மழையும் விலையும் – அன்றாடக் கூலியின் அடுப்படி நெருக்கடி

மழை பெய்யும்போது நிலம் குளிர்வது இயற்கையின் கொடை. ஆனால் நாளாந்தக் கூலியை நம்பி வாழும் குடும்பங்களுக்கு, தொடர்மழை என்பது அன்றைய வருமானம் இல்லாமல் போவதையே குறிக்கிறது. கட்டுமானத் தொழிலாளி, விவசாயக் கூலி, மீன்பிடிப்பவர், முச்சக்கர வண்டி ஓட்டுநர், சிறு வியாபாரி ஆகியோருக்கு வேலை நின்றால் அன்றைய உணவும் நின்றுவிடும். அந்த நேரத்தில் சந்தையில் விலை ஏறினால் சுமை இரட்டிப்பாகிறது. இன்று இலங்கையின் பல பகுதிகளில் மக்கள் எதிர்கொள்வது இந்த இரட்டைச் சுமையையே.

தேங்காயே இதற்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டு. இலங்கையரின் சமையலில் தேங்காய் ஓர் ஆடம்பரப் பொருள் அல்ல. சம்பல், சொதி, குழம்பு, பால்ரொட்டி, புட்டு என அன்றாட உணவின் அடிப்படையே அதுதான். மத்திய வங்கியின் தினசரி விலை அறிக்கைகளின்படி, ஒக்டோபர் மாதத்தில் ஒரு தேங்காயின் சராசரி விலை சந்தைக்குச் சந்தை சுமார் 110 ரூபாவிலிருந்து 200 ரூபாவரை வேறுபடுகிறது. 200 ரூபா என்பது பதிவான உயர்ந்த விலைகளில் ஒன்று. கடந்த ஆண்டு இதே காலத்திலும் சில சந்தைகளில் தேங்காய் 200 ரூபாவை எட்டியிருந்தது. எனவே இது திடீரென உருவான புதிய உச்சம் அல்ல. ஆனால் வருமானம் குறைந்த மழைக்காலத்தில் இதே விலை மிகக் கனமாகத் தெரிகிறது. விலைக்கும் வருமானத்துக்கும் இடையிலான இடைவெளியே இங்கு உண்மையான பிரச்சினை.

இந்த நிலைக்கான காரணங்களைப் பார்க்கலாம். மத்திய வங்கியின் விவசாயத் தரவு அறிக்கையின்படி, 2026 மே–ஜூன் காலப்பகுதியில் தேங்காய் உற்பத்தி முந்திய ஆண்டோடு ஒப்பிடும்போது 8.9 சதவீதம் குறைந்தது. அதற்கு முன்னைய மார்ச்–ஏப்ரலில் உற்பத்தி 48.3 சதவீதம் அதிகரித்திருந்தது. தென்னை ஒரு பல்லாண்டுப் பயிர் என்பதால் அறுவடை சீராக இருப்பதில்லை. சில மாதங்கள் கூடும், சில மாதங்கள் குறையும். மழைக்காலத்தில் தேங்காய் பறித்தல், உலர்த்தல், போக்குவரத்து என ஒவ்வொரு கட்டமும் தடைப்படுகிறது. சந்தைக்கு வரும் அளவு குறையும்போது விலை ஏறுகிறது. இதனோடு இடைத்தரகர் சங்கிலியும் சேர்ந்துகொள்கிறது. விவசாயி பெறும் விலைக்கும் நுகர்வோர் செலுத்தும் விலைக்கும் இடையிலான இடைவெளி பெரிதாகவே இருக்கிறது.

இங்கே இரு வேறு வாதங்கள் உள்ளன. சந்தை விலையைக் கட்டுப்படுத்தினால் தட்டுப்பாடும் கறுப்புச் சந்தையும்தான் உருவாகும், எனவே அரசு தலையிடக் கூடாது என்பது ஒரு தரப்பின் வாதம். மறுதரப்போ, அத்தியாவசிய உணவுப் பொருளில் அரசு பார்வையாளராக இருக்கக் கூடாது என்கிறது. இரண்டிலும் உண்மை உண்டு. கடந்த காலங்களில் உச்சவரம்பு விலை நிர்ணயம் பெரும்பாலும் தோல்வியடைந்திருக்கிறது. அதேநேரம் கட்டுப்பாடே இல்லாத சந்தையில் பதுக்கலும் செயற்கை விலையேற்றமும் இடம்பெறுவதும் உண்மை. எனவே சரியான வழி விலையை வலிந்து அழுத்துவது அல்ல. வழங்கல் சங்கிலியை முகாமைத்துவம் செய்து, பாதிக்கப்பட்டோருக்குக் குறிவைத்த ஆதரவை வழங்குவதே.

மழையின் தாக்கம் எவ்வளவு என்பதையும் தரவுகள் காட்டுகின்றன. அனர்த்த முகாமைத்துவ நிலையத்தின் (Disaster Management Centre) அக்டோபர் 11 அறிக்கையின்படி, பாதகமான காலநிலையால் 1,594 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 5,747 பேர் பாதிக்கப்பட்டனர். எட்டுப் பேர் உயிரிழந்தனர், 953 வீடுகள் பகுதியளவில் சேதமடைந்தன. இதே காலப்பகுதியில் 12 மாவட்டங்களில் வறட்சி நீடித்து, 1,56,756 பேரைப் பாதித்தது. இந்தத் தீவு ஒரே நேரத்தில் வெள்ளத்தையும் வறட்சியையும் எதிர்கொள்கிறது. இது காலநிலை மாற்றத்தின் ஒழுங்கற்ற முகம். வானிலை எதிர்வுகூறல்களும் ஒக்டோபருக்குப் பின் வழமையைவிட அதிக மழை இருக்கலாம் எனச் சுட்டுகின்றன. எனவே இது ஒருசில நாள் பிரச்சினை அல்ல, வரவிருக்கும் மாதங்களுக்கான தயார்நிலையைக் கோரும் எச்சரிக்கை.

அரசாங்கம் என்ன செய்யப்போகிறது என்ற கேள்விக்கு நேர்மையான பதில் இது: நான் தேடிய வரையில், இந்த மழைக்காலத் தேங்காய் விலையேற்றத்துக்கென அறிவிக்கப்பட்ட தனிப்பட்ட நிவாரணத் திட்டம் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. முன்னைய அனர்த்தங்களில் அரசு கையாண்ட முறைகள் மட்டுமே வழிகாட்டியாக உள்ளன. கடந்த ஆண்டு டித்வா சூறாவளியின் பின் வீடுகளை இழந்தோருக்குப் புதிய காணியும் வீடும் வாங்க நிதி உதவியும், உயிரிழந்தோர் குடும்பங்களுக்கு இழப்பீடும் அறிவிக்கப்பட்டன. ஆனால் அவை பெரும் அனர்த்தத்துக்கான ஏற்பாடுகள். வேலையிழந்து பசியோடு போராடும் நாளாந்தக் கூலிக் குடும்பங்களுக்கு அவை நேரடியாகப் பொருந்தாது. இந்த இடைவெளியை நிரப்புவதே இன்றைய தேவை.

அதற்கு முதலில், மழையால் வேலை இழந்த குடும்பங்களை மாவட்டச் செயலகங்களும் பிரதேச செயலகங்களும் விரைவாகப் பதிவுசெய்து, உலர் உணவுப் பொதிகளையோ குறுகிய கால நிதி உதவியையோ வழங்கலாம். அஸ்வெசும போன்ற ஏற்கெனவே இயங்கும் நலத்திட்டக் கட்டமைப்பை அனர்த்தக் காலங்களில் தற்காலிகமாக விரிவாக்கினால் புதிய கட்டமைப்புக்கான தாமதம் தவிர்க்கப்படும். இரண்டாவதாக, கூட்டுறவுச் சங்கங்கள், சதொச நிலையங்கள் மூலம் தேங்காயை நியாயமான விலையில் விற்கலாம். இது உச்சவரம்பு அல்ல, சந்தைக்குள் ஒரு போட்டி விலைக் குறிகாட்டியை உருவாக்கும் முயற்சி. மூன்றாவதாக, பதுக்கலைக் கண்காணிக்க நுகர்வோர் அதிகார சபை உறுதியாக இயங்க வேண்டும்.

இறக்குமதி பற்றிய விவாதமும் எழும். தேங்காய் அல்லது அதன் பொருட்களை இறக்குமதி செய்தால் உள்நாட்டு விவசாயிகள் பாதிக்கப்படுவர் என்பது நியாயமான அச்சம். ஆனால் அது குறுகிய காலத்துக்கு, குறிப்பிட்ட அளவுக்கு, விவசாயிகளின் அறுவடைக் காலத்தைத் தவிர்த்து, வெளிப்படையான அறிவிப்போடு அமுல்படுத்தப்பட்டால் இரு தரப்பையும் காக்க முடியும். இதில் எச்சரிக்கையும் தேவை. தவறாக நேரம் தேர்ந்தால் விவசாயியின் விலை சரியும்.

நீண்டகாலத் தீர்வு இன்னும் முக்கியம். தென்னை முக்கோணப் பிரதேசத்துக்கு வெளியே, வடக்கு–கிழக்கு உள்ளிட்ட பகுதிகளிலும் தென்னை மீள்நடுகையை ஊக்குவிக்கலாம். உரம், நோய்க் கட்டுப்பாடு, களஞ்சியம், பதப்படுத்தல் வசதிகளை வழங்கலாம். தேங்காய் எண்ணெய், பால்மா போன்ற பெறுமதி கூட்டிய பொருட்களைச் சிறுதொழில் முயற்சிகளுக்குத் திறக்கலாம். வானிலை சார்ந்த காப்புறுதியும், நாளாந்தக் கூலித் தொழிலாளர்களுக்கான தரவுப் பதிவேடும் அனர்த்தம் வந்த பின் அல்ல, வருவதற்கு முன்பே உதவியை அனுப்ப வழிசெய்யும். இதையே அதிர்ச்சிக்கு விரைந்து பதிலளிக்கும் சமூகப் பாதுகாப்பு (shock-responsive social protection) என்கிறார்கள்.

கிழக்கு மாகாணத்தின் பார்வையிலிருந்து பார்த்தால், மட்டக்களப்பு போன்ற மாவட்டங்களில் மழைக்காலம் என்பது மீன்பிடி நாட்கள் குறைவதையும், வயல் வேலை தடைப்படுவதையும், கூலி வேலை அருகுவதையும் குறிக்கிறது. அங்கு போக்குவரத்துச் செலவு அதிகம், சந்தை விலை பெரும்பாலும் கொழும்பைவிட உயர்வு, வருமானமோ குறைவு. எனவே தேசிய நிவாரணத் திட்டங்கள் இந்தத் தொலைவுப் பிரதேசங்களை முதலில் சென்றடைய வேண்டும், கடைசியில் அல்ல.

இறுதியாக, யாரைக் குற்றம் சொல்வது என்ற கேள்விக்கு வருவோம். மழையைக் குற்றம் சொல்ல முடியாது. வியாபாரிகள் மட்டுமே காரணம் என்பதும் முழு உண்மை அல்ல, அரசை மட்டும் குற்றம் சொல்வதும் முழுமையாகாது. குற்றம் சாட்டுவதைவிட, பாதிக்கப்பட்டவர்களை விரைவாகச் சென்றடையும் நடைமுறைகளை உருவாக்குவதே முக்கியம். ஒரு தேங்காயின் விலை ஒரு குடும்பத்தின் அன்றைய உணவைத் தீர்மானிக்கும் நிலை நீடிக்கக் கூடாது. மழை பெய்யும் நாட்களில் எந்த அடுப்பும் அணையாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்வதே ஒரு நல்ல அரசின் அளவுகோல்.