இலங்கையின் டிஜிட்டல் கல்விக்கு வேண்டியது என்ன?

ஒரு பாடசாலை மாணவனின் கையில் கையடக்கத் தொலைபேசி இருக்கிறது என்பதற்காக, அவன் உலகின் அறிவை முழுமையாக அணுகிவிட்டான் என்று கூற முடியுமா? இணைய இணைப்பு கிடைக்கிறது என்பதற்காக, அவனுக்குச் சமமான கல்வி வாய்ப்பு கிடைத்துவிட்டது என்று கருத முடியுமா? நகர்ப்புறத்தில் வசதியான சூழலில் கற்கும் மாணவனும், கிராமப்புறத்தில் ஒரு கையடக்கத் தொலைபேசியைப் பகிர்ந்து பயன்படுத்தும் மாணவனும் ஒரே ஒண்லைன் பாடத்தைப் பார்க்கலாம். ஆனால் அந்தப் பாடத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், பயிற்சி செய்வதற்கும், சந்தேகங்களுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கும் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் ஒரே மாதிரியானவையா? டிஜிட்டல் கல்வியின் உண்மையான வெற்றி, எத்தனை பாடசாலைகளில் கணினிகள் இருக்கின்றன என்பதில் மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு மாணவரும் அவற்றைப் பயன்படுத்தி எவ்வளவு கற்கிறார் என்பதில்தான் தங்கியுள்ளது.

கல்வி என்பது காலத்திற்கேற்ப மாறிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு சமூகச் செயல்முறை. முன்னர் ஒரு மாணவரின் அறிவைப் பெரும்பாலும் பாடப்புத்தகங்களும் வகுப்பறைக் கற்பித்தலும் தீர்மானித்தன. இன்று அறிவியல் விளக்கங்கள், வரலாற்றுப் பதிவுகள், மொழிப் பயிற்சிகள், மின்னூல்கள், காணொளிப் பாடங்கள் மற்றும் பல்வேறு கல்வி வளங்கள் இணையத்தின் மூலம் கிடைக்கின்றன. இந்த மாற்றம் கல்விக்கான வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்தியுள்ளது. ஆனால் தொழில்நுட்பம் வளர்வதற்கும் கல்வியின் தரம் உயர்வதற்கும் இடையில் தானாகவே ஒரு நேரடித் தொடர்பு உருவாகிவிடாது. அதற்கான திட்டமிடலும், பொருத்தமான உள்ளடக்கமும், திறமையான ஆசிரியர்களும், சமமான அணுகலும் அவசியம்.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் டிஜிட்டல் கல்வி என்பது ஒரு புதிய வசதியை அறிமுகப்படுத்தும் செயற்பாடு மட்டுமல்ல. அது நாட்டின் கல்விச் சமத்துவம், இளைஞர்களின் திறன் வளர்ச்சி, எதிர்கால வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பொருளாதார மாற்றங்களுடன் தொடர்புடைய முக்கியமான விடயமாகும். குறிப்பாக, நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புறப் பாடசாலைகளுக்கிடையிலான வள வேறுபாடுகளைக் குறைப்பதற்கு தொழில்நுட்பம் உதவலாம். அதேவேளை, ஏற்கனவே நிலவும் பொருளாதார வேறுபாடுகள் சரியான முறையில் கவனிக்கப்படாவிட்டால், புதிய தொழில்நுட்பமே கல்வி வாய்ப்புகளில் மேலும் ஒரு இடைவெளியை உருவாக்கக்கூடும்.

டிஜிட்டல் கல்வி (Digital Education) என்பது கணினிகளைப் பாடசாலைகளில் வழங்குவதுடன் முடிவடையும் திட்டமல்ல; தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி கற்றல் அனுபவத்தை மேம்படுத்தும் முழுமையான கல்வி அணுகுமுறையாகும். இதில் ஒண்லைன் வகுப்புகள், மின்னணுப் பாடப்புத்தகங்கள், கல்விக் காணொளிகள், மெய்நிகர் வகுப்பறைகள், ஊடாடும் கற்றல் செயலிகள் மற்றும் தொலைநிலைக் கற்றல் தளங்கள் ஆகியவை இடம்பெறுகின்றன. மாணவர்கள் தமது வேகத்திற்கு ஏற்ப பாடங்களை மீண்டும் கற்கவும், புரியாத பகுதிகளை விளக்கங்களுடன் ஆராயவும், வகுப்பறைக்கு வெளியிலும் அறிவை விரிவுபடுத்தவும் இவை உதவுகின்றன.

உதாரணமாக, க.பொ.த. சாதாரண தர அல்லது உயர்தரப் பரீட்சைக்குத் தயாராகும் மாணவர் ஒருவர் வகுப்பில் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாத கணித அல்லது விஞ்ஞானப் பாடத்தை மீண்டும் காணொளி மூலம் கற்றுக்கொள்ளலாம். ஒரு வரலாற்று நிகழ்வை வரைபடங்கள் மற்றும் காட்சிகள் மூலம் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஆங்கில மொழியைக் கற்கும் மாணவர் ஒலிப்பயிற்சிகள், உச்சரிப்புப் பயிற்சிகள் மற்றும் உரையாடல் உதாரணங்களைப் பயன்படுத்தலாம். இத்தகைய வளங்கள் முறையாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது, மாணவர்களின் சுயகற்றல் ஆற்றலை (Self-directed Learning) வளர்ப்பதற்கும் துணைபுரியும்.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை உணர வேண்டும். காணொளியைப் பார்ப்பது கற்றலுக்கு இணையானதல்ல; தகவலைப் பெறுவது அறிவைப் பெற்றுவிட்டதற்குச் சமமானதல்ல. மாணவர் ஒரு பாடத்தைப் பார்த்த பின்னர் அதைத் தனது சொற்களில் விளக்க முடியுமா, புதிய பிரச்சினையொன்றில் அந்த அறிவைப் பயன்படுத்த முடியுமா, தனது புரிதலைச் சரிபார்க்க முடியுமா என்பதே முக்கியமானது. ஆகவே, டிஜிட்டல் வளங்கள் வாசிப்பு, பயிற்சி, விவாதம், ஆசிரியர் வழிகாட்டல் மற்றும் மதிப்பீடு ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும்.

இலங்கையின் தற்போதைய டிஜிட்டல் அணுகல் நிலை இந்தத் தேவையைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. தொகைமதிப்பு மற்றும் புள்ளிவிபரத் திணைக்களத்தின் 2025ஆம் ஆண்டுக்கான கணினி அறிவு அறிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட செய்தி வெளியீட்டின்படி, நாட்டில் 21.3 சதவிகிதமான குடும்பங்களிடம் மட்டுமே மேசைக் கணினி அல்லது மடிக்கணினி இருந்தது. நகர்ப்புறக் குடும்பங்களில் இந்த விகிதம் 37.8 சதவிகிதமாக இருந்தபோதும், கிராமப்புறங்களில் 18.6 சதவிகிதமாகவும், பெருந்தோட்டப் பகுதிகளில் 5.2 சதவிகிதமாகவும் காணப்பட்டது. அதே அறிக்கையில், 5–69 வயதுக்குட்பட்டோரின் டிஜிட்டல் அறிவு விகிதம் 72 சதவிகிதமாகவும், கணினி அறிவு விகிதம் 39.2 சதவிகிதமாகவும் பதிவாகியிருந்தது. ஆதாரம்: 2025 கணினி அறிவுப் புள்ளிவிபரங்கள் குறித்த செய்தி அறிக்கை.

இந்தப் புள்ளிவிபரங்கள் முக்கியமான செய்தியை வெளிப்படுத்துகின்றன. தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தும் திறன் அதிகரித்தாலும், அதற்குத் தேவையான சாதனங்கள் எல்லாக் குடும்பங்களுக்கும் சமமாகக் கிடைப்பதில்லை. கையடக்கத் தொலைபேசியின் மூலம் இணையத்தை அணுகக்கூடிய மாணவருக்கும் மடிக்கணினி, நிலையான இணைய இணைப்பு மற்றும் அமைதியான கற்றல் சூழலைக் கொண்ட மாணவருக்கும் இடையில் குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடு இருக்கலாம். நீண்ட கட்டுரைகளை எழுதுதல், கணினி நிரலாக்கம் செய்தல், தரவுகளைப் பகுப்பாய்வு செய்தல் மற்றும் கல்வித் திட்டங்களைத் தயாரித்தல் போன்ற பணிகளுக்கு ஒரு கையடக்கத் தொலைபேசி மட்டுமே போதுமானதாக இருக்காது.

எனவே, டிஜிட்டல் கல்வியைத் திட்டமிடும்போது, இணைய இணைப்புகளின் எண்ணிக்கையை மட்டும் கணக்கிடுவது பொருத்தமல்ல. மாணவர்களிடம் பொருத்தமான சாதனங்கள் உள்ளனவா, அவற்றைப் பயன்படுத்துவதற்கான செலவை குடும்பங்களால் ஏற்க முடியுமா, இணைய இணைப்பு தொடர்ந்து கிடைக்கிறதா, மின்சார வசதி உள்ளதா, கற்றலுக்கான போதிய இடவசதி இருக்கிறதா என்பனவும் ஆராயப்பட வேண்டும். டிஜிட்டல் சமத்துவம் (Digital Equity) என்பது அனைவருக்கும் இணைய இணைப்பை வழங்குவதைக் கடந்து, அதனைப் பயன்படுத்தி கற்றுக்கொள்வதற்கான நியாயமான வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதாகும்.

இந்தச் சூழலில் அரசின் பொறுப்பு முக்கியமானது. பொதுக் கல்வியை வழங்கும் அமைப்பு தொழில்நுட்ப மாற்றங்களுக்கேற்ப தன்னை மேம்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இலங்கையில் கல்வியை டிஜிட்டல் மயமாக்குவதற்கான கொள்கை முயற்சிகள் முன்னெடுக்கப்பட்டுள்ளன. கல்வி அமைச்சும் இலங்கைத் தகவல் மற்றும் தொடர்பாடல் தொழில்நுட்ப முகவரகமும் (Information and Communication Technology Agency – ICTA) இணைந்து உருவாக்கிய டிஜிட்டல் கல்வி மாற்றத்திற்கான கொள்கை, பாடசாலைகள், பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் தொழிற்பயிற்சி நிறுவனங்களில் தொழில்நுட்பத்தைப் பயனுள்ள வகையில் பயன்படுத்துவதற்கான வழிமுறைகளை முன்வைக்கிறது. கொள்கைத் தகவல் – ICTA.

2025 ஜூன் மாதத்தில், பொதுக் கல்வியை டிஜிட்டல் மயமாக்கும் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக 500 தெரிவுசெய்யப்பட்ட பாடசாலைகளுக்குத் தேவையான உபகரணங்களை வழங்குவதற்கும், முன்னுதாரண டிஜிட்டல் வகுப்பறையை உருவாக்குவதற்கும் 20 மில்லியன் டொலர் நிதியுதவியைப் பயன்படுத்துவதற்கான அமைச்சரவை அனுமதி அறிவிக்கப்பட்டது. ஆதாரம்: இலங்கை அமைச்சரவைத் தீர்மானம்.

இத்தகைய முயற்சிகள் வரவேற்கத்தக்கவை. இருப்பினும், ஒரு திட்டத்தின் வெற்றி வழங்கப்பட்ட கணினிகள் அல்லது நிறுவப்பட்ட திரைகளின் எண்ணிக்கையால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படக் கூடாது. அவை உண்மையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றனவா, ஆசிரியர்கள் அவற்றைத் திறம்படப் பயன்படுத்துகிறார்களா, மாணவர்களின் கற்றலில் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதா, பராமரிப்புச் செலவுகளுக்கான ஏற்பாடுகள் உள்ளனவா என்பனவும் மதிப்பிடப்பட வேண்டும். புதிய உபகரணங்களை வழங்குவதுடன் அவற்றின் பராமரிப்பு, பழுதுபார்ப்பு, மென்பொருள் புதுப்பித்தல் மற்றும் ஆசிரியர் பயிற்சி ஆகியவற்றையும் திட்டத்தின் ஆரம்பத்திலேயே இணைத்துக்கொள்வது பொறுப்பான முகாமைத்துவமாகும்.

இங்கு ஆசிரியர்களின் பங்கைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சில நேரங்களில் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி ஆசிரியர்களின் அவசியத்தைக் குறைத்துவிடும் என்ற எண்ணம் முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு மாணவரின் புரிதலில் உள்ள குறையை அடையாளம் காண்பது, அவரது மனநிலையை உணர்வது, தவறான அணுகுமுறையைத் திருத்துவது மற்றும் கற்றலுக்கான ஆர்வத்தை வளர்ப்பது போன்ற பணிகளில் ஆசிரியரின் மனிதத் தொடர்பு மிக முக்கியமானது. தொழில்நுட்பம் தகவல்களை வழங்கலாம்; ஆனால் அந்தத் தகவல்களைச் சரியான முறையில் புரிந்துகொள்வதற்கான வழிகாட்டலை ஆசிரியர் வழங்குகிறார்.

தொழில்நுட்பம் ஆசிரியரை மாற்றுவதற்காக அல்ல, ஆசிரியரின் கற்பித்தல் திறனை விரிவுபடுத்துவதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். சிக்கலான விஞ்ஞானக் கோட்பாடுகளை காட்சிகள் மூலம் விளக்குதல், மாணவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பொதுவான தவறுகளை அடையாளம் காணுதல், பாடத்திற்கேற்ற பயிற்சிகளைத் தயாரித்தல் மற்றும் வெவ்வேறு திறன் நிலைகளில் உள்ள மாணவர்களுக்கு வேறுபட்ட கற்றல் உதவிகளை வழங்குதல் போன்ற பணிகளில் டிஜிட்டல் வளங்கள் உதவக்கூடும்.

ஆனால் ஆசிரியர்களுக்கு முறையான பயிற்சி இல்லாவிட்டால், தொழில்நுட்ப உபகரணங்கள் பயன்பாடற்ற வளங்களாக மாறக்கூடும். எனவே, ஆசிரியர் பயிற்சி என்பது ஒரு குறுகிய அறிமுக நிகழ்ச்சியாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது. கற்பித்தல் நோக்கத்திற்கு ஏற்ற வளங்களைத் தெரிவுசெய்தல், இணையத்தில் நம்பகமான தகவல்களைக் கண்டறிதல், மாணவர்களின் முன்னேற்றத்தை மதிப்பிடுதல், டிஜிட்டல் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துதல் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கோளாறுகளைச் சமாளித்தல் போன்ற திறன்கள் தொடர்ச்சியாக வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

யுனெஸ்கோவின் 2023ஆம் ஆண்டுக்கான உலகளாவிய கல்விக் கண்காணிப்பு அறிக்கை, கல்வியில் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது தொடர்பான முக்கியமான எச்சரிக்கையை முன்வைக்கிறது. தொழில்நுட்பம் கற்றலுக்கு உதவக்கூடியதாக இருந்தாலும், அதன் பயன் தானாகவே உறுதிப்படுத்தப்படுவதில்லை. தொழில்நுட்ப அணுகல், ஆசிரியர்களின் தயார்நிலை மற்றும் பொருத்தமான ஒழுங்குமுறை ஆகியவை அதன் பயனைத் தீர்மானிக்கின்றன. எனவே, ஒவ்வொரு புதிய கருவியையும் கல்வியில் அறிமுகப்படுத்துவதற்கு முன், அது உண்மையில் கற்றலை மேம்படுத்துமா, அனைவரையும் உள்ளடக்குமா, செலவுக்கு ஏற்ற பயனைத் தருமா என்பதைக் கவனமாக மதிப்பிட வேண்டும். யுனெஸ்கோ – கல்வியில் தொழில்நுட்பம் குறித்த அறிக்கை.

இலங்கையின் பன்மொழிச் சமூக அமைப்பைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, தமிழ், சிங்களம் மற்றும் ஆங்கில மொழிகளில் தரமான டிஜிட்டல் வளங்கள் கிடைப்பது அவசியமாகிறது. ஒரு மாணவர் தனது தாய்மொழியில் சிக்கலான கருத்தைப் புரிந்துகொண்டு, பின்னர் ஆங்கிலத்திலும் அதனை அறிந்துகொள்ளும்போது கல்வி வாய்ப்புகள் விரிவடையலாம். ஆனால் முக்கியமான கல்வி உள்ளடக்கங்கள் ஒரு மொழியில் மட்டுமே கிடைத்தால், பிற மொழிகளில் கற்கும் மாணவர்களுக்கு புதிய தடைகள் உருவாகும். குறிப்பாக விஞ்ஞானம், கணிதம், தொழில்நுட்பம் மற்றும் தொழில்வழிகாட்டல் தொடர்பான வளங்கள் மொழிகளுக்கிடையில் தரமான முறையில் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

இங்கு உள்ளூர் அறிவுக்கும் இடமளிக்கப்பட வேண்டும். இலங்கையின் விவசாயம், மீன்பிடி, சுற்றுச்சூழல், வரலாறு, பாரம்பரியம் மற்றும் சமூக அனுபவங்கள் பற்றிய நம்பகமான டிஜிட்டல் வளங்களை உருவாக்குவது மாணவர்களின் உள்ளூர் அறிவையும் உலகளாவிய புரிதலையும் இணைக்க உதவும். கிழக்கு மாகாணத்தில் விவசாயம் அல்லது கடற்றொழில் சார்ந்த சமூகங்களில் வளரும் மாணவர்களுக்கு நவீன நீர்முகாமைத்துவம், உணவுப் பதப்படுத்தல், கடல் வளப் பாதுகாப்பு மற்றும் சந்தைப்படுத்தல் குறித்த கல்வி வளங்கள் பயன்படலாம். இவ்வாறு டிஜிட்டல் கல்வி உள்ளூர் சமூகங்களின் தேவைகளுடன் இணைக்கப்படும்போது அதன் அபிவிருத்திப் பயன் அதிகரிக்கும்.

டிஜிட்டல் அறிவு என்பது சாதனங்களை இயக்கத் தெரிந்திருப்பதுடன் முடிவடையாது. இணையத்தில் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு தகவலும் உண்மையானது அல்ல. தவறான செய்திகள், போலியான படங்கள், ஆதாரமற்ற மருத்துவ அல்லது அறிவியல் கூற்றுகள், தனிப்பட்ட தகவல்களைத் திருடும் மோசடிகள் போன்ற அபாயங்களும் உள்ளன. மாணவர்கள் ஒரு தகவலை எங்கிருந்து பெற்றார்கள், அதற்கான ஆதாரம் என்ன, வேறு நம்பகமான மூலங்கள் அதனை உறுதிப்படுத்துகின்றனவா என்று ஆராயக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இதுவே டிஜிட்டல் அறிவாற்றல் (Digital Literacy) மற்றும் தகவல் அறிவாற்றல் (Information Literacy) ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவமாகும். இணையத்தில் உள்ள தகவல்களை நகலெடுத்து ஒப்படைப்பது உண்மையான கற்றல் அல்ல. வாசித்தவற்றைப் புரிந்துகொண்டு, பல்வேறு ஆதாரங்களை ஒப்பிட்டு, தமது சொற்களில் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் திறனே கல்வியின் நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். இதற்காக பாடசாலைகள் மாணவர்களிடம் கேள்வி எழுப்புதல், ஆதாரங்களைச் சரிபார்த்தல் மற்றும் பொறுப்புடன் இணையத்தைப் பயன்படுத்துதல் போன்ற பழக்கங்களை வளர்க்க வேண்டும்.

பெற்றோரின் பங்களிப்பும் இங்கு அவசியம். குழந்தைகள் திரையில் செலவிடும் நேரம், பயன்படுத்தும் இணையத்தளங்கள், இணையத்தில் பகிரும் தனிப்பட்ட தகவல்கள் மற்றும் சமூக ஊடகப் பழக்கங்கள் குறித்து வழிகாட்டல் வழங்கப்பட வேண்டும். அதேவேளை, எல்லா டிஜிட்டல் செயற்பாடுகளையும் தடை செய்வது பயனளிக்காது. கல்விக்காகத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கும் பொழுதுபோக்கிற்காக அளவுக்கு மீறிப் பயன்படுத்துவதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை குழந்தைகள் புரிந்துகொள்ள உதவ வேண்டும்.

வாசிப்பு, விளையாட்டு, உடற்பயிற்சி, கலைச் செயற்பாடுகள், நண்பர்களுடனான நேரடி உரையாடல் மற்றும் குடும்ப உறவுகள் ஆகியவையும் குழந்தைகளின் வளர்ச்சிக்கு அவசியமானவை. டிஜிட்டல் கல்வி இவற்றை நீக்கிவிட்டு அவற்றின் இடத்தைப் பிடிக்கக்கூடாது. உடல் இயக்கம் குறைதல், தூக்கத்தில் பாதிப்பு மற்றும் தொடர்ச்சியான திரைப் பயன்பாட்டால் ஏற்படும் கவனச்சிதறல் போன்ற பிரச்சினைகள் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும். சமநிலையான கல்வி என்பது டிஜிட்டல் உலகில் திறமையாகச் செயல்படுவதையும், நேரடி மனித உறவுகளின் பெறுமதியைப் பாதுகாப்பதையும் உள்ளடக்கியதாகும்.

மாற்றுத்திறனாளி மாணவர்களுக்கும் டிஜிட்டல் கல்வி பயனுள்ள வாய்ப்புகளை வழங்க முடியும். திரை வாசிப்புக் கருவிகள், ஒலிப்புத்தகங்கள், எழுத்துரு அளவை மாற்றும் வசதிகள் மற்றும் காணொளிகளுக்கான எழுத்து விளக்கங்கள் போன்றவை சில மாணவர்களின் கற்றல் தடைகளைக் குறைக்க உதவலாம். ஆனால் இத்தகைய கருவிகள் ஆரம்பத்திலிருந்தே திட்டமிடப்பட வேண்டும். எல்லா மாணவர்களுக்கும் ஒரே வகையான உள்ளடக்கத்தை வழங்குவதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் கற்றல் தேவைகளுக்கு ஏற்ற ஆதரவை வழங்குவதே உள்ளடக்கிய கல்வியின் (Inclusive Education) அடிப்படையாகும்.

எதிர்காலத்தில் செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence – AI) சார்ந்த கல்விக் கருவிகளும் மாணவர்களுக்குப் புதிய வாய்ப்புகளை வழங்கலாம். ஒரு பாடத்தை வேறுபட்ட முறையில் விளக்குதல், மொழிபெயர்ப்பு, பயிற்சிக் கேள்விகளை உருவாக்குதல் மற்றும் தனிப்பட்ட கற்றல் உதவிகளை வழங்குதல் போன்ற பயன்பாடுகள் வளர்ந்து வருகின்றன. ஆனால் செயற்கை நுண்ணறிவு வழங்கும் பதில்கள் எப்போதும் சரியானவை என்று கருத முடியாது. மாணவர்கள் அவற்றைச் சரிபார்க்கவும், ஆசிரியர்களின் வழிகாட்டலைப் பெறவும், தமது சொந்தச் சிந்தனையைப் பயன்படுத்தவும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது சிந்தனையைத் தவிர்ப்பதற்கான வழியாக மாறக்கூடாது.

இலங்கையின் கல்வி டிஜிட்டல் மயமாக்கல் முயற்சிகள் முன்னேறும்போது, அதன் விளைவுகளை மதிப்பிடுவதற்கான தெளிவான அளவுகோல்களும் உருவாக்கப்பட வேண்டும். எத்தனை பாடசாலைகளுக்கு இணைய இணைப்பு கிடைத்துள்ளது என்பதுடன், எத்தனை ஆசிரியர்கள் பயிற்சி பெற்றுள்ளனர், எத்தனை மாணவர்கள் டிஜிட்டல் வளங்களைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்துகிறார்கள், எந்தப் பிரதேசங்களில் இன்னும் அணுகல் தடைகள் உள்ளன, மாணவர்களின் வாசிப்புத் திறன் மற்றும் பாடப் புரிதலில் என்ன முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது என்பனவும் அளவிடப்பட வேண்டும். மாவட்டங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடுகளைக் கண்டறிந்து, தேவையுடைய பாடசாலைகளுக்கு முன்னுரிமை வழங்குவதற்கான தரவு அடிப்படையிலான அணுகுமுறை அவசியமாகிறது.

இத்தகைய கண்காணிப்பு திட்டங்கள் குறைபாடுகளை வெளிப்படுத்துவதற்காக மட்டும் அல்ல. எங்கு வெற்றிகரமான முயற்சிகள் இடம்பெறுகின்றன, எந்தச் செலவில் நல்ல விளைவுகள் கிடைக்கின்றன, எந்த வகையான ஆசிரியர் பயிற்சி பயனுள்ளதாக உள்ளது என்பதைக் கண்டறிந்து அவற்றை விரிவுபடுத்துவதற்கும் இது உதவும். பொதுநிதி மற்றும் சர்வதேச உதவியுடன் முன்னெடுக்கப்படும் திட்டங்கள் வெளிப்படையாக மதிப்பிடப்படும்போது, அவற்றின் மீதான பொதுமக்களின் நம்பிக்கையும் அதிகரிக்கும்.

கல்வியில் தொழில்நுட்பத்தை அறிமுகப்படுத்துவது ஒரு முதலீடு; அந்த முதலீட்டின் வெற்றியை மாணவர்களின் கற்றல் முன்னேற்றமே நிரூபிக்க வேண்டும். இதற்காக அரசு, கல்வி நிர்வாகம், ஆசிரியர்கள், தனியார் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் சமூக அமைப்புகள் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட வேண்டும். அதேவேளை, தனியார் நிறுவனங்களின் தொழில்நுட்பப் பொருட்கள் அல்லது தளங்களைத் தெரிவுசெய்யும்போது அவற்றின் செலவு, தரம், தரவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் நீண்டகாலப் பராமரிப்புச் செலவுகள் கவனமாக ஆராயப்பட வேண்டும்.

இலங்கையின் எதிர்கால பொருளாதாரம் அறிவு, தொழில்நுட்பம் மற்றும் திறமையான மனிதவளத்தை அதிகமாகச் சார்ந்திருக்கும். விவசாயத்தை நவீனமயமாக்குவதிலிருந்து சுற்றுலாத்துறையை மேம்படுத்துதல், சிறு மற்றும் நடுத்தரத் தொழில்முயற்சிகளை விரிவுபடுத்துதல், ஏற்றுமதித் திறனை வளர்த்தல் மற்றும் சர்வதேச வேலைவாய்ப்புகளைப் பெறுதல் வரை டிஜிட்டல் அறிவு முக்கிய பங்கு வகிக்கும். இத்தகைய திறன்களை நகர்ப்புற மாணவர்களுக்கு மட்டும் கிடைக்கும் வாய்ப்பாக வைத்திருக்க முடியாது. கிராமப்புறம், பெருந்தோட்டம் மற்றும் வசதிகள் குறைந்த சமூகங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்களும் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெற வேண்டும்.

ஒரு மாணவரின் எதிர்காலம் அவர் பிறந்த இடத்தாலும் குடும்பத்தின் பொருளாதார வசதியாலும் மட்டுப்படுத்தப்படக் கூடாது. தொழில்நுட்பம் அந்த இடைவெளியைக் குறைக்கக்கூடிய கருவியாக இருக்கிறது. ஆனால் அது தானாகவே சமத்துவத்தை உருவாக்காது. சமமான அணுகல், தரமான பாட உள்ளடக்கம், திறமையான ஆசிரியர்கள், பொறுப்பான பயன்பாடு மற்றும் தொடர்ச்சியான மதிப்பீடு ஆகியவை ஒன்றிணையும்போதுதான் அதன் முழுப் பயனையும் பெற முடியும்.

திரை என்பது கல்விக்கான ஒரு கருவி மட்டுமே; கற்றலின் நோக்கமல்ல. அதன் மூலம் மாணவர் அதிகம் புரிந்துகொள்கிறாரா, சுயமாகச் சிந்திக்கிறாரா, தகவல்களை ஆராய்கிறாரா, புதிய திறன்களை வளர்த்துக்கொள்கிறாரா என்பதே முக்கியமான கேள்விகள். டிஜிட்டல் வசதிகள் இல்லாததால் ஒரு மாணவர் வாய்ப்புகளை இழக்கக் கூடாது; வசதிகள் இருந்தும் அவற்றை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்ற வழிகாட்டல் இல்லாததால் அவனது திறமை வீணாகவும் கூடாது.

ஆகவே, இலங்கையின் டிஜிட்டல் கல்வி முயற்சிகள் உபகரணங்களை வழங்குவதையும் இணைய இணைப்புகளை விரிவுபடுத்துவதையும் தாண்டி, ஒவ்வொரு மாணவரின் கற்றல் அனுபவத்தை மேம்படுத்தும் நோக்கத்துடன் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும். தொழில்நுட்ப அணுகலைக் கல்விச் சமத்துவமாகவும், தகவல் அணுகலை அறிவாகவும், அறிவைச் செயல்திறனாகவும் மாற்றக்கூடிய கல்வி அமைப்பை உருவாக்குவதே உண்மையான டிஜிட்டல் முன்னேற்றமாகும். ஆகவே, ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் தரமான டிஜிட்டல் கற்றல் வாய்ப்பை வழங்கி, ஆசிரியரின் வழிகாட்டலுடன் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தும் அறிவார்ந்த தலைமுறையை உருவாக்குவதே இலங்கையின் நிலையான கல்வி மற்றும் பொருளாதார அபிவிருத்திக்கான பொறுப்பான பாதையாகும்.