T20- எல்லைகளைக் கடக்கும் கிரிக்கெட்: அமெரிக்காவின் புதிய அணி

விளையாட்டு என்பது வெறும் வெற்றியையும் தோல்வியையும் நிர்ணயிக்கும் களம் மட்டுமல்ல; அது சமூக, அரசியல் மற்றும் கலாசார எல்லைகளைக் கடந்து மனிதர்களை இணைக்கும் ஒரு சக்திவாய்ந்த ஊடகமாகும். மும்பையின் வான்கடே மைதானத்தில் (Wankhede Stadium) நடைபெறவுள்ள இந்தியா மற்றும் ஐக்கிய அமெரிக்கா (USA) அணிகளுக்கு இடையிலான இருபதுக்கு 20 உலகக்கிண்ணப் (T20 World Cup) போட்டியானது, இந்த உண்மையை மீண்டும் ஒருமுறை உலகிற்கு
உரத்துச் சொல்லக் காத்திருக்கிறது. உலகம் அரசியல் ரீதியாகவும், இன ரீதியாகவும் துருவமயப்படுத்தப்பட்டு (Polarised) வரும் ஒரு சூழலில், கிரிக்கெட் மைதானத்தில் நிகழப்போகும் இந்தச் சங்கமம் ஒரு முக்கிய செய்தியைச் சுமந்து நிற்கிறது.

ஐக்கிய அமெரிக்க அணியின் கட்டமைப்பு (Team Composition) என்பது இன்றைய பூகோளமயமாக்கப்பட்ட உலகின் (Globalised World) ஒரு குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றமாகும். அந்த அணியில் இடம்பெற்றுள்ள 15 வீரர்களில் நால்வர் மட்டுமே அமெரிக்காவில் பிறந்தவர்கள்; அவர்களும் கூடப் புலம்பெயர்ந்தோரின் (Immigrants) வாரிசுகளே. எஞ்சிய 11 வீரர்களும் முதல் தலைமுறைப் புலம்பெயர்ந்தோராவர். இவர்களில் மூவர் பாகிஸ்தானில் பிறந்தவர்கள். அணியின்த் தலைவர் மொனங்க் படேல் (Monank Patel) உட்பட நால்வர் இந்தியாவில் பிறந்தவர்கள். தென்னாபிரிக்கா மற்றும் இலங்கையைச் பூர்வீகமாகக் கொண்ட வீரர்களும் இவ்வணியில் அங்கம் வகிக்கின்றனர்.

அண்மையில் ஊடகமொன்றுக்குப் பேட்டியளித்த அமெரிக்க அணித்தலைவர் மொனங்க் படேல், "நீங்கள் அமெரிக்காவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் போது, அங்கே இந்தியர் என்றோ பாகிஸ்தானியர் என்றோ பாகுபாடு இல்லை," என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான அரசியல் முறுகல் நிலை உச்சத்தில் இருக்கும் இக்காலகட்டத்தில், இவ்விரு தேசங்களையும் பூர்வீகமாகக் கொண்ட வீரர்கள் ஒரே கொடியின் கீழ், 'நட்சத்திரக் கொடியின்' (Star-Spangled Banner) கீழ் அணிதிரள்வது விளையாட்டுத் துறைக்குக் கிடைத்துள்ள ஒரு தார்மீக வெற்றியாகும்.

சனிக்கிழமை இன்று வான்கடே மைதானத்தில் இந்தியா தனது உலகக்கிண்ணப் பயணத்தைத் தொடங்கவுள்ளது. 2011 ஆம் ஆண்டு ஒருநாள் உலகக்கிண்ணத்தை இந்தியா வென்ற அதே மைதானத்தில், இம்முறை இருபதுக்கு 20 சம்பியன் பட்டத்தை வெல்லும் கனவுடன் இந்தியா களமிறங்குகிறது. கடந்த ஒன்பது அத்தியாயங்களில், எந்தவொரு அணியும் இப்பட்டத்தைத் தக்கவைத்துக் கொண்டதில்லை என்பதோடு, போட்டியை நடத்தும் நாடு (Host Nation) கிண்ணத்தை வென்றதில்லை என்ற வரலாறும் உள்ளது. இந்த வரலாற்றை மாற்றி எழுதுவது இந்தியாவின் இலக்காக உள்ளது.

இப்போட்டியின் மற்றொரு சுவாரஸ்யமான அம்சம், ஹர்மீத் சிங் (Harmeet Singh) என்ற இடதுகைச் சுழற்பந்து வீச்சாளராவார். பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்தியாவின் 19 வயதுக்குட்பட்டோர் அணியில் உலகக்கிண்ணத்தை வென்ற மும்பையைச் சேர்ந்த இந்த இளைஞன், சர்வதேச கிரிக்கெட்டிற்குத் தயாராகிவிட்டதாகப் பிரபல கிரிக்கெட் வர்ணனையாளர் இயன் சேப்பல் (Ian Chappell) எதிர்வு கூறியிருந்தார். பிஷன் சிங் பேடியை நினைவுபடுத்தும் வகையில் பந்துவீசும் ஹர்மீத் சிங், இன்று ஒரு நீண்ட மற்றும் சுற்றி வளைந்த பயணத்தின் (Circuitous Route) பின்னர், தான் பிறந்த மண்ணிலேயே, தான் பிறந்த நாட்டிற்கு எதிராக, அமெரிக்க அணியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி விளையாடவுள்ளார். இது விதியின் விசித்திரம் மட்டுமல்ல, திறமைக்கு எல்லைகள் இல்லை என்பதற்கான சான்றுமாகும்.

இந்திய அணியின் தயார்நிலை மற்றும் சவால்கள்

இந்திய அணியைப் பொறுத்தவரை, அது ஒரு பலமான கட்டமைப்பைக் கொண்டிருந்தாலும், உபாதைகள் மற்றும் வீரர்களின் உடற்தகுதி (Fitness) சார்ந்த சவால்களை எதிர்நோக்கியுள்ளது. ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு உலகக்கிண்ணத் தெரிவுக் குழுவின் கவனத்திலேயே இல்லாத இஷான் கிஷன் (Ishan Kishan), இன்று அணியின் முக்கியத் தூணாக மாறியுள்ளார். சுப்மன் கில்லின் (Shubman Gill) உபாதை மற்றும் படிவச் சரிவு (Loss of Form), சஞ்சு சாம்சனின் நிலையற்ற ஆட்டம் ஆகியவை இஷான் கிஷனுக்குக் கதவைத் திறந்து விட்டுள்ளன. சையத் முஷ்டாக் அலி கிண்ணத் தொடரில் அவர் வெளிப்படுத்திய அதிரடி ஆட்டம், அவரை மாற்று விக்கெட் காப்பாளர்-துடுப்பாட்ட வீரராக (Back-up Wicketkeeper-Batter) உலகக்கிண்ணக் குழாமுக்குள் (Squad) கொண்டு வந்தது. தென்னாபிரிக்காவுடனானப் பயிற்சிப் போட்டியில் அவர் வெளிப்படுத்திய திறமை, தற்போது அபிஷேக் சர்மாவுடன் தொடக்க வீரராகக் களமிறங்கும் வாய்ப்பை அவருக்கு உறுதி செய்துள்ளது. போட்டியின் ஆரம்பத் தருணங்களில் அவர் சிறப்பாகச் செயற்பட்டால், தொடரின் முக்கியமான கட்டங்களிலும் (Business End of the Tournament) தனது இடத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வார் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

அதேவேளை, அணியின் பந்துவீச்சுத் துறையில் சில கவலைகளும் உள்ளன. சகலதுறை வீரரான வொஷிங்டன் சுந்தர் (Washington Sundar) விலாப்புற தசைப்பிடிப்பு (Side Strain) காரணமாகப் பயிற்சிப் போட்டியில் பங்கேற்கவில்லை. எவ்வாறாயினும், முதன்மைச் சுழற்பந்துச் சகலதுறை வீரரான அக்சர் படேலுக்கு (Axar Patel) மாற்றீடாக அவர் அணியில் தக்கவைக்கப்படவுள்ளார். மறுபுறம், வேகப்பந்து வீச்சாளர் ஹர்ஷித் ரானா (Harshit Rana) பயிற்சிப் போட்டியின் போது ஒரு ஓவரை மட்டுமே வீசிவிட்டு உபாதை காரணமாக வெளியேறியமை இந்திய அணி முகாமைத்துவத்திற்குப் (Team Management) பெரும் தலைவலியாக அமைந்துள்ளது. அணியின்த் தலைவர் சூரியகுமார் யாதவ் (Suryakumar Yadav), ரானாவின் நிலைமை கவலையளிப்பதாகத் தெரிவித்துள்ளார். கீழ்வரிசையில் களமிறங்கிச் சிக்ஸர்களை விளாசக்கூடிய வல்லமை கொண்ட ஒரேயொரு வேகப்பந்து வீச்சாளர் ரானா என்பதால், அவரது இழப்பு அணியின் சமநிலையைப் (Team Balance) பாதிக்கக்கூடும். ஆனால், திலக் வர்மா (Tilak Varma) பூரண உடற்தகுதியுடன் அணிக்குத் திரும்பியிருப்பது ஆறுதல் அளிக்கும் விடயமாகும்.

எதிர்பார்க்கப்படும் இந்திய அணியில் அபிஷேக் சர்மா, இஷான் கிஷன், திலக் வர்மா, சூரியகுமார் யாதவ் (அணித்தலைவர்), ஹர்திக் பாண்டியா, ரிங்கு சிங், சிவம் டுபே, அக்சர் படேல், அர்ஷ்தீப் சிங், ஜஸ்பிரித் பும்ரா மற்றும் வருண் சக்கரவர்த்தி ஆகியோர் இடம்பெற வாய்ப்புள்ளது. இந்தத் கலவையானது அனுபவம் மற்றும் இளமைத் துடிப்பின் கலவையாகக் காட்சியளிக்கிறது.

அமெரிக்க அணியின் இந்தக் கட்டமைப்பைக் குறித்துச் சிலர் விமர்சனங்களை முன்வைக்கக்கூடும். இது உண்மையான அமெரிக்கப் பிரதிநிதித்துவமா அல்லது ஆசிய மற்றும் பிற நாட்டுப் புலம்பெயர்ந்தோரின் கூட்டா என்ற கேள்வி எழுப்பப்படலாம். அமெரிக்காவில் கிரிக்கெட் இன்னும் அடிமட்ட அளவில் வளரவில்லை என்றும், இறக்குமதி செய்யப்பட்ட வீரர்களைக் கொண்டே அவர்கள் உலக அரங்கில் நுழைகிறார்கள் என்றும் விமர்சகர்கள் வாதிடலாம்.

எனினும், இக்கருத்து முழுமையான உண்மையைப் பிரதிபலிக்கவில்லை. அமெரிக்கா என்பதே குடியேற்றவாசிகளால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு தேசமாகும். அங்குள்ள பன்முகத்தன்மை (Diversity) அந்த நாட்டின் பலமாகும். கிரிக்கெட் போன்ற ஒரு விளையாட்டு, பாரம்பரியமாக விளையாடப்படாத ஒரு பிராந்தியத்தில் வேரூன்றுவதற்கு, அங்கு வாழும் புலம்பெயர் சமூகங்களின் பங்களிப்பு அவசியமானது. இந்திய, பாகிஸ்தானிய மற்றும் இலங்கை வம்சாவளியினர் அமெரிக்காவில் கிரிக்கெட்டை வளர்த்தெடுப்பது என்பது, காலப்போக்கில் உள்ளூர் அமெரிக்கர்களிடையேயும் இவ்விளையாட்டைக் கொண்டு செல்ல உதவும் ஒரு பாலமாகும். எனவே, மொனங்க் படேல் தலைமையிலான இந்த அணியை வெறும் 'வெளிநாட்டவர் அணி' என்று புறந்தள்ளாமல், கிரிக்கெட்டின் உலகளாவிய விரிவாக்கத்தின் (Global Expansion) ஒரு மைல்கல்லாகவே பார்க்க வேண்டும்.

அதேபோல், இந்திய அணியின் தெரிவு குறித்தும் விமர்சனங்கள் எழலாம். குறிப்பாக, அனுபவம் வாய்ந்த வீரர்களை விடுத்து, ஐபிஎல் (IPL) மற்றும் உள்ளூர் போட்டிகளில் பிரகாசித்த இளம் வீரர்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டிருப்பது ஆபத்தானது எனச் சிலர் கருதலாம். ஆனால், இருபதுக்கு 20 கிரிக்கெட்டின் இயல்பே இளமைக்கும், அதிரடிக்குமானதாகும். இஷான் கிஷன் மற்றும் அபிஷேக் சர்மா போன்றவர்களின் ஆக்ரோஷமான ஆட்டமே இன்றைய தேவை. கடந்த காலங்களில் நட்சத்திர வீரர்களை நம்பி ஏமாற்றமடைந்ததை விட, தற்போதைய படிவத்தில் (Current Form) உள்ள வீரர்களுக்கு வாய்ப்பளிப்பதே புத்திசாலித்தனமான முகாமைத்துவமாகும்.

கிரிக்கெட் விளையாட்டு உண்மையான உலகளாவிய விளையாட்டாக (Global Sport) மாற வேண்டுமானால், அது பொதுநலவாய நாடுகளின் (Commonwealth Nations) எல்லைகளைத் தாண்டி விரிவடைய வேண்டும். அமெரிக்கா போன்ற பெரிய பொருளாதார சக்தி கொண்ட நாடுகளில் கிரிக்கெட் பிரபலமடைவது, விளையாட்டின் பொருளாதாரத்திற்கும், எதிர்காலத்திற்கும் மிகவும் அத்தியாவசியமானது. சர்வதேச கிரிக்கெட் பேரவை (ICC), இத்தகைய அணிகளுக்கு அதிகப் போட்டிகளில் விளையாடும் வாய்ப்பை வழங்க வேண்டும். ஐபிஎல் போன்ற லீக் தொடர்களில் அமெரிக்க வீரர்களுக்கு வாய்ப்பளிப்பதன் மூலம் அவர்களின் தரத்தை மேலும் உயர்த்த முடியும்.

இந்திய அணியைப் பொறுத்தவரை, உபாதைகள் என்பது ஒரு தொடர்கதையாகி வருகிறது. வீரர்களின் பணிச்சுமை முகாமைத்துவம் (Workload Management) குறித்து இன்னும் தீவிரமான கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டும். குறிப்பாக, ஹர்ஷித் ரானா போன்ற இளம் வேகப்பந்து வீச்சாளர்கள் சர்வதேச அரங்கிற்கு வரும் முன்னரே உபாதைகளுக்கு உள்ளாவது, அவர்களது உடற்தகுதிப் பராமரிப்பில் உள்ள குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தேசிய கிரிக்கெட் அக்கடமி (NCA) இவ்விடயத்தில் கூடுதல் கவனம் செலுத்த வேண்டும். மேலும், அணியின்த் தலைவர் சூரியகுமார் யாதவ், நெருக்கடியான நேரங்களில் இளம் வீரர்களைக் கையாளும் விதம் போட்டியின் முடிவுகளில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

அமெரிக்க அணியில் ஆண்ட்ரிஸ் கௌஸ் (Andries Gous) மீண்டும் விக்கெட் காப்பாளர் மற்றும் தொடக்க வீரராக இணைவது அவ்வணிக்கு வலுச்சேர்க்கும். இடைநிறுத்தப்பட்ட ஆரோன் ஜோன்ஸின் (Aaron Jones) இல்லாமை ஒரு பின்னடைவாக இருந்தாலும், மற்ற வீரர்கள் பொறுப்பைப் பகிர்ந்து கொள்வதன் மூலம் அதனை ஈடுசெய்ய முடியும்.

முடிவுரை

மும்பையில் நடைபெறவுள்ள இந்தப் போட்டி, வெறும் துடுப்பாட்டத்திற்கும் பந்துவீச்சுக்கும் இடையிலான போர் மட்டுமல்ல. இது கலாசாரங்களின் சங்கமம்; வாய்ப்புகளின் திறப்பு விழா. ஒருபுறம், சொந்த மண்ணில் சரித்திரம் படைக்கத் துடிக்கும் கிரிக்கெட் வல்லரசான இந்தியா. மறுபுறம், பல்வேறு தேசத்து வேர்களைக் கொண்டாலும், அமெரிக்கக் கனவைச் சுமந்து நிற்கும் ஒரு வளர்ந்து வரும் அணி. ஹர்மீத் சிங் பந்துவீச வரும்போது, அது ஒரு தனிப்பட்ட வீரரின் கதை மட்டுமல்ல, மாறிவரும் உலகின் கதையாகவும் இருக்கும்.

இந்தியா தனது முழுமையான "இருபதுக்கு 20 மேன்மையை" (T20 Excellence) வெளிப்படுத்தி, சொந்த மண்ணில் கிண்ணத்தை வெல்லும் பயணத்தைத் தொடங்கும் அதேவேளை, அமெரிக்க அணியின் ஒவ்வொரு ஓட்டமும், ஒவ்வொரு விக்கெட்டும் கிரிக்கெட் உலகின் புதிய எல்லைகளைத் திறக்கும். அரசியல் வேறுபாடுகள் உலகைப் பிரித்தாலும், கிரிக்கெட் மைதானத்தில் இந்தியரும், பாகிஸ்தானியரும், இலங்கையரும், அமெரிக்கரும் ஒரே மொழியைப் - கிரிக்கெட் மொழியைப் - பேசுகிறார்கள் என்பதே இந்தப் போட்டி உலகுக்குச் சொல்லும் வலிமையான செய்தியாகும். வெற்றியாளர் யாராக இருந்தாலும், கிரிக்கெட் நிச்சயமாக வெற்றிபெறும்.