இலத்தீன் அமெரிக்காவும் ஆபிரிக்காவும்: இலங்கையின் இராஜதந்திர எல்லைகளை விஸ்தரிக்கும் தருணம்

இலங்கையின் வெளிநாட்டுக் கொள்கை பாரம்பரியமாக அண்டை நாடுகள், முக்கிய ஆசியப் பேரரசுகள், மத்திய கிழக்கு, ஐரோப்பா, வட அமெரிக்கா ஆகியவற்றை மையப்படுத்தியே வடிவமைக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. புவியியல் அமைவிடம் மற்றும் வரலாற்றுத் தொடர்புகளைக் கருத்தில் கொள்கையில், இது புரிந்துகொள்ளக்கூடியதே. இந்தியா, சீனா, ஜப்பான், வளைகுடா நாடுகள், ஐரோப்பா, அமெரிக்கா ஆகியன தொடர்ந்தும் முக்கிய பங்காளிகளாகவே காணப்படும்.

இறைபதம் அடைந்த அமரர் ஆ.சௌந்தரலிங்கம் விரிவுரையாளர் அவர்களுடைய மறைவை ஒட்டி இந்த கட்டுரையினை அவருக்காக சமர்ப்பிக்கின்றேன். இது எனது பல்கலைக்கழக காலத்தில் வெளிநாட்டு வர்த்தகம் சார்ந்த பல சர்வதேச பொருளாதார பாடங்களை எல்லாம் இவர் எனக்கு கற்பித்தவர் என்ற வகையில் அன்னாருக்கு மரியாதை செலுத்தும் வகையில் இந்த கட்டுரையினை அவருக்காக சமர்ப்பிக்கின்றேன்.

எனினும், இலங்கை தனது இராஜதந்திர (diplomatic) பங்களிப்பை விஸ்தரிக்கக்கூடிய குறிப்பிடத்தக்க வெளிச்சமான ஒரு பிராந்தியம் இன்னும் உள்ளது: இலத்தீன் அமெரிக்காவும் ஆபிரிக்காவும்.

இப்பிராந்தியங்களை இலங்கையின் நலன்களுக்கு வெகு தூரமான அல்லது புறவட்டாரமான பகுதிகளாகக் கருதுவது பொருத்தமற்றது. இவை பாரிய பொருளாதாரங்களையும், வளர்ந்துவரும் சந்தைகளையும், முக்கியமான இயற்கை வளங்களையும், வளர்ந்துவரும் தொழில்நுட்பத் திறன்களையும், அரசியல் செல்வாக்கையும், குளோபல் சவுத் (Global South) எனப்படும் வளர்ச்சியடையும் உலகின் குரல்களை அதிகரித்துவரும் இடங்களாகவும் கொண்டுள்ளன. பிரேசில் மற்றும் இலத்தீன் அமெரிக்கா தொடர்பான இலங்கையின் இராஜதந்திரப் பிரதிநிதிகளுடன் சமீபத்தில் நடைபெற்ற பரிமாற்றங்கள், அதிக ஒத்துழைப்புக்கான விருப்பமும் தயார்நிலையும் காணப்படுவதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. இலங்கை இலத்தீன் அமெரிக்காவுடன் போதுமான அளவு தொடர்பை ஏற்படுத்தியுள்ளதா என்ற பெரும் வினாவை இது எழுப்புகின்றது. இதற்கான விடை, இன்னும் அதிகமாகச் செய்யக்கூடிய இடம் விரிவாக உள்ளது என்பதேயாகும்.

பிரேசில் வெறுமனே ஒரு இருதரப்பு உறவாக மட்டும் கருதப்படக்கூடாது. அது உலகின் முக்கிய வளர்ந்துவரும் பொருளாதாரங்களுள் ஒன்றாகவும், பிரிக்ஸ் (BRICS) கூட்டமைப்பின் அங்கத்தவராகவும் திகழ்கின்றது. எனவே, இலங்கைக்கு பிரேசில் என்பது உலகின் மறுமுனையில் உள்ள ஒரு சந்தை மட்டுமன்று; அது பரந்த தென்-தென் ஒத்துழைப்புக்கான (South-South cooperation) நுழைவாயிலாகவும் அமையக்கூடும். இரு நாடுகளும் பொருளாதார சாத்தியங்களை ஏற்கனவே அங்கீகரித்துள்ளதற்கான சான்றுகள் காணப்படுகின்றன. கடந்த மார்ச் மாதம், 2030ஆம் ஆண்டளவில் இருதரப்பு வர்த்தகத்தை ஒரு பில்லியன் டொடாலர்களுக்கு அதிகரிக்கும் நோக்கில் இலங்கையும் பிரேசிலும் இணைந்து செயற்படவேண்டும் என ஒப்புக்கொண்டதுடன், ஒத்துழைப்பை விஸ்தரிப்பதற்கான வாய்ப்புகளையும் இனங்கண்டுள்ளன.

இராஜதந்திர நல்லெண்ணத்தை நடைமுறை ஒத்துழைப்பாக மாற்றுவது எவ்வாறு என்பதே இப்போதைய முக்கிய வினாவாகும். வர்த்தகம், முதலீடு, விவசாயம், உணவுப் பாதுகாப்பு, கல்வி, தொழில்நுட்பம், சுற்றுலா, மீள்புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி, மருந்தியல் (pharmaceuticals), விமானப் போக்குவரத்து, டிஜிட்டல் சேவைகள், கலாசாரம், விளையாட்டுத்துறை என பல தளங்களில் வாய்ப்புகள் காணப்படுகின்றன. இலங்கையின் தேசிய முன்னுரிமைகளுக்குப் பொருத்தமான பல தளங்களில் பிரேசிலுக்கு கணிசமான அனுபவமும் உள்ளது. கல்வி நிறுவனங்கள், தனியார்துறை அமைப்புகள், சிந்தனைக் குழுமங்கள் (think tanks), அரச நிறுவனங்கள் ஆகியன மேலும் கட்டமைப்புச் சார்ந்த தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக்கொள்வதற்கான இடம் உள்ளது. இரு நாடுகளுக்கிடையிலான சமீபத்திய பரிமாற்றங்கள், சாத்தியம் இருப்பினும் அதை செயற்படுத்தவேண்டியிருக்கின்றது என்ற முக்கிய உண்மையையே சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

இலங்கை இலத்தீன் அமெரிக்காவைப் புறக்கணிக்கக் காரணமாகக் கொள்ளும் ஒரு காரணி புவியியல் தூரமாகும். எனினும், ஒன்றிணைந்த உலகப் பொருளாதாரத்தில் தூரம் ஒரு போதுமான விளக்கமாக இனி இருக்கமுடியாது. இப்பிராந்தியத்தின் பொருளாதார அளவு கணிசமானது. பிரேசிலின் பொருளாதாரம் தோராயமாக 2.64 டிரில்லியன் டொடாலர்களாகவும், மெக்சிக்கோவினுடையது தோராயமாக 2.12 டிரில்லியன் டொடாலர்களாகவும் உள்ளன. அர்ஜென்டீனா, கொலம்பியா, சிலி, பெரு ஆகிய நாடுகளும் முறையே தோராயமாக 688 பில்லியன், 540 பில்லியன், 408 பில்லியன், 381 பில்லியன் டொடாலர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியுடன் (GDP) குறிப்பிடத்தக்க பொருளாதாரங்களாகத் திகழ்கின்றன. இவை புறக்கணிக்கக்கூடிய பொருளாதாரங்கள் அல்ல.

பிரேசிலும் மெக்சிக்கோவும் தனித்தனியே பாரிய சந்தைகளைக் கொண்டுள்ளன. அர்ஜென்டீனா, சிலி, கொலம்பியா, பெரு ஆகியன வேறுபட்ட பொருளாதார பலங்களையும் வாய்ப்புகளையும் வழங்குகின்றன. வெனிசுலா, தனது பொருளாதார நெருக்கடிகள் இருந்தபோதிலும், எரிசக்தி வளங்களினாலும் புவிசார் அரசியல் முக்கியத்துவத்தினாலும் இன்னும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகவே உள்ளது. எனவே, இலங்கைக்கு எழுவழி இராஜதந்திரத் தொடர்புகளை விட ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட ஒரு இலத்தீன் அமெரிக்க வியூகம் தேவைப்படுகின்றது. அந்த வியூகம் ஒவ்வொரு நாட்டுடனும் சமமான ஆழமான உறவுகளை ஏற்படுத்த முயல வேண்டும் என்பதைக் குறிக்காது. மாறாக, இலங்கையின் திறன்களும் நலன்களும் தனித்தனி இலத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளின் நலன்களுடன் இணையும் தளங்களை இனங்காண்பதையே அது குறிக்கின்றது.

பாதுகாப்புத் துறை மற்றும் பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பு தொடர்பாகவும் கவனத்திற்குரிய ஒரு பரிமாணம் உள்ளது. பயங்கரவாதத்தடுப்பு, சமாதானப் படைப் பணிகள் (peacekeeping), கடல்சார் பாதுகாப்பு, பேரிடர் முகாமைத்துவம், சிக்கலான பாதுகாப்புச் சூழல்களை நிர்வகித்தல் போன்ற தளங்களில் இலங்கை கணிசமான அனுபவத்தைத் திரட்டியுள்ளது. இலத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றச் செயற்பாடுகள், போதைப்பொருள் கடத்தல், எல்லைப் பாதுகாப்பு, குறுக்குநாட்டு குற்றவியல் வலையமைப்புகள் உள்ளிட்ட வேறுபட்ட பாதுகாப்புச் சவால்களை எதிர்நோக்குகின்றன. இச்சவால்களின் தன்மை இலங்கையின் கடந்தகால பாதுகாப்பு அனுபவத்திற்கு ஒப்பானதல்ல என்பதையும், ஒரு நாட்டின் தீர்வுகளை மற்றொரு நாட்டிற்கு நேரடியாக மாற்றமுடியும் என்று இலங்கை கருதக்கூடாது என்பதையும் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

எனினும், அனுபவங்கள், தொழில்முறை அறிவு, நிறுவனரீதியான பாடங்கள் ஆகியவற்றைப் பரிமாறிக்கொள்வதில் மதிப்பு உள்ளது. அரச கொள்கைக்கு உட்பட்டு, பொருத்தமான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளுடன், இராணுவம்-இராணுவம் மற்றும் பொலிஸ்-பொலிஸ் ஒத்துழைப்பு மற்றொரு ஒத்துழைப்புச் சேனையாக அமையக்கூடும். இத்தகைய ஈடுபாடு பாரம்பரிய பாதுகாப்பு இராஜதந்திரத்திற்கு மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்படக் கூடாது. பேரிடர் முகாமைத்துவம், மனிதாபிமான உதவி, சமாதானப் படைப் பணிகள், தொழில்முறைக் கல்வி, கடல்சார் பாதுகாப்பு, நிறுவனரீதியான பரிமாற்றங்கள் என்பவற்றையும் இது உள்ளடக்கலாம். போதைப்பொருள் கடத்தல், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றச் செயற்பாடுகள் தொடர்பான தொழில்முறைப் பரிமாற்றங்களுக்கு கொலம்பியா போன்ற நாடுகள் விசேடமாகச் சுவாரசியமான வாய்ப்புகளை வழங்கக்கூடும். இந்நோக்கம் இலங்கையின் தீர்வுகளை ஏற்றுமதி செய்வதாக இருக்கக்கூடாது; அனுபவங்களைப் பரிமாறி ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் கற்றுக்கொள்வதாகவே இருக்கவேண்டும்.

இலங்கைக்கு, கடல்சார் விவகாரங்கள் எந்தவொரு இலத்தீன் அமெரிக்க வியூகத்திலும் மையமாக இருக்கவேண்டும். உலகின் மிக முக்கியமான கடல்வழிப் பாதைகளுள் ஒன்றுக்கு அருகில் இலங்கை அமைந்துள்ளது. இலத்தீன் அமெரிக்கா அட்லாண்டிக் மற்றும் பசுபிக் பெருங்கடல்களின் முக்கிய கடல்சார் பொருளாதாரங்களையும், உலகின் மிக முக்கியமான துறைமுகங்கள், கப்பல் போக்குவரத்துப் பாதைகள், மீன்பிடித் தொழில், இயற்கை வளங்கள் என்பவற்றையும் கொண்டுள்ளது. துறைமுக முகாமைத்துவம், கப்பல் போக்குவரத்து, கடல்சார் தளவாடவியல் (maritime logistics), கடல்சார் கல்வி, சமுத்திர ஆளுகை, மீன்பிடித்தொழில், நீல பொருளாதாரம் (blue economy) என்பவற்றில் ஒத்துழைப்புக்கான சாத்தியம் உள்ளது. இந்தியப் பெருங்கடலின் கடல்சார் மையமாகத் தன்னை நிலைநிறுத்த இலங்கை முயற்சிக்கும் இக்காலகட்டத்தில் இது விசேடமாகப் பொருத்தமானது. இலங்கையின் வர்த்தகச் சபைகள், கப்பல் போக்குவரத்து அமைப்புகள், துறைமுகங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள், சிந்தனைக் குழுமங்கள், தனியார் நிறுவனங்கள் ஆகியன இலத்தீன் அமெரிக்காவிலுள்ள தமது இணையான அமைப்புகளுடன் நிறுவனரீதியான உறவுகளை ஏற்படுத்திக்கொள்ள ஊக்குவிக்கப்படவேண்டும்.

இன்றைய பொருளாதார இராஜதந்திரம் வெறுமனே பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்வதோடு நின்றுவிடுவதில்லை. தொழில்நுட்பமும் கல்வியும் மனித வளமும் அதே அளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. இலத்தீன் அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகங்கள், தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள், ஆய்வு நிறுவனங்கள், புத்தாக்க சூழலமைப்புகள் (innovation ecosystems) என்பவற்றுடன் ஒத்துழைக்கும் வாய்ப்புகள் இலங்கைக்கு உள்ளன. மாணவர் பரிமாற்றங்கள், கூட்டு ஆய்வுகள், புலமைப்பரிசில்கள், டிஜிட்டல் கற்றல், செயற்கை நுண்ணறிவு, விவசாயத் தொழில்நுட்பம், உயிரித்தொழில்நுட்பம், தொழில்முனைவு ஆகியன பாரம்பரிய இராஜதந்திரத்தால் மட்டும் அடையமுடியாத நீண்டகால உறவுகளை உருவாக்கக்கூடும். கலாசாரமும் ஒரு வலிமையான பாலமாக அமையக்கூடும். இலங்கையின் சுற்றுலாத் தொழில் பாரம்பரிய சந்தைகளுக்கு அப்பாலும் நோக்கவேண்டும். இலத்தீன் அமெரிக்கா மில்லியன் கணக்கான சாத்தியமான பயணிகளை வழங்கும் அதேவேளை, இலங்கை தனித்துவமான கலாசார, வரலாற்று, இயற்கைச் சுற்றுலாத் தன்மையைக் கொண்டுள்ளது. இதேபோன்று, இலத்தீன் அமெரிக்க கலாசாரம், இசை, இலக்கியம், சினிமா, உணவுவகைகள், கல்வித்துறை சிந்தனை ஆகியவற்றுக்கு இலங்கையர்களும் அதிகளவு வெளிப்பாட்டைப் பெறவேண்டும். மக்கள்-மக்கள் உறவுகள் அடிக்கடி அரசு-அரசு உறவுகளுக்கான அடித்தளத்தை உருவாக்குகின்றன.

இலத்தீன் அமெரிக்காவின் ஈடுபாடு போதுமானதாக இல்லையெனில், ஆபிரிக்கா இலங்கையின் வியூகச் சிந்தனையில் இன்னும் அதிகமாகவே புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கலாம். தென்னாபிரிக்கா, கென்யா உள்ளிட்ட முக்கிய இடங்களில் இலங்கை இராஜதந்திரப் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. ஆயினும், பிரதிநிதித்துவம் மட்டும் போதுமானதல்ல. ஆபிரிக்கா பாரிய பொருளாதார, சனத்தொகைமாற்றத்தை எதிர்நோக்குகின்றது. அது ஒரு பில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்களைக் கொண்ட, கணிசமான இயற்கை வளங்களையும், விஸ்தரிக்கும் சந்தைகளையும், வேகமாக வளர்ச்சியடையும் பொருளாதாரத் தளங்களையும் கொண்ட ஒரு பிராந்தியம். தென்னாபிரிக்கா, எகிப்து, நைஜீரியா, அல்ஜீரியா, மொரோக்கோ, கென்யா, தான்சானியா, எதியோப்பியா போன்ற நாடுகளை, வெறுமனே இராஜதந்திர இலக்குகளாக அல்லாமல், பொருளாதார, கல்வி, தொழில்நுட்ப, வியூகரீதியான பங்காளர்களாகவும் இலங்கை கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

விரிவான புவிசார் அரசியல் சூழலும் இவ்வொத்துழைப்பை இன்னும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக்குகின்றது. சீனா ஆபிரிக்காவிலும் வளர்முக உலகிலும் பாரிய முதலீடுகளை மேற்கொண்டுள்ளது. ஏனைய பெரும் சக்திகளும் ஆபிரிக்க, இலத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளுடன் வலுவான பொருளாதார, வியூகரீதியான உறவுகளை நாடி வருகின்றன. எனினும், இதை இலங்கை ஒரு தரப்பைத் தெரிவுசெய்யவேண்டிய போட்டியாகச் சித்தரிப்பது எளிமைப்படுத்தலாகும். இலங்கையின் நலன், தேசிய நலன் அடிப்படையில் பன்முக உறவுகளை வளர்த்துக்கொள்வதே. குளோபல் சவுத் சர்வதேச பொருளாதார, அரசியல் விவகாரங்களில் மேலும் முக்கியத்துவம் பெற்று வருகின்றது; பிரிக்ஸ் இம்மாற்றத்தின் ஒரு வெளிப்பாடே. இம்மாற்றத்தை இலங்கை வெறுமனே கவனிப்பவராக மட்டும் தொடர்ந்து இருக்கக்கூடாது.

எனினும், இந்த விடயத்தில் மாற்றுக் கருத்துகளையும் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். வரையறுக்கப்பட்ட வளங்களையும் இராஜதந்திரக் கொள்முதலையும் கொண்ட ஒரு சிறிய நாடு, ஏற்கனவே நிலைபேறான உறவுகளைக் கொண்ட பாரம்பரிய பங்காளிகளில் அதிக கவனத்தைச் செலுத்துவதே நடைமுறைச் சாத்தியமானது என்ற வாதம் முன்வைக்கப்படலாம். புவியியல் தூரம், போக்குவரத்துச் செலவு, மொழி, கலாசார வேறுபாடுகள் ஆகியவை இலத்தீன் அமெரிக்காவுடனான வர்த்தகத்தை நடைமுறையில் சிக்கலாக்கும் என்றும் சிலர் கருதலாம். இவ்வாதங்களில் உண்மை உள்ளது; எனினும், அவை இலங்கையை பாரம்பரிய பங்காளிகளுக்கு மட்டும் மட்டுப்படுத்தும் காரணங்களாக அமையலாகாது. வியட்நாம், சிங்கப்பூர் போன்ற சிறிய, மத்திய அளவிலான நாடுகள் கூட, குறிப்பிட்ட தளங்களில் கவனம் செலுத்தி, படிப்படியான அணுகுமுறையின் மூலம் தூரத்திலுள்ள பிராந்தியங்களுடன் பயனுள்ள பொருளாதார உறவுகளை உருவாக்கியுள்ளன. மொழி, கலாசார வேறுபாடுகள் தொழில்நுட்பம் மற்றும் நிறுவனரீதியான ஏற்பாடுகள் மூலம் நிர்வகிக்கத்தக்கவை என்பதையே இது காட்டுகின்றது.

மேலும், பாதுகாப்புத் துறை ஒத்துழைப்பு தொடர்பாக, இலங்கை புதிய பாதுகாப்புப் பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொள்வது புத்திசாலித்தனமா என்ற கேள்வியும் எழலாம். எனினும், முன்மொழியப்படும் ஒத்துழைப்பு இராணுவப் பொறுப்புகளை விஸ்தரிப்பதற்கானதல்ல; மாறாக, அரச கொள்கைக்கு உட்பட்ட, அறிவு பரிமாற்றம் சார்ந்த, தொழில்முறை ஈடுபாடாகும். எனவே, இது ஒரு புதிய பொறுப்பாக அல்லாமல், ஏற்கனவே இலங்கை கொண்டுள்ள அனுபவத்தை பொறுப்புடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் வாய்ப்பாகவே பார்க்கப்படவேண்டும்.

இக்கருத்துகளை மனங்கொண்டு, குறிப்பிடத்தக்க முதலீடு தேவைப்படாத, படிப்படியான, நடைமுறைச் சாத்தியமான அணுகுமுறைகளையே இலங்கை கடைப்பிடிக்கவேண்டும். இதற்கான தேவை பாரிய அதிகாரத்துவக் கட்டமைப்புகளுடன் ஆரம்பிக்கவேண்டியதில்லை. வர்த்தகக் குழுக்களின் பயணங்கள், கல்விப் பரிமாற்றங்கள், பாராளுமன்ற மற்றும் இராஜதந்திர உரையாடல்கள், பாதுகாப்புப் பரிமாற்றங்கள், சுற்றுலா ஊக்குவிப்பு, கடல்சார் மன்றங்கள், தொழில்நுட்பப் பங்காண்மைகள், சிந்தனைக் குழுமங்களுக்கிடையிலான ஒழுங்கான கலந்துரையாடல்கள் என்பவற்றுடன் இது ஆரம்பமாகக்கூடும். இலத்தீன் அமெரிக்கா-இலங்கை மற்றும் ஆபிரிக்கா-இலங்கை ஈடுபாட்டுத் திட்டங்களை உருவாக்குவது ஒரு நடைமுறைச் சாத்தியமான அணுகுமுறையாகும். இராஜதந்திரிகள், வர்த்தகத் தலைவர்கள், கல்வியாளர்கள், பாதுகாப்புத் தொழில்முறையாளர்கள், கொள்கை வகுப்பாளர்கள் ஆகியோரை ஒன்றிணைக்கும் வருடாந்த மன்றங்களை நடத்துவதையும் இலங்கை பரிசீலிக்கலாம். தூரமான உறவுகளை செயற்படும் உறவுகளாக மாற்றுவதே இதன் இலக்காக இருக்கவேண்டும்.

இலங்கையின் புவியியல் அமைவிடம் தென்னாசியாவையும் இந்தியப் பெருங்கடலையும் என்றும் அதன் வெளிநாட்டுக் கொள்கையின் மையமாக வைத்திருக்கும். எனினும், புவியியல் ஆரம்பப் புள்ளியாக இருக்கவேண்டுமே தவிர, எல்லையாக இருக்கக்கூடாது. பிரேசில், மெக்சிக்கோ, அர்ஜென்டீனா, சிலி, கொலம்பியா உள்ளிட்ட இலத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் அதிக கவனத்திற்குரிய பொருளாதார, இராஜதந்திர வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன. பாரிய சனத்தொகைத் திறன், வளங்கள், சந்தைகள், வளர்முக பொருளாதாரத் தளங்களைக் கொண்ட ஆபிரிக்காவும் அதே அளவு கவனத்திற்குரியது. இது பாரம்பரிய பங்காளிகளைக் கைவிடுவதைக் குறிக்காது; மாறாக, இலங்கையின் நெட்வொர்க்கை விஸ்தரிப்பதையே குறிக்கின்றது.

இலங்கை ஒரு சிறிய நாடு; ஆயினும், சிறிய நாடுகள் சிறிய தொலைநோக்குகளை வைத்திருக்க முடியாது. அடுத்த தலைமுறை வெளிநாட்டுக் கொள்கை மேலும் வெளிநோக்கியதாகவும், வர்த்தக ரீதியாக இணைக்கப்பட்டதாகவும், வியூகரீதியாக பன்முகப்படுத்தப்பட்டதாகவும் இருக்கவேண்டும். இராஜதந்திரம், வர்த்தகம், முதலீடு, பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பு, தொழில்நுட்பம், கல்வி, சுற்றுலா, கலாசாரம், கடல்சார் விவகாரங்கள் ஆகியவற்றை அது ஒன்றிணைக்கவேண்டும். இந்த உறவுகளை ஆழப்படுத்துவதற்கான விருப்பம் இராஜதந்திரப் பிரதிநிதிகளிடையே காணப்படுகின்றது. இப்போது தேவைப்படுவது, அந்த விருப்பத்தை நடைமுறை ஒத்துழைப்பாக மாற்றுவதற்கான, மேலும் திட்டமிடப்பட்ட, தொடர்ச்சியான தேசிய முயற்சியேயாகும்.

இலங்கை தனது வசதிமிக்க எல்லைகளுக்கு அப்பால் அடியெடுத்து வைக்கவேண்டும். இலத்தீன் அமெரிக்காவும் ஆபிரிக்காவும் இனிமேலும் வரைபடத்தில் தூரமான புள்ளிகளாக இருக்கக்கூடாது. அவை இலங்கையின் வியூகரீதியான உரையாடலின் ஒரு அங்கமாக மாறவேண்டும்.