வடக்கு - கிழக்குத் தொழிற்துறை மறுமலர்ச்சி- போரினால் சிதைந்த பொருளாதாரத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான ஒரு பெருந்திட்ட வரைவு

அறிமுகம்

இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் என்பது வெறுமனே அரசியல் ரீதியான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பிராந்தியங்கள் மட்டுமல்ல; அவை பொருளாதார ரீதியாக மிகப்பெரும் வளங்களைக் கொண்ட தங்கச் சுரங்கங்களாகும். மூன்று தசாப்த கால யுத்தம் மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து வந்த அரசியல் ஸ்திரமற்ற தன்மை என்பன இப்பிராந்தியத்தின் முதுகெலும்பாகத் திகழ்ந்த கைத்தொழில் துறையை முற்றாகச் சிதைத்துவிட்டன. ஒரு காலத்தில் இலங்கையின் மொத்த தேசிய உற்பத்திக்கு (GDP) கணிசமான பங்களிப்பை வழங்கிய சீமெந்து, காகிதம், இரசாயனம் மற்றும் மீன்பிடி சார் தொழிற்சாலைகள் இன்று இடிபாடுகளாகவோ அல்லது குறைந்த உற்பத்தித் திறனுடனோ காணப்படுகின்றன.

இன்று, வறுமை, வேலையின்மை மற்றும் இளைஞர்களின் வெளியேற்றம் (Migration) ஆகியன வடக்கு கிழக்கின் சாபக்கேடுகளாக மாறியுள்ளன. இந்தச் சூழலில், பழைய தொழிற்சாலைகளுக்கு ‘மறுவாழ்வு’ அளிப்பதும், புதிய முதலீடுகளை ஈர்ப்பதும் வெறுமனே ஒரு வர்த்தக நடவடிக்கை மட்டுமல்ல; அது யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் சமூக மற்றும் பொருளாதார விடுதலையை உறுதி செய்யும் ஒரு அரசியல் நடவடிக்கையுமாகும். இக்கட்டுரையானது, வட-கிழக்குத் தொழிற்துறையை மீளக்கட்டியெழுப்புவதில் அரசாங்கம், தமிழ்த் தலைமைகள், சிவில் அமைப்புகள், மற்றும் புலம்பெயர் சமூகம் ஆகியவற்றின் பங்களிப்பை ஆராய்வதோடு, அதற்கான நடைமுறைச் சாத்தியமான முன்மொழிவுகளையும் முன்வைக்கிறது.

1. இழந்த வளம்: வடக்கு கிழக்கின் தொழிற்துறை வரலாறு மற்றும் தற்போதைய நிலை

வரலாற்று ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் இலங்கையின் ‘கைத்தொழில் கேந்திர நிலையங்களாக’த் திகழ்ந்தன.

·        காங்கேசன்துறை சீமெந்து தொழிற்சாலை (KKS Cement Factory): சுண்ணாம்புக்கல் வளம் நிறைந்த யாழ்ப்பாணத்தில் அமைந்திருந்த இது, நாட்டின் சீமெந்துத் தேவையின் பெரும்பகுதியைப் பூர்த்தி செய்தது. இன்று இது பெருமளவில் கைவிடப்பட்ட நிலையில் உள்ளது.

·        பரந்தன் இரசாயனத் தொழிற்சாலை (Paranthan Chemicals): உப்பு உற்பத்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டு குளோரின் மற்றும் ஏனைய இரசாயனங்களை உற்பத்தி செய்த இத்தொழிற்சாலை, யுத்தத்தினால் முழுமையாக அழிக்கப்பட்டது. பரந்தன் இரசாயன ஆலை, இலங்கையின் முக்கியமான தொழில்துறை நிறுவனங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. 1950களின் நடுப்பகுதியில் நிறுவப்பட்ட இவ்வாலை, காஸ்டிக் சோடா, குளோரின், ஹைட்ரோகுளோரிக் அமிலம் போன்ற அத்தியாவசிய தொழில்துறை இரசாயனங்களை உற்பத்தி செய்தது.

•   ஒட்டுசுட்டான் ஓட்டுத் தொழிற்சாலை: முல்லைத்தீவின் களிமண் வளத்தைப் பயன்படுத்தி இயங்கியது. முல்லைத்தீவு மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள இத்தொழிற்சாலை, வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பின் களிமண் வளத்தைப் பயன்படுத்தியது. போருக்குப் பின்னர் இது மீள இயங்குவதில் பெரும் சவால்களைச் சந்தித்து வருகிறது. மண்டூர் தொழிற்சாலையைப் போலவே இதையும் நவீன தொழில்நுட்பத்துடன் இணைத்து, "வட-கிழக்கு ஓடுகள்" (North-East Tiles) என்ற வர்த்தக நாமத்துடன் (Brand Name) சந்தைப்படுத்தலாம்.

கிழக்கு மாகாணம் விவசாயத்திற்கும் மீன்பிடிக்கும் மட்டுமல்ல, கனியவளச் சார்ந்த தொழிற்சாலைகளுக்கும் பெயர்பெற்றது.

·        வாழைச்சேனை காகித ஆலை (Valaichchenai Paper Mill): கிழக்கின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்த இந்த ஆலை, வைக்கோல் மற்றும் கழிவுத் தாள்களை மூலப்பொருளாகக் கொண்டு இயங்கியது. தற்போது இது மிகக் குறைந்த அளவில் இயங்கினாலும், நவீனமயப்படுத்தப்பட வேண்டிய தேவை உள்ளது

1. ·        சவால்: நீண்ட கால மூடலுக்குப் பின் தற்போது மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவில் இயங்கினாலும், பழைய இயந்திரங்கள் மற்றும் புதிய தொழில்நுட்பமின்மை இதன் உற்பத்தித் திறனை முடக்கியுள்ளது.
2. ·        தீர்வு: இதனைத் தனியார்த் துறையுடனான பங்காளித்துவத்துடன் (PPP Model) முழுமையாக கணினிமயப்படுத்தப்பட்ட ஆலையாக மாற்ற வேண்டும். பாடசாலைப் புத்தகங்கள் மற்றும் அரச அலுவலகங்களுக்குத் தேவையான கடதாசிகளை இங்கிருந்தே கொள்வனவு செய்ய அரசு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும்.

·        மண்டூர் ஓட்டுத் தொழிற்சாலை (Mandur Tile Factory): மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் போரதீவுப் பற்று பிரதேசத்தில் அமைந்துள்ள மண்டூர் ஓட்டுத் தொழிற்சாலை, கிழக்கின் "சிவப்புத் தங்கம்" என்று அழைக்கப்படும் உயர்தர களிமண் வளத்தைப் பயன்படுத்தி இயங்கிய ஒரு முக்கிய நிறுவனமாகும். ஒரு காலத்தில் நூற்றுக்கணக்கான உள்ளூர் மக்களுக்கு, குறிப்பாகப் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு வாழ்வாதாரம் அளித்த இத்தொழிற்சாலை, கூரை ஓடுகள் மற்றும் செங்கற்களை உற்பத்தி செய்து தேசிய ரீதியில் விநியோகித்தது.

1. தற்போதைய நிலை: நவீனமயப்படுத்தப்படாமை, மூலப்பொருள் அகழ்வில் உள்ள சட்டச் சிக்கல்கள் மற்றும் சந்தைப்படுத்தல் உத்திகள் இல்லாமை காரணமாக இது நலிவடைந்துள்ளது.
2. மீட்பு நடவடிக்கை: மண்டூர் பிரதேசத்தின் களிமண் வளம் இன்னும் தீர்ந்துபோகவில்லை. நவீன இயந்திரங்களைக் கொண்டுவருவதன் மூலமும், சூழலுக்குப் பாதிப்பில்லாத வகையில் களிமண் அகழ்வை முறைப்படுத்துவதன் மூலமும் இதனை இலாபகரமானதாக மாற்ற முடியும்.

இந்தத் தொழிற்சாலைகள் மூடப்பட்டமைக்கு யுத்தம் முதன்மைக் காரணம் என்றாலும், போருக்குப் பிந்தைய 15 ஆண்டுகளில் முறையான கொள்கைத் திட்டமிடல் இன்மை மற்றும் அரசியல் விருப்பமின்மை (Lack of Political Will) ஆகியவை இவை மீண்டும் இயங்குவதைத் தடுத்துள்ளன. இதனால், இப்பிராந்தியங்களில் உள்ள மூலப்பொருட்கள் (சுண்ணாம்பு, உப்பு, இல்மனைட், களிமண், கடல் வளம்) பயன்படுத்தப்படாமலோ அல்லது தென்னிலங்கைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டுப் பெறுமதி சேர்க்கப்படாமலோ வீணாகின்றன.

2. அரசாங்கத்தின் பங்கு: தடைகளை நீக்கி முதலீட்டை ஊக்குவித்தல்

வடக்கு கிழக்கில் தொழிற்துறையை மீள ஆரம்பிப்பதில் முதன்மையான பொறுப்பு மத்திய அரசாங்கத்தையே சாரும். தற்போதைய பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மீள வேண்டுமாயின், ஏற்றுமதிப் பொருளாதாரத்தை வலுப்படுத்த வேண்டும். அதற்கு வடக்கு கிழக்கின் வளம் அவசியம்.

·        நில விடுவிப்பு மற்றும் உட்கட்டமைப்பு: பல தொழிற்சாலைகளுக்குச் சொந்தமான நிலங்கள் இன்னும் உயர் பாதுகாப்பு வலயங்களுக்குள் (HSZ) அல்லது இராணுவக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. உதாரணமாக, காங்கேசன்துறை சீமெந்து தொழிற்சாலையைச் சூழவுள்ள சில பகுதிகள். இவற்றை விடுவித்து, முதலீட்டாளர்களுக்கு வழங்குவதே அரசின் முதல் நடவடிக்கையாக இருக்க வேண்டும். அதேவேளை, மின்சாரம், நீர் மற்றும் போக்குவரத்து வசதிகளைக் கொண்ட 'கைத்தொழில் பேட்டைகளை' (Industrial Zones) அச்சுவேலி போன்று கிளிநொச்சி, மன்னார் மற்றும் மட்டக்களப்பிலும் விஸ்தரிக்க வேண்டும்.

·        முதலீட்டுச் சபையின் (BOI) விசேட சலுகைகள்: வடக்கிலும் கிழக்கிலும் முதலீடு செய்பவர்களுக்கு வரிச் சலுகைகள் (Tax Holidays), மூலதனச் சலுகைகள் மற்றும் இயந்திரங்களுக்கான இறக்குமதி வரி விலக்கு போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய "விசேட பொருளாதார வலய" (Special Economic Zone - SEZ) அந்தஸ்தை அரசாங்கம் வழங்க வேண்டும்.

·        ஒற்றைச் சாளர முறைமை (Single Window System): முதலீட்டாளர்கள் கொழும்புக்குச் சென்று பல அமைச்சுகளின் கதவுகளைத் தட்டுவதைத் தவிர்த்து, யாழ்ப்பாணம் அல்லது திருகோணமலையிலேயே அனைத்து அனுமதிகளையும் பெறும் வகையில் அதிகாரப் பரவலாக்கம் செய்யப்பட்ட நிர்வாகக் கட்டமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

3. தமிழ்த் தலைமைகளின் பொறுப்பு: அரசியலுக்கு அப்பால் பொருளாதாரம்

தமிழ்த் தேசியக் கட்சிகள் நீண்ட காலமாக அரசியல் உரிமைகள் மற்றும் தீர்வுத் திட்டங்களில் காட்டும் அக்கறையை, பொருளாதார அபிவிருத்தியில் காட்டுவதில்லை என்ற விமர்சனம் பரவலாக உள்ளது. இதனை மாற்றியமைக்க வேண்டும்.

·        பொருளாதாரத் திட்டமிடல் சபை: தமிழ்த் தலைமைகள் கட்சி வேறுபாடுகளைக் கடந்து, பொருளாதார நிபுணர்கள், கல்வியலாளர்கள் மற்றும் வர்த்தகர்களை உள்ளடக்கிய "வடக்கு-கிழக்கு பொருளாதார அபிவிருத்திச் சபையை" (North-East Economic Development Council) உருவாக்க வேண்டும். இது அரசாங்கத்துடனும், சர்வதேசத்துடனும் பேரம் பேசும் சக்தியாக அமையும்.

·        நிலையான கொள்கை: முதலீட்டாளர்கள் வரும்போது, அரசியல் காரணங்களுக்காகத் தேவையற்ற எதிர்ப்புகளைத் தெரிவிப்பதைத் தவிர்த்து, சூழலுக்குப் பாதிப்பில்லாத திட்டங்களை வரவேற்கும் மனப்பக்குவத்தை மக்களிடம் உருவாக்க வேண்டும்.

·        புலம்பெயர் உறவுப்பாலம்: புலம்பெயர் தமிழர்களிடம் உள்ள நிதியையும், நிபுணத்துவத்தையும் உள்ளூர் அபிவிருத்திக்குப் பயன்படுத்துவதற்கான நம்பிக்கையான பொறிமுறையை உருவாக்குவதில் தமிழ்த் தலைமைகள் இடைத்தரகர்களாகச் செயற்பட வேண்டும்.

4. புலம்பெயர் சமூகத்தின் பங்கு: நன்கொடையிலிருந்து முதலீட்டை நோக்கி

புலம்பெயர் தமிழ்ச் சமூகம் இதுவரையில் மனிதாபிமான உதவிகள் மற்றும் வீட்டுத் திட்டங்களிலேயே அதிக கவனம் செலுத்தியுள்ளது. ஆனால், நிலையான பொருளாதார மீட்பிற்கு இது மட்டும் போதாது.

·        தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றம் (Technology Transfer): மேற்கத்திய நாடுகளில் உயரிய தொழில்நுட்பத் துறைகளில் பணியாற்றும் தமிழர்கள், நவீன உற்பத்தி முறைகள், தகவல் தொழில்நுட்ப அறிவு மற்றும் சந்தைப்படுத்தல் உத்திகளை வடக்கு கிழக்கு இளைஞர்களுக்குக் கற்பிக்க வேண்டும்.

·        புலம்பெயர் முதலீட்டு நிதியம் (Diaspora Investment Fund): தனித்தனியாகச் சிறிய முதலீடுகளைச் செய்வதை விட, ஒரு கூட்டு நிதியத்தை உருவாக்கி, அதன் மூலம் பாரிய தொழிற்சாலைகளை (உதாரணமாக: சூரிய சக்திப் பூங்காக்கள், மீன் பதனிடும் ஆலைகள்) நிறுவுவது பாதுகாப்பானது மற்றும் இலாபகரமானது.

·        சந்தை வாய்ப்பு: வடக்கு கிழக்கில் உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருட்களுக்கு (பனை சார்ந்த பொருட்கள், கைத்தறி ஆடைகள், பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகள்) ஐரோப்பா மற்றும் கனடாவில் சந்தை வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பது புலம்பெயர் சமூகத்தின் முக்கிய பங்களிப்பாக அமையலாம்.

5. திறன் அபிவிருத்தி மற்றும் இளைஞர் பயிற்சி: மனித மூலதனத்தை உருவாக்குதல்

தொழிற்சாலைகளை அமைத்தால் மட்டும் போதாது; அங்கு பணியாற்றுவதற்குத் தகுதியான மனித வளம் அவசியம். துரதிர்ஷ்டவசமாக, திறன் உள்ள பல இளைஞர்கள் வெளிநாடு செல்வதிலேயே குறியாக உள்ளனர்.

·        தொழிற்பயிற்சி நிறுவனங்களின் (TVET) மறுசீரமைப்பு: தற்போதைய தொழிற்பயிற்சி நெறிகள் பழைய முறையிலேயே உள்ளன. நவீன தொழிற்சாலைகளுக்குத் தேவையான ஆட்டோமேஷன் (Automation), இயந்திரவியல் (Mechatronics), உணவுத் தொழில்நுட்பம் (Food Technology) மற்றும் சூரிய சக்தித் தொழில்நுட்பம் (Solar Technology) சார்ந்த கற்கை நெறிகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

·        பல்கலைக்கழக - தொழிற்சாலை இணைப்பு: யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம் என்பன, உள்ளூர் தொழிற்சாலைகளுடன் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களைச் செய்து, மாணவர்களுக்குத் தொழிற்பயிற்சியையும் (Internship), ஆராய்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளையும் வழங்க வேண்டும். இது "பட்டதாரிகள் வேலையில்லை" என்ற நிலையை மாற்றும்.

6. உள்ளூர் வளங்களை மதிப்பிடல் மற்றும் சாத்தியமான தொழிற்துறைகள்

வடக்கு கிழக்கில் எத்தகைய தொழிற்சாலைகளை உருவாக்கலாம்?

·        விவசாயம் சார் தொழிற்சாலைகள்: மாம்பழம், பப்பாளி, வாழை மற்றும் மரக்கறிகள் அதிகமாக விளையும் வன்னி மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில், பழங்களை டின்னில் அடைத்தல் (Canning), ஜாம் தயாரித்தல் மற்றும் உலர் உணவு உற்பத்தி நிலையங்களை அமைக்கலாம்.

·        கடற்றொழில் சார் உற்பத்தி: மன்னார், முல்லைத்தீவு மற்றும் திருகோணமலை கடற்பரப்பில் பிடிக்கப்படும் மீன்களைப் பதப்படுத்தி, கருவாடு, டின் மீன் மற்றும் மீன் எண்ணெய் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகளுக்கு அதிக வாய்ப்புள்ளது.

·        புதுப்பிக்கத்தக்க சக்தி: அதிக சூரிய ஒளி மற்றும் காற்று வீசும் பூநகரி, மன்னார் பகுதிகளில் சூரிய சக்தி மற்றும் காற்றாலை மின் உற்பத்தி நிலையங்களை அமைப்பதன் மூலம், தொழிற்சாலைகளுக்கான மின்சாரச் செலவைக் குறைத்து, தேசிய மின்சக்திக்கும் பங்களிக்கலாம்.

·        தகவல் தொழில்நுட்ப பூங்காக்கள் (IT Parks): யாழ்ப்பாணம் மற்றும் மட்டக்களப்பில் படித்த இளைஞர்களை மையப்படுத்தி, மென்பொருள் உருவாக்கம் மற்றும் பிபிஓ (BPO) நிறுவனங்களை ஆரம்பிக்கலாம். இது சூழலை மாசுபடுத்தாத ஒரு சிறந்த வருமான வழியாகும்.

7. சிவில் அமைப்புகளின் பங்கு: கண்காணிப்பு மற்றும் ஊக்குவிப்பு

·        சுற்றாடல் பாதுகாப்பு: தொழிற்சாலைகள் அமைக்கப்படும்போது நிலத்தடி நீர் மற்றும் சூழல் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதை சிவில் அமைப்புகள் கண்காணிக்க வேண்டும். (உதாரணமாக: சுன்னாகம் கழிவு எண்ணெய் விவகாரம் போன்ற பாதிப்புகள் ஏற்படாமல் தடுத்தல்).

·        கூட்டுறவு சங்கங்கள்: தனிநபர் முதலீடுகள் கடினமாக உள்ள இடங்களில், உற்பத்தியாளர் கூட்டுறவுச் சங்கங்களை (Cooperatives) உருவாக்கி, சிறு உற்பத்தியாளர்களை ஒன்றிணைத்து பாரிய சந்தைப்படுத்தலை மேற்கொள்ளலாம்.

முன்மொழிவுகள் மற்றும் பரிந்துரைகள் (Roadmap for Revival)

வடக்கு கிழக்குத் தொழிற்துறை மறுமலர்ச்சிக்கான உறுதியான முன்மொழிவுகள்:

1.         பொது-தனியார் கூட்டாண்மை (PPP Model): காங்கேசன்துறை சீமெந்து தொழிற்சாலை மற்றும் பரந்தன் இரசாயனத் தொழிற்சாலை போன்ற பாரிய அரச நிறுவனங்களை, தனியார்த் துறையின் மூலதனம் மற்றும் முகாமைத்துவத்துடன் இணைந்து "பொது-தனியார் கூட்டாண்மை" முறையில் மீள இயக்க வேண்டும். இதில் 49% பங்குகளைப் பொதுமக்களுக்கும் புலம்பெயர் முதலீட்டாளர்களுக்கும் வழங்கலாம்.

2.         முதலீட்டுப் பாதுகாப்பு வலயங்கள்: முதலீட்டாளர்களுக்கு நம்பிக்கையை ஊட்ட, அவர்களின் முதலீட்டுக்குப் பங்கம் ஏற்படாத வகையில் சட்ட ரீதியான பாதுகாப்பை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும். காணி அபகரிப்பு அல்லது இராணுவத் தலையீடுகள் இருக்காது என்ற உத்தரவாதம் எழுத்துப்பூர்வமாக வழங்கப்பட வேண்டும்.

3.         தொழில் முனைவோர் காப்பீடு: போரினால் பாதிக்கப்பட்ட விதவைப் பெண்கள் மற்றும் முன்னாள் போராளிகளுக்குச் சிறு தொழில் முயற்சிகளை ஆரம்பிக்க, வட்டி குறைந்த நுண் கடன்களையும் (Micro-finance), அவர்களது உற்பத்திப் பொருட்களுக்கான உத்தரவாத விலையையும் நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

4.         ஏற்றுமதி ஊக்குவிப்பு வலயங்கள் (Export Processing Zones - EPZ): திருகோணமலைத் துறைமுகம் மற்றும் காங்கேசன்துறை துறைமுகத்தை மையப்படுத்தி, ஏற்றுமதியை இலக்காகக் கொண்ட தொழிற்துறை வலயங்களை உருவாக்க வேண்டும். இதன் மூலம் இந்தியாவுடனான வர்த்தகத்தை இலகுவாக்கலாம்.

முடிவுரை

வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் தொழிற்சாலைகளை மீண்டும் இயக்குவது என்பது வெறுமனே கட்டிடங்களுக்கு வர்ணம் பூசுவது போன்றதல்ல. அது ஒரு சமூகத்தின் உடைந்த பொருளாதார முதுகெலும்பைச் சீர்படுத்துவதாகும். வறுமை ஒழிப்பு மற்றும் பொருளாதார விடிவு என்பது அரசாங்கத்தின் மானியங்களிலோ அல்லது புலம்பெயர் உறவுகளின் நிவாரணங்களிலோ தங்கியிருக்க முடியாது. அது சொந்தக் காலில் நிற்கும் உற்பத்தியிலேயே தங்கியுள்ளது.

அரசாங்கம் தனது சந்தேகக் கண்களை மூடிவிட்டு முதலீட்டுக்கான கதவுகளைத் திறக்க வேண்டும். தமிழ்த் தலைமைகள் அரசியல் கோஷங்களுக்கு அப்பால் சென்று பொருளாதாரத் திட்டமிடலை முன்னெடுக்க வேண்டும். புலம்பெயர் சமூகம் அறிவையும் மூலதனத்தையும் விதைக்க வேண்டும். இவையனைத்தும் ஒருங்கிணைந்தால், வடக்கும் கிழக்கும் இலங்கையின் மிகச் செழிப்பான பொருளாதார மையங்களாக மாறும் என்பதில் ஐயமில்லை. பொருளாதாரச் சுதந்திரமே அரசியல் பலத்திற்கான அத்திவாரமாகும்.