இலங்கையின் இளைஞர் வேலையின்மை (Youth Unemployment): கல்வித் தகுதிக்கும் வேலைவாய்ப்புக்கும் இடையிலான இடைவெளி

 உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளைப் போலவே இலங்கையும் வேலையின்மை (unemployment) எனும் பொருளாதாரச் சவாலை எதிர்கொண்டு வருகிறது. எனினும், இலங்கையின் நிலைமை ஒப்பீட்டளவில் வித்தியாசமானது. இங்கு பிரச்சினை வேலைவாய்ப்புகளின் பற்றாக்குறை அல்ல; மாறாக, கிடைக்கும் வேலைவாய்ப்புகளுக்கும் அவற்றை நாடுவோரின் கல்வித் தகுதிகளுக்கும் இடையிலான பொருத்தமின்மை (mismatch) ஆகும். சர்வதேச நாணய நிதியம் (IMF) வெளியிட்டுள்ள தரவுகளின்படி, பட்டப்படிப்பு முடித்த இலங்கை இளைஞர்களில் 43 சதவீதத்தினர் வேலையின்றி உள்ளனர் என்பது கவலைக்குரிய உண்மையாகும். பத்து பேரில் நான்கு பேருக்கு மேல், உயர் கல்வித் தகுதிகளைப் பெற்றிருந்தும் வேலையின்றி இருப்பது, இலங்கையின் கல்வி முறைமையும் தொழிலாளர் சந்தையும் ஒன்றுக்கொன்று இணைந்து செயற்படவில்லை என்பதைத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.

தொழில்நுட்ப, தொழில்சார் (technical, vocational), டிஜிட்டல் மற்றும் நடைமுறைச் சிக்கல் தீர்வு சார்ந்த கல்வித் துறைகளை கல்வி அதிகாரிகள் ஏற்கெனவே அறிமுகப்படுத்தியிருந்தாலும், அவற்றை நோக்கிய மாணவர்களின் ஆர்வம் இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. இதற்குப் பின்னால் ஆழமான சமூக, கலாசார காரணிகள் உள்ளன. இலங்கையின் தொழிலாளர் சந்தையில் காணப்படும் ஒரு தனித்துவமான அமைப்பியல் நிகழ்வு, இளைஞர்கள் அரசாங்க வேலைவாய்ப்புக்காக ஆண்டுக்கணக்கில் "வரிசையில் காத்திருத்தல்" (queuing) என்பதாகும். வேலை உறுதித்தன்மை, நிலையான வேலை நேரம், சமூக அந்தஸ்து, ஓய்வூதிய நலன்கள் ஆகியவை தனியார் அல்லது முறைசாராத் துறை வேலைகளை விட அரசாங்க வேலைவாய்ப்பை கவர்ச்சிகரமானதாக்கியுள்ளன.

இங்கு எழும் கேள்வி, அரச ஊழியர்களுக்கு வழங்கப்படும் சட்டபூர்வ நலன்களின் இருப்பு அல்ல; மாறாக, அந்த முறைமையில் பொறுப்புக்கூறல் (accountability) மற்றும் உற்பத்தித்திறனை உறுதிசெய்யும் போதுமான வழிமுறைகள் உள்ளனவா என்பதே. மகப்பேறு விடுமுறை உள்ளிட்ட விடுமுறை உரிமைகள் ஊழியர்களின் அடிப்படை உரிமைகளாகும், அவை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. அதேவேளை, அத்தகைய நலன்களுடன் தவிர்க்கக்கூடிய வருகைப் பிரச்சினைகள், வேலை நேரத்தின் தவறான பயன்பாடு அல்லது நிர்ணயிக்கப்பட்ட பணிச்சுமையை நிறைவேற்றத் தவறுதல் ஆகியவை இணைந்துவிடாமல் பொது நிறுவனங்கள் உறுதிசெய்ய வேண்டும். இந்தக் கோட்பாடு ஆண், பெண் ஊழியர்கள் அனைவருக்கும் சமமாகப் பொருந்தும். சில சந்தர்ப்பங்களில், உண்மையான உற்பத்தித்திறனை விட வெறும் வருகையின் மீதே கவனம் செலுத்தப்படுவதும், அலுவலக நேரம் தனிப்பட்ட அலுவல்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படுவதும் அவதானிக்கப்படுகின்றன.

இது ஒரு பரந்த கேள்வியை எழுப்புகிறது: செயலாற்றுகைக்கும் உற்பத்தித்திறனுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்காமலேயே ஊழியர்கள் விரிவான வேலை உறுதித்தன்மையையும் நலன்களையும் பெறமுடியுமெனில், திறமைக்கும் ஆர்வத்துக்கும் ஏற்ப வேலையைத் தேடுவோரைவிட, பாதுகாப்பை மட்டுமே நாடுவோரை பொதுத்துறை ஈர்க்கும் அபாயம் உள்ளது. இதன் விளைவாக, புதிதாகப் பட்டம் பெறும் பலர் அரசாங்க வேலையையே இறுதி இலக்காகக் கருதி, போட்டித் தேர்வுகளுக்குத் தோற்றுதல், ஆட்சேர்ப்பு அறிவிப்புகளுக்காகக் காத்திருத்தல் என்று ஆண்டுக்கணக்கில் தானாகவே வேலையின்றி இருக்கிறார்கள். இந்த "தன்னார்வ வரிசை" இளைஞர் வேலையின்மை புள்ளிவிவரங்களை உயர்த்துவதோடு, திறமையான, படித்த இளைஞர்களை தொழில்முனைவு (entrepreneurship) மற்றும் உற்பத்தித்திறன் மிக்க தனியார்துறை வேலைவாய்ப்புகளிலிருந்து நீண்டகாலம் விலக்கி வைக்கிறது.

பாலின அடிப்படையிலான வேறுபாடும் இங்கு முக்கியமானது. கல்வித் தேர்ச்சியில் இலங்கைப் பெண்கள் ஆண்களை விஞ்சி நிற்கும் நிலையில்கூட, பெண்களின் தொழிலாளர் படைப் பங்களிப்பு 35–40 சதவீதத்திற்கும் குறைவாக, வெகுவாகக் குறைந்த மட்டத்திலேயே உள்ளது. இதற்கு இணங்க, பெண்களின் வேலையின்மை விகிதம் பெரும்பாலான வயதுக் குழுக்களில் ஆண்களை விட தொடர்ந்து அதிகமாக உள்ளது. குடும்பப் பொறுப்புகளுடன் இணக்கமான வேலை நேரம், வேலை உறுதித்தன்மை ஆகியவற்றை வழங்கும் தொழில்களையே பலர் நாடுவது இதற்கான ஒரு முக்கிய காரணமாகும்.

எதிர்க்கருத்துகளும் அவற்றுக்கான பதில்களும்

மும்முக்கால் வாகனம் (three-wheeler) ஓட்டுநர் உரிமத்திற்கான குறைந்தபட்ச வயதை 40ஆக உயர்த்தும் முன்மொழிவு, சமீபத்தில் பொதுமக்கள் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. தொழில்சார் கல்வி பிரதி அமைச்சர் நலின் ஹேவகே, பாடசாலை விட்டவுடன் இளைஞர்கள் மும்முக்கால் வாகனம் ஓட்டும் தொழிலை நோக்கிச் செல்வதைத் தடுத்து, திறன்சார் மற்றும் உற்பத்தித்திறன் மிக்க வேலைவாய்ப்புகளை நோக்கிச் செலுத்தும் நோக்கில் இப்பிரச்சினையை முன்வைத்தார். 21 முதல் 40 வயதிற்கு இடைப்பட்டவர்களே விபத்துக்களில் சிக்கும் மும்முக்கால் வாகன ஓட்டுநர்களில் 66 சதவீதமாக இருப்பதும், அதிலும் 21–30 வயதுப் பிரிவினரே அதிகமாக இருப்பதும் இதற்கான தரவுகளாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

எனினும், இந்த முன்மொழிவை ஏற்காதோரும் உள்ளனர். சட்டபூர்வமாக வருமானம் ஈட்டும் ஒரு தொழிலை வரம்பிடுவது, மாற்று வேலைவாய்ப்பு வழிகளை உருவாக்காமலேயே இளைஞர்களின் உடனடி வருமான ஆதாரத்தைப் பறிப்பதாக அமையும் என்பது அவர்களின் வாதம். இது நியாயமான கவலையே. ஆயினும், இம்முன்மொழிவின் அடிப்படை நோக்கம் தொழிலைத் தடை செய்வது அல்ல; மாறாக, பாடசாலை முடிந்த உடனேயே திறன் வளர்ச்சியற்ற, குறுகிய கால ஆதாயம் தரும் தொழில்களை நோக்கி இளைஞர்கள் விரைவதைத் தடுத்து, நீண்டகால பொருளாதார பலனளிக்கும் தொழில்சார் கல்விக்கு அவர்களை வழிநடத்துவதே ஆகும். எனவே, இந்த முன்மொழிவு தனித்து அமுல்படுத்தப்படாமல், மாற்று வேலைவாய்ப்பு வழிகளுடன் இணைந்து முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதே சமநிலையான பார்வையாகும்.

மற்றொரு எதிர்க்கருத்து, அரசாங்க வேலைவாய்ப்பை நோக்கிய இளைஞர் நாட்டம் தனிப்பட்ட விருப்பம் என்பதும், அரசு அதில் தலையிடக் கூடாது என்பதுமாகும். ஆனால், பொது வளங்கள் (public resources) குறைந்த உற்பத்தித்திறனுள்ள பணியிடங்களுக்கு தொடர்ந்து ஒதுக்கப்படும்போது, அது தேசிய பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பாதிக்கும் ஒரு கொள்கைப் பிரச்சினையாக மாறுகிறது. எனவே, இது தனிநபர் தேர்வுக்கு அப்பாற்பட்ட, தேசிய முகாமைத்துவம் தேவைப்படும் விடயமாகும்.

இலங்கை–இந்தியா–வங்காளதேச–சிங்கப்பூர்–ஜப்பான் ஒப்பீடு இப்பிரச்சினையின் தீவிரத்தை மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறது. உயர்கல்வி பெற்ற இளைஞர்களிடையேயான வேலையின்மை விகிதம் இலங்கையில் 43 சதவீதமாகவும், இந்தியாவில் 42 சதவீதமாகவும், வங்காளதேசத்தில் 36 சதவீதமாகவும் இருக்கும்போது, சிங்கப்பூரில் 8 சதவீதமாகவும் ஜப்பானில் வெறும் 4 சதவீதமாகவும் உள்ளது. இந்த வித்தியாசம் வேலைவாய்ப்புகளின் எண்ணிக்கையில் மட்டுமல்ல; கல்வி, திறன் மேம்பாடு, தொழில் எதிர்பார்ப்பு, தொழிலாளர் சந்தை தேவை ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான இணக்கத்திலும் உள்ளது.

இப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண, ஒற்றைப் பரிமாண அணுகுமுறை போதாது. முதலாவதாக, தொழில்சார் மற்றும் திறன் அடிப்படையிலான கல்விக்கு சமூக அங்கீகாரத்தை உயர்த்தும் விழிப்புணர்வு இயக்கங்கள் தேவை; இவை பாடசாலை மட்டத்திலேயே ஆரம்பிக்கப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, அரசாங்க ஆட்சேர்ப்பு முறைமையில் செயலாற்றுகை அடிப்படையிலான முகாமைத்துவம் (performance-based management) அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும்; இது வெறும் வருகையை அல்லாமல் உற்பத்தித்திறனை மதிப்பிடும் வகையில் அமைய வேண்டும். மூன்றாவதாக, தனியார்துறை வேலைவாய்ப்புகளுக்கும் அரசாங்க வேலைவாய்ப்புகளுக்கும் இடையிலான நலன் இடைவெளியைக் குறைக்கும் கொள்கைகள் – சிறு, நடுத்தர நிறுவனங்களுக்கான ஊக்குவிப்புகள், சமூகப் பாதுகாப்பு விரிவாக்கம் போன்றவை – கருதப்பட வேண்டும். நான்காவதாக, பெண்களின் தொழிலாளர் படைப் பங்களிப்பை அதிகரிக்க, நெகிழ்வான வேலை நேரம், குழந்தை பராமரிப்பு வசதிகள் போன்ற குடும்ப நட்பு வேலை கொள்கைகள் (family-friendly work policies) தனியார், பொதுத் துறைகள் இரண்டிலும் அமுல்படுத்தல் அவசியம். ஐந்தாவதாக, மும்முக்கால் வாகன உரிம வயது உயர்வு போன்ற நடவடிக்கைகள், தொழில்முனைவு நிதியுதவி, தொழில்சார் பயிற்சி இணைப்பு ஆகியவற்றுடன் ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டுமே தவிர, தனித்த தடையாக மட்டும் நிற்கக்கூடாது.

இறுதியில், இப்பிரச்சினையின் மையம் கல்வி முறைமையையோ வேலைவாய்ப்பு எண்ணிக்கையையோ மட்டும் சாராமல், இளைய தலைமுறையின் தொழில் மனப்பாங்கு (career mindset) மாற்றத்தில் உள்ளது — குறிப்பாக கிராமப்புற பிரதேசங்களில். கல்வியை அரசாங்க வேலைக்கான ஒரு வழியாக மட்டும் பார்க்காமல், திறன்களைப் பெறுதல், வாய்ப்புகளை உருவாக்குதல், மாறிவரும் பொருளாதாரத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப தகவமைத்தல் ஆகியவற்றுக்கான வழிமுறையாக இளைஞர்கள் பார்க்க வேண்டும் என்பதே அடிப்படைத் தேவை.

இலங்கையின் இளைஞர் வேலையின்மை பிரச்சினை, வேலைவாய்ப்புகளின் பற்றாக்குறையால் அல்ல, மாறாக கல்வி–திறன்–எதிர்பார்ப்பு–சந்தைத் தேவை இடையிலான பொருத்தமின்மையால் உருவாகியுள்ளது. அரசாங்க வேலைவாய்ப்பை மட்டுமே இலக்காகக் கொண்ட மனப்பாங்கு, தேசிய மனித வளத்தை உரிய முறையில் பயன்படுத்த முடியாமல் தடுக்கிறது. இக்கட்டமைப்பு மாற்றத்தை தனி நபர்கள், கல்வி நிறுவனங்கள், அரசு ஆகிய மூன்று தரப்பும் இணைந்து முன்னெடுக்க வேண்டும். திறன் சார்ந்த கல்விக்கு மதிப்பு கொடுத்தல், பொதுத்துறை முகாமைத்துவத்தில் பொறுப்புக்கூறலை உறுதிசெய்தல், தனியார்துறையை கவர்ச்சிகரமானதாக்கும் கொள்கைகளை வகுத்தல் ஆகியவை இணைந்தே செயற்பட்டால் மட்டுமே, இலங்கை தனது இளைஞர் சக்தியை உண்மையான தேசிய வளர்ச்சிக்கான ஆற்றலாக மாற்ற முடியும். இது எளிய பணியல்ல; ஆயினும், தாமதிக்க முடியாத ஒரு தேசிய கடமையாகும்.