன் படிப்படியாக இணைக்கப்படுமாயின், சிறிய, நடுத்தரத் தொழில் முயற்சிகள் மீதான சுமையையும் கட்டுப்படுத்தலாம்.

இளைஞர் வேலையின்மையைப் பொறுத்தவரை, தகைமைகளுக்கும் தொழிற்சந்தைத் தேவைகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளி, 43 சதவீதம் என்ற உயர் வீதத்தில் முக்கிய பங்கு வகிக்கக்கூடும். எனவே, தொழிற்றுறையுடன் இணைந்த தொழிற்பயிற்சி (apprenticeship), தொழிற்கல்வி மற்றும் பயிற்சித் துறைச் (TVET) சீர்திருத்தம், டிஜிட்டல் சேவை ஏற்றுமதி, சுற்றுலாத் துறையில் திறன்மேம்பாடு ஆகியவற்றுடன், விவசாயம் மற்றும் விவசாயப் பதப்படுத்தலில் மதிப்புக் கூட்டலை ஊக்குவித்து, வடக்கு, கிழக்கு உள்ளிட்ட பிராந்தியங்களில் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவது அவசியம். ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் நடைமுறையிலுள்ள இளைஞர் உத்தரவாதம் (Youth Guarantee) போன்று, குறித்த வயதுப் பிரிவினருக்குக் குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் வேலை, கல்வி அல்லது பயிற்சி வாய்ப்பை உறுதிசெய்யும் தேசியக் கட்டமைப்பு, இலங்கையின் சூழலுக்கேற்பத் தகவமைக்கப்படலாம்.

இறுதியாக, கொள்கை வகுப்பில் முன்னெச்சரிக்கைப் பொறிமுறையும் உரையாடலும் இன்றியமையாதவை. உணவு, எரிசக்தி, வீட்டுவசதிச் செலவுகள், இளைஞர் வேலையின்மை ஆகியவற்றைக் கண்காணிக்கும் சமூக அழுத்தக் குறிகாட்டியை (social stress index) காலாண்டு அடிப்படையில் வெளியிடுவதன் மூலம், அதிருப்தி வீதிக்கு வருமுன்னரே கொள்கைத் திருத்தங்களை மேற்கொள்ள முடியும். இளம் குடும்பங்களுக்கான கட்டுப்படியாகும் வீட்டுவசதித் திட்டங்களைப் பொது–தனியார் பங்காண்மையுடன் (public–private partnership) ஊக்குவித்தல், இளைஞர் அமைப்புகள், தொழிற்சங்கங்கள், சிவில் சமூகம் ஆகியவற்றுடன் முறையான கலந்துரையாடல் தளத்தை அமைத்தல், அல்பேனிய அனுபவம் சுட்டிக்காட்டும் பொறுப்புக்கூறல், ஊழல் தடுப்புக் கட்டமைப்புகளை வலுப்படுத்தல் ஆகியன மக்கள் நம்பிக்கையை மீளக்கட்டியெழுப்பும்.

அரசாங்கத்தின் முன்னுரிமைகள் தவறானவை என்ற கருத்தே ஐரோப்பாவில் அதிருப்தியின் மூன்றாவது காரணியாக இருப்பதால், பொதுச் செலவினம் எவ்வாறு தீர்மானிக்கப்படுகின்றது என்பதைப் பொதுமக்களுக்கு எளிய மொழியில் விளக்கும் குடிமக்கள் வரவுசெலவுத் திட்டம் (Citizens' Budget) போன்ற வெளிப்படைத்தன்மை நடைமுறைகள் பயனுள்ளவை. நிவாரண நடவடிக்கைகளுக்குக் காலவரையறையுடன் கூடிய பாதைத் திட்டத்தை (roadmap) வெளியிட்டு, அதன் முன்னேற்றத்தை அவ்வப்போது அறிக்கையிடுவதும் அவசியம். எதிர்பார்ப்புகள் வெளிப்படையாக முகாமைத்துவம் செய்யப்படும்போது, கடினமான சீர்திருத்தங்களையும் மக்கள் பொறுமையுடன் ஏற்கத் தயாராகின்றனர். வரிச் சுமையைப் பகிர்வதிலும் நியாயம் காணப்படுவது, அதாவது அதிக வருமானம் ஈட்டுவோரும் தமக்குரிய பங்கைச் செலுத்துகின்றனர் என்ற நம்பிக்கை ஏற்படுவது, சமூக ஒருமைப்பாட்டுக்கு இன்றியமையாதது.

ஐரோப்பிய வீதிகளில் ஒலிக்கும் முழக்கங்கள் தொலைதூரத்துச் செய்திகளாகக் கடந்துபோகக் கூடியவை அல்ல. பொருளாதாரக் கொள்கைகள் சாதாரண மக்களுக்குப் பயனளிக்காதபோது, எந்த நாட்டிலும் அதிருப்தி எவ்வாறு திரண்டெழும் என்பதற்கான சான்றுகளாகவே அவை அமைகின்றன. 1953, 1977, 2022 ஆகிய ஆண்டுகளின் அனுபவங்கள் இலங்கையிலும் இதே உண்மையை நிரூபித்துள்ளன. சொல்லாட்சியும் அரசியல் நாடகமும் மேலதிக வாக்குறுதிகளும் இனிப் பயனளிக்கப்போவதில்லை; மக்கள் எதிர்பார்ப்பது உறுதியான நிவாரணத்தையே. நிதி இலக்குகளை எட்டுவதும் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதுகாப்பதும் எதிரெதிரான தெரிவுகள் அல்ல; ஒன்றையொன்று தாங்கும் இரு தூண்கள். இவ்விரண்டையும் சமநிலைப்படுத்தும் துணிவையும் திறனையும் வெளிப்படுத்தும் ஆட்சியே நிலைத்து நிற்கும்.