அகராதியிலிருந்து அகற்றப்பட வேண்டிய விஷச் சொற்கள்: ஒரு தேசிய சுயபரிசோதனை

ஒரு தேசத்தின் தலைவிதி என்பது அதன் நிலப்பரப்பிலோ அல்லது அதன் கனிம வளங்களிலோ எழுதப்படுவதில்லை; மாறாக, அந்தத் தேசத்தின் மக்கள் மற்றும் ஆட்சியாளர்களின் சிந்தனையை ஆளுகின்ற சொற்களிலேயே எழுதப்படுகின்றது. ஜனாதிபதி அனுர குமார திசாநாயக்க தனது சுதந்திர தின உரையில் சுட்டிக்காட்டியது போல, ‘இனவெறி’ மற்றும் ‘தீவிரவாதம்’ ஆகிய இரண்டு சொற்களும் வரலாற்றின் பக்கங்களில் இரத்தக்கறையைப் பூசியுள்ள மிக மோசமான சொற்களாகும். 

இந்த இரண்டு சொற்களும் இருக்கும் இடத்தில், அமைதி இருக்க முடியாது; அங்கே தீவிரவாத மழை பொழியும். அந்த மழையில் நனைபவன் மனிதத்தன்மையை இழந்து, இரத்தம் சிந்தப்படுவதை விரும்பும் ஒரு கொடூரமான மனநிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். ஆனால், இலங்கை  அரசியல் வரலாற்றை ஆழமாக நோக்கும்போது, இந்த இரண்டு சொற்களுடன் இணைக்கப்பட வேண்டிய, அல்லது இவற்றை விடவும் ஆபத்தான மூன்றாவது சொல் ஒன்று இருக்கிறது. அதுவே பழிவாங்கல் (Revenge). அகராதியில் உள்ள மிக அருவருப்பான இந்தச் சொற்கள் அகற்றப்படாத வரை, உண்மையான சுதந்திரம் என்பது ஒரு கானல் நீராகவே இருக்கும்..

கௌதம புத்தர் (Gautama Buddha) கூறியது போல, "வெறுப்பு ஒருபோதும் வெறுப்பால் தணியாது, அது அன்பினால் மட்டுமே தணியும்; இதுவே நிலையான விதி." ஆனால், சுதந்திரத்திற்குப் பின்னரான இலங்கையின் அரசியல் வரலாறு, இந்த விதியை மறந்து, வெறுப்பை மூலதனமாகக் கொண்டு கட்டமைக்கப்பட்டது என்பது வேதனையான உண்மையாகும். 1948 இல் சுதந்திரம் பெற்ற ஆரம்ப காலங்களில், டி.எஸ். சேனநாயக்கவின் அரசாங்கத்தில் ஊழல்கள் இருந்திருக்கலாம்; ஆனால், பழிவாங்கல் என்ற சொல் அரச இயந்திரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கவில்லை. அரசியல் என்பது கொள்கை ரீதியான மோதலாக இருந்ததே தவிர, தனிமனித அழித்தொழிப்பாக இருக்கவில்லை. 

ஆனால், மூன்று அல்லது நான்கு அரசாங்க மாற்றங்களுக்குப் பிறகு, அரசியல் கலாசாரம் தடம் புரளத் தொடங்கியது. ஆட்சியைக் கைப்பற்றுவது என்பது சேவை செய்வதற்காக அல்ல, மாறாக எதிரிகளை பழிவாங்குவதற்காகவே என்ற எழுதப்படாத விதி ஒன்று உருவாக்கப்பட்டது.

1970 களில் ஆட்சிக்கு வந்த அரசாங்கத்தின் செயற்பாடுகள், இந்த அரசியல் பழிவாங்கலின் உச்சகட்டமாக அமைந்தன. திருமதி சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கவின் ஐக்கிய முன்னணியின் (Samagi Peramuna) ஆட்சியானது, மாற்றுக் கருத்துடையவர்களை அரச இயந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி நசுக்கும் கலையை அறிமுகப்படுத்தியது. ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு (UNP) ஆதரவளித்தார்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, கொழும்பில் கடமையாற்றிய ஆசிரியர்கள் சியம்பலாண்டுவ போன்ற தொலைதூரப் பகுதிகளுக்கும், மகரகமவில் இருந்தவர்கள் யாழ்ப்பாணத்திற்கும் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டனர். 

கொட்டாவாவில் இருந்த ஒரு காவல்துறை அதிகாரி கற்பிட்டிக்குத் தூக்கி எறியப்பட்டார். இது வெறும் நிர்வாக ரீதியான இடமாற்றம் அல்ல; இது ஒரு குடும்பத்தைச் சிதைக்கும் வன்முறையாகும். இலங்கைக் கலாசாரத்தில் குடும்பம் என்பது சமூகத்தின் அடிப்படை அலகாகும். தந்தை என்பவர் அந்தக் குடும்பத்தின் பாதுகாப்பு அரண். அவரைத் தொலைதூரம் அனுப்புவதன் மூலம், அந்தக் குடும்பத்தின் பொருளாதாரம் மற்றும் உளவியல் பாதுகாப்பு உடைக்கப்படுகிறது.

மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் (Martin Luther King Jr.) கூறியது போல, "எங்கேயோ நடக்கும் அநீதி, எல்லா இடங்களிலும் உள்ள நீதிக்கு அச்சுறுத்தலாகும்." ஒரு அரச ஊழியர் பழிவாங்கப்படும்போது, அது முழு அரச இயந்திரத்தையும் அச்சத்தில் உறைய வைக்கிறது. 1970 க்குப் பிறகு ஆட்சிக்கு வந்த ஒவ்வொரு அரசாங்கமும், அதிகாரத்திற்கு வந்தவுடன் முதலில் பொதுச் சொத்துக்களைச் சூறையாடத் தொடங்கின; பின்னர் அரசியல் பழிவாங்கலை அரங்கேற்றின. இது ஒரு சுழற்சி முறையாகவே மாறிவிட்டது.

 அரச திணைக்களம் (Department) மற்றும் அரச சபை (Council) என்பன மக்கள் சேவைக்கான இடங்களாக இல்லாமல், பழிவாங்கும் களங்களாக மாற்றப்பட்டன. திறமையான அதிகாரிகள் ஓரங்கட்டப்பட்டனர்; அரசியல் விசுவாசிகள் பதவிகளில் அமர்த்தப்பட்டனர். இதன் விளைவாக,   நாட்டின் முகாமைத்துவம் (Management) சீர்குலைந்து, வினைத்திறன் அற்ற ஒரு நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.

அரசியல் பழிவாங்கல் என்பது நிர்வாகத் தொந்தரவுகளோடு நின்றுவிடவில்லை. அது உயிரைப் பறிக்கும் அளவுக்கு விஸ்வரூபம் எடுத்தது. 1971 இல் இடம்பெற்ற கிளர்ச்சியின்போது, எந்தவிதமான நேரடி அரசியல் ஈடுபாடும் இல்லாத அப்பாவி இளைஞர்கள் பலர் கொல்லப்பட்டனர். இது அரசியல் பழிவாங்கலின், அல்லது அரசியல் சாரா தனிப்பட்ட விரோதங்களின் வெளிப்பாடாகும். பின்னர், 1988-89 காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற பீஷனய (Terror) காலத்தில், இது இன்னும் மோசமான நிலையை அடைந்தது. ஜனதா விமுக்தி பெரமுனவின் (JVP) செயற்பாட்டாளர்கள் மட்டுமல்லாது, ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் உறுப்பினர்களும் ஒரே ஜீப் வண்டியில் ஏற்றப்பட்டு, மரணத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளான சிலி (Chile), ஆர்ஜென்டீனா மற்றும் பொலிவியா போன்ற நாடுகளில் காணப்பட்டதைப் போன்றதொரு கொடூரமான பழிவாங்கும் கலாசாரம் இலங்கையிலும் தலைதூக்கியது. "கொல்லும் பொருளாதாரம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது" என்று போப் பிரான்சிஸ் (Pope Francis) கூறியது, அரசியலுக்கும் பொருந்தும். கொல்லும் அரசியல் எந்தவொரு சமூகத்தையும் முன்னோக்கி நகர்த்தாது.

இந்த வெறுப்பு அரசியலின் வேர்கள், காலனித்துவ ஆட்சிக்காலத்திலேயே ஊன்றப்பட்டுவிட்டன. ஹென்றி பெட்ரிஸ் (Henry Pedris) என்ற பெயர், ஏகாதிபத்தியவாதிகளின் இனவெறிக்கும் பழிவாங்கலுக்கும் ஒரு சிறந்த சான்றாகும். 1915 ஆம் ஆண்டு சிங்கள-முஸ்லிம் கலவரத்தைத் தூண்டிவிட்ட பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம், அதற்குக் காரணமாக ஹென்றி பெட்ரிஸைச் சுட்டிக்காட்டி மரண தண்டனை விதித்தது. ஹென்றி பெட்ரிஸின் தந்தை, தனது மகனின் உயிரைக் காப்பாற்ற, அவரது எடைக்கு எடை தங்கம் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தார். ஆனால், ஒரு இனத்திற்குப் பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்ற இனவெறி நோக்கம் கொண்ட பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள், அந்த மரண தண்டனையை நிறைவேற்றினர். இது அன்றைய காவல்துறை மா அதிபராக இருந்த ஹெர்பர்ட் டவ்பிகின் (Herbert Dowbiggin) என்பவரால் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட சதி என்று வரலாறு கூறுகிறது. "பிரித்து ஆளும்" (Divide and Rule) தந்திரத்தின் மூலம், இலங்கையர்களிடையே நிரந்தரமான சந்தேகத்தையும் பிளவையும் ஏற்படுத்திய பெருமை காலனித்துவவாதிகளையே சாரும்.

வரலாற்றின் மிகவும் துயரமான மற்றும் மன்னிக்க முடியாத பழிவாங்கும் செயல், யாழ்ப்பாணப் பொது நூலகம் எரிக்கப்பட்ட சம்பவமாகும். ஒரு நூலகம் எரிக்கப்படுவது என்பது, செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட ஒரு கட்டிடத்தை எரிப்பது மட்டுமல்ல; அது ஒரு நாகரிகத்தை, ஒரு இனத்தின் அறிவுச் சொத்தை எரிப்பதற்குச் சமமாகும். மார்க் ஆண்டனி (Mark Antony) எகிப்தின் அலெக்ஸ்சாண்டிரியா நூலகத்தை எரித்தபோது, உரோம நாகரிகத்தின் அறிவுப் பொக்கிஷங்கள் எப்படிச் சாம்பலாயினவோ, அதேபோல யாழ்ப்பாண நூலக எரிப்பு, தமிழ் மக்களுக்கும் சிங்கள மக்களுக்கும் இடையில் ஒருபோதும் நிரப்ப முடியாத ஒரு உளவியல் இடைவெளியை உருவாக்கியது. இது அறிவுஜீவிகள் மீதான தாக்குதல். வாக்லாவ் ஹாவெல் (Vaclav Havel) கூறியது போல, "உண்மையும் அன்பும் பொய் மற்றும் வெறுப்பை வெல்ல வேண்டும்." ஆனால், அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் வெறுப்பு வெற்றியடைந்தது. அறிவு எரிக்கப்பட்டது.

கீழே உள்ள அட்டவணை, பழிவாங்கும் அரசியல் கலாசாரத்திற்கும் நாட்டின் வீழ்ச்சிக்கும் உள்ள தொடர்பைத் தெளிவுபடுத்துகிறது:

அரசியல் கலாசாரம்	நிர்வாக தாக்கம்	சமூக விளைவு	பொருளாதார முடிவு
பழிவாங்கும் அரசியல்	திறமையானவர்கள் இடமாற்றம், அச்சம் நிறைந்த சூழல்	சமூகப் பிளவு, நம்பிக்கையின்மை	முதலீட்டாளர்கள் வெளியேற்றம், பொருளாதாரத் தேக்கம்
இனவாத அரசியல்	ஒரு சார்பான கொள்கைகள், புறக்கணிப்பு	தீவிரவாதம் தோற்றம், உள்நாட்டுப் போர்	பாதுகாப்புச் செலவு அதிகரிப்பு, அபிவிருத்தி பாதிப்பு
உள்ளடக்கிய அரசியல்	தகுதி அடிப்படையில் நியமனம், நீதி	சமூக நல்லிணக்கம், அமைதி	அந்நிய முதலீடு, நிலையான வளர்ச்சி

இன்று, 21 ஆம் நூற்றாண்டில், உலகம் தொழில்நுட்பத்தால் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மற்றும் ஒண்லைன் (Online) வர்த்தகம் ஊடாக இளைஞர்கள் எல்லைகளைக் கடந்து சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால், எமது அரசியல்வாதிகள் இன்னும் பழைய பழிவாங்கும் அகராதியையே புரட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தோமஸ் ஜெபர்சன் (Thomas Jefferson) கூறியது போல, "ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் ஒரு புதிய சிந்தனைப் புரட்சி தேவைப்படுகிறது." அந்தப் புரட்சி, கடந்த காலக் கசப்புகளை மறந்து, எதிர்காலத்தை நோக்கியதாக இருக்க வேண்டும். பீட்டர் டிலக்கர் (Peter Drucker) கூறியது போல, "எதிர்காலத்தைக் கணிப்பதற்கான சிறந்த வழி அதனை உருவாக்குவதே." நாம் வெறுப்பை விதைத்தால், வெறுப்பைத் தான் அறுவடை செய்வோம். அன்பையும் நீதியையும் விதைத்தால் மட்டுமே, அமைதியான தேசத்தை உருவாக்க முடியும்.

ஜனாதிபதி திசாநாயக்க அவர்கள் இனவெறி மற்றும் தீவிரவாதத்தை அகற்றுவது பற்றிக் கூறியது வரவேற்புக்குரியது. அத்துடன், அரசியல் பழிவாங்கல் என்ற மூன்றாவது நஞ்சையும் முற்றாக ஒழிக்க வேண்டும். சட்டத்தின் ஆட்சி (Rule of Law) நிலைநாட்டப்பட வேண்டும். குற்றம் செய்தவர் யாராக இருந்தாலும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்; ஆனால் அது சட்டத்தின் படியே நடக்க வேண்டுமே தவிர, அரசியல் பழிவாங்கலாக இருக்கக் கூடாது. ஆபிரகாம் லிங்கன் (Abraham Lincoln) கூறியது போல, "மக்களால், மக்களுக்காக, மக்களின் அரசாங்கம்" அமைய வேண்டுமானால், அந்த அரசாங்கம் பழிவாங்கும் உணர்விலிருந்து விடுபட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த நாட்டில் உள்ள புத்திஜீவிகள், கல்வியாளர்கள் மற்றும் சிவில் சமூகத்தினர், ஒரு புதிய அரசியல் கலாசாரத்தை உருவாக்க முன்வர வேண்டும். ஆதி சங்கராச்சாரியார் (Adi Shankaracharya) கூறியது போல, "மனிதகுலத்திற்குச் செய்யும் சேவையே இறைவனுக்குச் செய்யும் சேவையாகும்." அரசியலை ஒரு சேவையாக மாற்ற வேண்டுமானால், பழிவாங்கல் என்ற எண்ணம் வேரோடு பிடுங்கி எறியப்பட வேண்டும். இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) இல்லாத, வெளிப்படையான நிர்வாகம் உருவாக்கப்பட வேண்டும். விவசாயம் (Agriculture), கல்வி மற்றும் சுகாதாரம் போன்ற அடிப்படைத் துறைகளில் அரசியல் தலையீடுகள் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.

இளைஞர்களிடம் மிகப் பெரிய ஆற்றல் உள்ளது. அவர்கள் பழங்காலத்து இனவாதக் கதைகளையோ, பழிவாங்கும் அரசியலையோ விரும்புவதில்லை. அவர்களுக்குத் தேவை வாய்ப்புகளும், சுதந்திரமும், அமைதியுமே. நெல்சன் மண்டேலா (Nelson Mandela) கூறியது போல, "கல்வி என்பது உலகத்தை மாற்றக்கூடிய மிக சக்திவாய்ந்த ஆயுதம்." எமது பாடசாலை (School) மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களில், மாணவர்களுக்குப் பாடப்புத்தக அறிவோடு சேர்த்து, மனிதநேயத்தையும், சகிப்புத்தன்மையையும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். "அமைதி என்பது ஒவ்வொரு அடியிலும் உள்ளது" (Peace is every step) என்று திக் நாட் ஹான் (Thich Nhat Hanh) கூறியதை, ஒவ்வொரு வகுப்பறையிலும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

ஒரு நாடு அதிர்ஷ்டசாலி நாடாக மாறுவது, அங்குள்ள இயற்கை வளங்களினால் அல்ல; அங்கு நிலவும் அமைதியினாலும், நீதியினாலும் தான். இனவாதிகள், தீவிரவாதிகள் மற்றும் பழிவாங்குபவர்கள் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும். அவர்களுக்குச் சமூகத்தில் இடமளிக்கக் கூடாது. மன்னித்தல் என்பது ஒரு பலவீனம் அல்ல, அது ஒரு பலம். ஆனால், அந்த மன்னிப்பு நீதியுடன் இணைந்ததாக இருக்க வேண்டும். தேசத்தை நேசிப்பது என்பது, சக மனிதனை நேசிப்பதில் இருந்தே தொடங்குகிறது. அன்னை தெரசா (Mother Teresa) கூறியது போல, "நம் அனைவருக்கும் பெரிய காரியங்களைச் செய்ய முடியாது. ஆனால், நாம் சிறிய காரியங்களைப் பெரிய அன்புடன் செய்ய முடியும்." பழிவாங்கலைத் தவிர்த்து, ஒருவருக்கொருவர் உதவும் சிறிய செயல்களே, இந்த நாட்டைப் பெரிய மாற்றத்தை நோக்கி இட்டுச் செல்லும்.

ஆகவே, நாம் வரலாற்றின் ஒரு திருப்புமுனையில் நிற்கிறோம். 78 ஆண்டுகளாக நாம் சுமந்து வந்த வெறுப்புச் சுமைகளை இறக்கி வைக்கும் நேரம் இது. இனவெறி, தீவிரவாதம், பழிவாங்கல் ஆகிய மூன்று சொற்களையும் எமது தேசிய அகராதியிலிருந்து மட்டுமல்ல, எமது மனங்களிலிருந்தும் அழிப்போம். ஜவஹர்லால் நேரு (Jawaharlal Nehru) கூறியது போல, "வரலாற்றில் எப்போதாவது ஒரு முறை, பழையதிலிருந்து புதியதற்கு நாம் அடியெடுத்து வைக்கும் தருணம் அமையும்." அந்தத் தருணம் இதுவே. கடந்த கால இருளிலிருந்து விடுபட்டு, நம்பிக்கையான, பழிவாங்கல் அற்ற, அனைவருக்கும் சமமான ஒரு புதிய இலங்கையை (சிறிலங்கா) நோக்கிப் பயணிப்போம். இதுவே காலத்தின் கட்டாயம்.