உண்மையான நட்பும் மனித நேயமும்: இருண்ட பாதையில் வெளிச்சம் காட்டும் சாவிகள்

 வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

இன்றைக்கு இந்தப் பொது வெளியில் உங்களோடு நேருக்கு நேராக நின்று பேசுகின்றேன் என்றால், இவை; நம் ஒவ்வொருவருடைய வீட்டிலும், நம்முடைய அன்றாட வாழ்வியலிலும் நடந்து கொண்டிருக்கின்ற உண்மைகளைத் தட்டி எழுப்புகின்ற ஒரு கூட்டு மனச்சாட்சியின் குரல். ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்விலும் பிரச்சனைகள் இருக்கும்; தீர்க்க முடியாத முடிச்சுகள் போல நெருக்கடிகள் வந்து நெஞ்சை அடைக்கும். ஆனால், அந்தத் துயரங்களை, அந்த வேதனைகளைத் தன் சொந்த உறவுகளிடம், ஏன் தன் இன்னுயிரான மனைவி மக்களிடம் கூட சொல்ல முடியாமல், நெஞ்சுக்குள்ளேயே புதைத்துக்கொண்டு தவிக்கிறார்களே மனிதர்கள்... அவர்களைப் பற்றி நாம் எப்போதாவது யோசித்துப் பார்த்ததுண்டா?

ஆம், உறவுகள் இருக்கும், குடும்பம் இருக்கும், சுற்றமும் நட்பும் சூழ இருக்கும். ஆனாலும், சில இரவுகளில் தலையணையை நனைக்கின்ற கண்ணீரைத் துடைக்க நாதியில்லாமல், உலகத்தின் நடுவே தனிமரமாக நின்கிறார்களே பலர், அந்த வலி எத்தகையது என்பதை நாம் உணர்ந்திருக்கின்றோமா? அப்படிப்பட்ட சூழலில்தான், எத்தனையோ மனிதர்களை நாம் கடந்து வருகிறோம். துன்பப்படும் ஒரு நண்பனின் முகத்தைப் பார்த்து, அவனுக்கு இருக்கின்ற பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கக் கூடிய, குறைந்தபட்சம் அவனுக்குச் சரியான வழிகாட்டக் கூடிய இடத்தில் இருக்கின்ற பல நண்பர்கள் இன்றைக்கு என்ன செய்கிறார்கள்? அதைத்தான் நாம் ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.

சிலர் இருக்கிறார்கள்; தமக்குத் தாங்களே பெரிய அறிவாளிகள் போல பாவித்துக்கொண்டு, துயரத்தில் தவிக்கிற மனிதனிடம் சென்று தேவைய இல்லாமல் பாடம் புகட்டிக்கொண்டிருப்பார்கள். "நான் அப்பவே சொன்னேன் கேட்கியா?", "உனக்கு இந்த புத்தி வேணும்" என்று காயப்பட்ட நெஞ்சில் மேலும் முள்ளை இறக்குவார்கள். ஆனால், அந்த அவல நிலையை மாற்றி, அவுக்க முடியாத அந்த வாழ்க்கை முடிச்சுகளை முன் நின்று அவு்த்து விடுகின்ற சாவியை, அந்தத் தவிக்கும் நண்பனின் கையில் கொடுத்து, "கலங்காதே, நான் இருக்கிறேன்" என்று தோள் கொடுக்கின்ற எத்தனையோ நல்ல உள்ளங்களும் இந்த மண்ணில் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால், பரிதாபம் என்னவென்றால், அந்த நண்பனுக்கு இருக்கின்ற பிரச்சினையைத் கண்டும் காணாமல் நழுவிச் செல்கின்ற பலரையும் நாம் பார்க்கிறோம். ஊரில் பழமொழி ஒன்று உண்டுதானே; "தான் போக வழி இல்லை, தவில் போல மாராப்பூ" என்பார்கள். தனக்கே வாழ்க்கையில் வழியில்லை, ஆனால் அடுத்தவனுக்குத் தேவையில்லாமல் அட்வைஸ் பண்ணிக்கொண்டு திரியும் போலி மனிதர்களை நாம் அன்றாடம் காண்கிறோம். அவ்வாறான மனிதர்களை எல்லாம் பார்க்கின்ற பொழுது, பொது வெளியில் இவர்கள் ஏதோ பெரிய நல்ல மனிதர்களைப் போல வலம் வரலாம்; முகஸ்துதி பேசலாம். ஆனால், உண்மையில் இவர்களைக் கண்டுதான் பலரும் ஒதுங்கி இருக்கவும், விலகி இருக்கவும் எத்தனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நல்ல நண்பர்களாக இருந்தால் மாத்திரம் போதாது; துன்பத்தின் போது தூக்கி விடுகின்ற ஒருவராக இருக்கின்றவர்தான் உண்மையான உள்ளம் படைத்தவர்.

இன்றைக்கு இந்தச் சமூகத்தில் அத்தகைய உண்மையான உள்ளங்களைத் தேடியே பலரும் அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு பிடி சோறு போடுவதை விட, அரவணைத்து ஆறுதல் சொல்லும் ஒரு வார்த்தைக்கு விலை மதிப்பில்லை. ஏதோ ஏட்டின் மூலமோ, இணையம் மூலமோ நாம் சேகரிக்கும் தகவல்களல்ல வாழ்க்கை; அனுபவங்களின் வழியே நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடங்கள் அவை. உலகப் புகழ்பெற்ற அறிஞர்கள் சொன்னது போல, ஒரு மனிதனின் உண்மையான குணம் அவன் சுகமான காலங்களில் அல்ல, மாறாகச் சோதனைக் காலங்களில் அவனுடன் யார் நிற்கிறார்கள் என்பதில்தான் வெளிப்படுகிறது.

இன்றைக்கு நம்மிடையே இருக்கின்ற நண்பர்களைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவே நாம் போராட வேண்டியிருக்கிறது. நம்முடன் பழகும் முகமூடி மனிதர்களை அடையாளங்கண்டு, எத்தகைய நெருக்கடிகளையும் எதிர்கொள்ளக்கூடிய மீண்டெழுதலுடைய மனப்பக்குவத்தை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நம்மில் பலர், தற்பெருமைக்காகவும் சுயநலத்துக்காகவும் மனிதர்களைப் பயன்படுத்துகிறோமே தவிர, அவர்களின் கண்ணீரைத் துடைக்க முன்வருவதில்லை. முகாமைத்துவம் பழகிய பெரிய தொழிற்சாலைகளில் கூட இயந்திரங்களை நிர்வகிக்கத் தெரியும் மனிதர்களுக்கு, மனங்களை நிர்வகிக்கத் தெரிவதில்லை. நம்மைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தில் விவசாயம் பழகிய உழைக்கும் மக்களின் கைகள் எப்படிச் சேற்றில் இறங்கிப் பயிரை விளைவிக்கிறதோ, அதேபோலத் துன்பச் சேற்றில் சிக்கிய மனிதர்களைத் தூக்கி நிறுத்த நண்பர்களின் கைகள் நீள வேண்டும்.

இன்றைக்கு நாம் ஒவ்வொருவரும் அந்த நல்ல உள்ளங்களாக மாற வேண்டாமா?

யோசித்துப் பாருங்கள். ஒருவரின் கண்ணீரைத் துடைக்கின்ற வாய்ப்பு நம் கையில் கிடைக்கும் போது, அங்கே வெறும் அறிவுரைகளை அள்ளி வீசாமல், உடனிருந்து அரவணைப்போம். நம்முடைய கிராமப்புறப் பாடசாலைகளில் பிள்ளைகளுக்குக் கற்றுக் கொடுக்கும் நற்பண்புகள் இன்றைக்குப் பெருநகர வீதிகளில் தொலைந்து போய்விட்டன. பாடசாலைகளில் மட்டுமல்ல, நம் வீடுகளிலும், நாம் கூடும் சபைகளிலும் மனித நேயம் பேசப்பட வேண்டும். டொலர் மதிப்பைத் தேடி ஓடும் இந்த இயந்திரத்தனமான உலகத்தில், மனித உறவுகளின் மதிப்பை நாம் இழந்துவிடக் கூடாது.

உலகப் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் தோமஸ் ஹியூஸ் ஒருமுறை சொன்னார்: "வாழ்க்கையில் நாம் செய்யும் மிகச்சிறந்த முதலீடு, மற்றவர்களின் முகத்தில் புன்னகையை வரவழைப்பதும், அவர்களின் துயரத்தில் பங்கெடுத்துக்கொள்வதும்தான்." அதைத்தான் நம் முன்னோர்களும் நமக்குச் சொல்லித் தந்தார்கள். இணைய வழிக் கட்டுரைகளிலும், நூல்களிலும் காணக்கிடைக்கும் பொன்மொழிகளைத் தாண்டி, நம் சொந்த ரத்தத்தோடு கலந்திருக்கிறது இந்த மனிதாபிமானம்.

இலங்கையின் எமது மண்ணில், எத்தனையோ போர்களைக் கடந்து, பொருளாதார நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியில், நம்மைத் தாங்கிப் பிடித்தது இந்தச் சமூக உறவுகளின் பிணைப்புதானே? திறைசேரியில் பணம் இல்லாவிட்டாலும், எமது மக்களின் நெஞ்சங்களில் அன்பும் மனிதநேயமும் இன்னும் குறையவில்லை. அந்த அன்பை நாம் சரியான முறையில் அமுல்படுத்த வேண்டும்; நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். இடைத்தரகர்களின் சூழ்ச்சிகளுக்குள் சிக்கித் தவிக்கும் எமது இளைய தலைமுறைக்கு, ஒரு நல்ல வழிகாட்டியாக, ஒரு உண்மையான நண்பனாக நாம் இருக்க வேண்டும்.

எதிர்காலம் சவால்கள் நிறைந்ததுதான். ஒண்லைன் உலகத்தில் தொலைந்துபோன மனிதத் தொடர்புகளை நாம் மீட்டெடுக்க வேண்டும். இன்றைக்கு நீங்கள் எடுக்கின்ற ஒவ்வொரு சிறிய முடிவும், நாளை உங்களுடைய பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும். யாரோ ஒருவர் தனியாக அழுதுகொண்டிருக்கும் போது, அவரிடம் சென்று தோளில் கைபோட்டு ஆறுதல் சொல்லுங்கள். அந்தத் துயரத்தின் முடிச்சை அவு்க்கும் சாவியாக நீங்கள் மாறுங்கள்.

இந்த உலகை மாற்ற வேண்டும் என்று பெரியதாக எதையும் சாதிக்க வேண்டும் என்பதில்லை; உங்கள் அருகில் இருப்பவனின் கண்ணீரைத் துடைத்தாலே போதும், இந்த உலகம் ஒளிரத் தொடங்கிவிடும். அந்த நல்வழிப் பாதையில், நம்பிக்கையோடும், ஒருவருக்கொருவர் கைக்கொடுத்துக் காப்பாற்றும் மனிதநேயத்தோடும் நாம் பயணிப்போம்.

உங்கள் அனைவருக்கும் எனது உளமார்ந்த நன்றிகள்!

சி.தணிகசீலன்