தேற்றாத்தீவு மண்ணின் கலைச் சரித்திரமும் பண்பாட்டு ஆழமும்

ஓர் மானிடவியல் மற்றும் சமூகவியல் பார்வை –  ஆய்வுக்கட்டுரை

மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் தென்பகுதியில், முத்தமிழ்ச் சுவை பரிமளிக்கும் வளம் கொழிக்கும் ஊர்தான் தேற்றாத்தீவு. புவியியல் ரீதியாக ஓர் தீவாகவும், கலாச்சார ரீதியாக ஒரு பேரூற்றாகவும் விளங்கும் இந்த மண்ணை, அன்போடு ‘தேனூர்’ என்றும், அதன் கலைப் பெருமையைக் குறிக்கும் வகையில் ‘கலையூர்’ என்றும் மக்கள் அழைக்கின்றனர். ஒரு சமூகத்தின் அடையாளத்தை அதன் கலை வடிவங்களே தீர்மானிக்கின்றன என்ற மானிடவியல் தத்துவத்திற்கு மிகச்சிறந்த சான்று தேற்றாத்தீவு ஆகும். இங்கு கலை என்பது வெறும் கேளி்க்கை சார்ந்ததல்ல; மாறாக, அது மக்களின் மூச்சுக் காற்றோடு, குருதியோடு, உழைப்போடு கலந்துவிட்ட ஒரு ஜீவாதாரப் பண்பாடாகும்.

"தேனைத் தரும் தேனூரில், தீந்தமிழின் கூத்துண்டு! மானிடத்தின் ஆன்மாவாம் மாண்பார்ந்த கலை உண்டு! ஈழத்து மட்டக்களப்பின் இதயத் துடிப்புயிராம் தேற்றாத்தீவு மண்ணில் கலையென்பது உயிராகும்!"

ஓர் ஆய்வாளராக  இப்பகுதியை அணுகும்போது, இங்குள்ள ஒவ்வொரு வீடும் ஒரு திறந்தவெளிப் பல்கலைக்கழகமாகத் திகழ்வதை உணர முடிகிறது. அங்கு பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஏதோ ஒரு வகையில் இசையுடனோ, நடனத்துடனோ, கூத்து மரபுடனோ தொடர்பைக் கொண்டேயிருக்கிறது. இந்த மண்ணின் தனித்துவமான பண்பாட்டுப் பரப்பினை ஆழமாக ஆராய்வது நமது வரலாற்றுக் கடமையாகும்.

மட்டக்களப்புச் சீமையின் நாடகக் கலை வரலாற்றில் தேற்றாத்தீவின் பங்கு மகத்தானது. கூத்து மரபு என்பது ஈழத்துத் தமிழர்களின் பாரம்பரியக் கலைகளின் மணிமகுடம். குறிப்பாக ‘வசந்தன் கூத்து’, வடமோடி கூத்து, தென்மோடி கூத்து ஆகிய கலை வடிவங்களின் தொட்டிலாகவும், பிறப்பிடமாகவும் இந்த மண் விளங்கி வருகிறது என்பதற்கு எத்தனையோ வரலாற்றுச் சான்றுகள் உள்ளன.

ஆராய்ச்சிக்குறிப்பு (Academic Evidence): பேராசிரியர் சி. சுப்பையா மற்றும் பாரம்பரியக் கலை ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி, மட்டக்களப்பு கூத்து மரபுகளில் 'வசந்தன்' என்பது கிராமிய மக்களின் உழைப்புச் சடங்குகளோடும், இறை வழிபாட்டோடும் பின்னிப்பிணைந்த ஒரு உன்னத வடிவமாகும். தேற்றாத்தீவு மக்கள் இவ்வடிவத்தை வெறும் கலையாகவன்றி, தங்கள் பரம்பரைச் சொத்தாகப் பேணிப் பாதுகாக்கின்றனர்.

இங்குள்ள மூத்த கலைஞர்களின் நினைவடுக்குகளைத் புரட்டிப் பார்த்தால், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இக்கிராமத்தில் கூத்து அரங்கேற்றங்கள் நடைபெற்றமைக்கான சான்றுகள் புலப்படும். குருகுல வாச முறை இல்லாவிட்டாலும், தலைமுறை தலைமுறையாக வாய்மொழி வழியாகவும், குரு-சிஷ்ய பாரம்பரியம் வழியாகவும் இந்தக் கலைகள் இன்றும் தடையின்றிப் பரிமாறப்பட்டு வருவது உலகியல் வியப்புக்குரியது.

தேற்றாத்தீவின் பெருமையைச் சிகரம் நோக்கி உயர்த்துபவர்கள் இங்கிருக்கும் கலைஞர்களே. மட்டக்களப்பு மாவட்டத்திலேயே அதிகமான கலாபூஷண விருதுகளைப் பெற்ற ஆளுமைகளைக் கொண்ட ஊர்களில் தேற்றாத்தீவு முன்னணியில் நிற்கிறது. விருதுகள் என்பவை வெறும் பட்டங்கள் அல்ல; அவை இம்மண்ணின் கலைச் சேவைக்குக் கிடைக்கும் மகுடங்கள். அந்த விருது பெற்றவர்களின் நிழலிலேயே புதிய தலைமுறை கலைஞர்கள் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்.

ஆலயத் திருவிழாக்கள், கிராமிய விழாக்கள், மாகாண மற்றும் தேசிய அளவிலான கலாசாரப் போட்டிகள் என எங்கு நோக்கினும் தேற்றாத்தீவுக் கலைஞர்களின் கைவண்ணமும், கால்வழிச் சலங்கை ஒலியும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. பாடசாலை மட்டத்திலிருந்து இளைஞர் மன்றங்கள் வரை, கலை என்பது இவர்களின் அன்றாடப் பாடத்திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிட்டது.

"விருதுகள் பலவாங்கி வியப்புத் தரும் ஊர் இது! கருத்தோடு கலை வளர்க்கும் காவியத்தின் வேர் இது! தென் மட்டக்களப்பின் சீர்ரெக்கும் பெருமிதமாய் என்றும் நிலைத்து நிற்கும் எமது தேனூர் இது!"

அண்மையில், பாரம்பரிய உடையணிந்து, கண்கவர் சலங்கை ஒலியுடன் நடனமாடிய சிறுவர் மற்றும் சிறுமிகளை அருகில் அழைத்து நான் ஒரு புகைப்படத்தை எடுத்துக்கொண்டேன். அந்தத் தருணம் எனக்குள் ஏற்படுத்திய மன எழுச்சி சாதாரணமானது அல்ல. நான் பல நூல்களைப் படித்திருந்தாலும், அந்தச் சிறுமிகளின் முகங்களில் பிரதிபலித்த கலைத் தீவிரமும், பாரம்பரிய ஆடை அணிகலன்களின் நேர்த்தியும் எனக்குள் ஒரு புதுத் தத்துவார்த்தப் பார்வையைத் திறந்தன.

அந்தச் சிறுமிகளின் நடன அசைவுகளைக் கவனித்தேன். காலில் அணிந்த சலங்கையின் சத்தம், பாரம்பரியச் சேலை மற்றும் ஆபரணங்களின் பளபளப்பு, முகத்தில் மலர்ந்த புன்னகை—இவை அனைத்தும் நவீன நாகரிகத்தின் பிடியில் சிதையாமல் காப்பாற்றப்படும் நமது பண்பாட்டின் உயிருள்ள சாட்சிகளாகத் திகழ்ந்தன. அவர்களைப் பார்க்கும்போது, "நமது பாரம்பரியக் கலைகள் ஒருபோதும் அழியாது; அடுத்த பாதுகாப்பான கைகளுக்கு வெற்றிகரமாகக் கைமாற்றப்பட்டுவிட்டது" என்ற ஆழ்ந்த மனநிறைவு எனக்கு ஏற்பட்டது.

கலையோடு கலந்த வாழ்வு

ஒரு கிராமத்தின் உண்மையான செல்வம் அங்கே புதைந்திருக்கும் பொன்னோ பொருளோ அல்ல; மாறாக, அக்கிராம மக்கள் பேணி வளர்க்கும் பண்பாடும் கலையுமே ஆகும். அந்த வகையில் தேற்றாத்தீவு என்னும் தேனூர், தமிழ் உலகிற்கு வழங்கிய கொடை விலைமதிப்பற்றது. இந்த மண்ணில் பிறந்தேன் என்பதில் வாழ்நாள் முழுவதும் பெருமிதம் கொள்வேன்.

எங்கிருந்தாலும், எந்த உயரத்திற்குச் சென்றாலும் என் ஊரின் கலை வாசனையைச் சுமந்து நிற்பதையே எனது பெரும் பேறாகக் கருதுகிறேன். தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் இந்த உன்னத கலைப் பயணம் மேலும் வளரட்டும்; செழிக்கட்டும்!

எம் கலை வாழ்க! எம் ஊர் தேற்றாத்தீவு வாழ்க!