அரசியல் மேடைகளில் உரக்கப் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் தெரு வீதிகளில் வாழும் மக்களின் வாழ்வை மாற்றவில்லை

வறுமை என்பது திடீரென வருவதில்லை. அது மெதுவாக, தலைமுறை தலைமுறையாக, கவனிக்கப்படாத முடிவுகளின் குவிப்பால் உருவாகும் ஒரு அமைதியான சிதைவு. வடகிழக்கு இலங்கையில் இன்று 20 சதவிகிதத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே வாழ்கின்றனர் என்ற தரவு வெறும் புள்ளிவிவரம் அல்ல — அது தமிழ் சமூகத்தின் தலைவர்கள் பல தசாப்தங்களாக எடுத்துவந்த முன்னுரிமைகளின் மீதான ஒரு நிதர்சனமான தீர்ப்பு. அரசியல் மேடைகளில் உரக்கப் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் தெரு வீதிகளில் வாழும் மக்களின் வாழ்வை மாற்றவில்லை என்பது இனியும் மறுக்க முடியாத உண்மை.

இலங்கைத் தமிழர்களின் அரசியல் வரலாறு நீண்டது, வலியானது, தியாகங்கள் நிறைந்தது. சுயநிர்ணயம் (Self-Determination), இறையாண்மை (Sovereignty), மனித உரிமைகள் (Human Rights), அதிகார பகிர்வு (Devolution of Power) என்ற கோரிக்கைகள் நியாயமானவையே. ஆனால் இந்த அரசியல் போராட்டங்களுக்கு இணையாக, சமாந்தரமாக, ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார நிகழ்ச்சி நிரல் (Economic Agenda) ஒருபோதும் வலுவாக முன்வைக்கப்படவில்லை என்பதே கசப்பான உண்மை. நோபல் பரிசு பெற்ற பொருளாதார அறிஞர் அமர்த்தியா சென் கூறினார்: "அபிவிருத்தி என்பது சுதந்திரம் — மக்கள் அனுபவிக்கும் உண்மையான சுதந்திரங்களின் விரிவாக்கம்." ஆனால் வடகிழக்கில் இன்று, அந்த உண்மையான சுதந்திரம் — வேலை செய்யும் சுதந்திரம், வாய்ப்பை அடையும் சுதந்திரம், கனவு காணும் சுதந்திரம் — படிப்படியாக சுருங்கிக்கொண்டே போகிறது.

ஒரு காலத்தில் நான்கு சதவிகிதமாக இருந்த வறுமை இன்று இருபத்தி நான்கு சதவிகிதத்தை நெருங்குகிறது என்றால், இந்த வளர்ச்சி எந்தத் திசையில் நடந்தது என்று சிந்திக்க வேண்டும். 7 சதவிகிதத்திற்கும் அதிகமான இளைஞர் வேலையின்மை (Youth Unemployment), அந்நிய முதலீட்டாளர்களால் (Foreign Investors) ஆக்கிரமிக்கப்படும் உள்ளூர் வளங்கள், சுரண்டப்படும் மனித வளம் (Human Resource) — இவை தனித்தனி பிரச்சினைகள் அல்ல, ஒரே வேரிலிருந்து வளரும் கிளைகள். முகாமைத்துவ (Management) சிந்தனையாளர் பீட்டர் டிரக்கர் சொன்னார்: "அளவிடப்படுவதே நிர்வகிக்கப்படும்." ஆனால் வடகிழக்கில் அளவிடப்படவே இல்லாதது — உள்ளூர் உற்பத்தி (Local Production), பெண்களின் திறன் மேம்பாடு (Women's Skill Development), இளைஞர் தொழில் முனைவு (Youth Entrepreneurship) — அவை நிர்வகிக்கப்படவும் இல்லை.

வடகிழக்கின் இயற்கை வளங்கள் — கடல் வளங்கள், நில வளங்கள், மணல் வளங்கள் — உள்ளூர் மக்களுக்கு பயனளிக்காமல் வெளியிலிருந்து வரும் முதலீட்டாளர்களால் சுரண்டப்படுகின்றன என்ற கவலை பலரிடம் இருக்கிறது. கடலோர மீனவர்கள் மீன் பிடிக்கிறார்கள், ஆனால் லாபம் இடைத்தரகர்களிடம் (Middlemen) தங்கிவிடுகிறது. விவசாயிகள் விளைவிக்கிறார்கள், ஆனால் சந்தை (Market) அவர்களுக்கு எட்டாத தூரத்தில் இருக்கிறது. நுண்கடன் (Microfinance) முன்னோடி முகம்மது யூனுஸ் கூறினார்: "வறுமை ஏழைகளால் உருவாக்கப்படவில்லை. அது நாம் கட்டியெழுப்பிய முறைமையால் உருவாக்கப்படுகிறது." வடகிழக்கில் உருவாகியிருக்கும் முறைமை, தொழில்முனைவோரை உருவாக்கவில்லை; மாறாக, சார்பு நிலையை (Dependency) ஆழப்படுத்தியிருக்கிறது.

இந்த நிலையில் மிகவும் வலிக்கும் உண்மை என்னவென்றால், வடகிழக்கின் மிகப்பெரிய சொத்தான மனித வளமே இன்று மிகப்பெரிய இழப்பாக மாறியிருக்கிறது. கல்வியில் ஆர்வமுள்ள, திறமையான இளைஞர்கள் உள்ளனர். ஆனால் அந்த திறமைகளை வளர்க்க வேண்டிய சூழல் இல்லாமல், வாய்ப்புகள் இல்லாமல், அவர்கள் தென்மாகாணத்திற்கோ வெளிநாடுகளுக்கோ புலம்பெயர்கிறார்கள். திறன் வெளியேற்றம் (Brain Drain) என்று அழைக்கப்படும் இந்த நிகழ்வு வெறும் புலம்பெயர்வு புள்ளிவிவரம் அல்ல — அது வடகிழக்கின் எதிர்காலத்தை வெற்று வயிற்றோடு அனுப்புவதற்கு சமம். சுவாமி விவேகானந்தர் கூறினார்: "எழுங்கள், விழித்திருங்கள், இலக்கை அடையும் வரை நிறுத்தாதீர்கள்." ஆனால் எங்கே எழுவது, எந்த இடத்தில் விழித்தெழுவது என்ற கேள்விகளுக்கு உத்வேகம் மட்டும் போதாது — கட்டமைப்பும் (Infrastructure), கொள்கையும் (Policy), தலைமையும் (Leadership) வேண்டும்.

உலகில் பல இனங்கள் அரசியல் சவால்களை எதிர்கொண்டபோது, பொருளாதார வலிமையை கட்டியெழுப்பி நிலைத்தன என்பது வரலாறு கற்பிக்கும் பாடம். தென்கொரியா போர் பாழடிந்த நாட்டிலிருந்து உலகின் 10வது பொருளாதாரமாக உயர்ந்தது, கல்வி மற்றும் தொழில்துறை கட்டமைப்பால் (Industrial Infrastructure). கேரளாவில் Kudumbashree மாதிரியில் பெண்கள் சுய உதவிக் குழுக்கள் (Self Help Groups) பொருளாதார மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. பங்களாதேஷில் நுண்கடன் (Microfinance) மூலம் பெண் தொழில்முனைவோர் (Women Entrepreneurs) லட்சக்கணக்கில் உருவாக்கப்பட்டனர். இந்த வெற்றி கதைகளில் ஒரு பொதுவான நூல் இருக்கிறது — அரசியல் கோரிக்கைகளுக்கு இணையாக பொருளாதார திட்டமிடல் (Economic Planning) நடந்தது. ஒன்று மற்றதை பலவீனப்படுத்தவில்லை; மாறாக, ஒன்று மற்றதை வலுப்படுத்தியது.

வடகிழக்கில் தொழிற்பேட்டைகள் (Industrial Zones) ஏன் வலுவான விவாதமாக இல்லை என்று யோசிக்க வேண்டும். இந்த மண்ணில் விவசாயம், மீன்பிடி, கைத்தொழில் என்ற மூன்று அடுக்குகளிலும் வலுவான மூலப்பொருள் தளம் (Raw Material Base) இருக்கிறது. மதிப்புக் கூட்டல் (Value Addition) என்ற கோட்பாட்டை நடைமுறைப்படுத்தினால் மட்டுமே மீன் சூப்பாகி ஐரோப்பாவிற்கு ஏற்றுமதியாகும், கறிவேப்பிலை அத்தியாவசிய எண்ணெயாகி (Essential Oil) சர்வதேச சந்தையை அடையும், கயிறு நெய்தல் ஒரு சிறிய தொழிலிலிருந்து ஏற்றுமதித் தொழிலாக வளரும். ஆனால் இதற்கு திறன் மேம்பாடு (Skill Development), சந்தை இணைப்புகள் (Market Linkages), நுண் நிதி (Micro Finance), மற்றும் கொள்கை ஆதரவு (Policy Support) தேவை. இவற்றை அரசு மட்டும் வழங்கும் என்று காத்திருக்க முடியாது.

போரினால் ஏற்பட்ட சமூக மாற்றங்களால் வடகிழக்கில் பெண்கள் குடும்பங்களின் தூணாக மாறியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கான வாழ்வாதார பயிற்சி (Livelihood Training), டிஜிட்டல் கல்வியறிவு (Digital Literacy), இ-கொமர்ஸ் அணுகல் என்பன இன்னும் போதுமான அளவில் வழங்கப்படவில்லை. மலாலா யூசப்சாய் சொன்னார்: "ஒரு குழந்தை, ஒரு ஆசிரியர், ஒரு புத்தகம், ஒரு பேனா — இவை உலகை மாற்றும்." அதேபோல், ஒரு திறன் பயிற்சி, ஒரு சிறு முதலீடு, ஒரு சந்தை இணைப்பு — ஒரு பெண்ணின் வாழ்வை, அவள் குடும்பத்தை, அந்த வீதியை மாற்றும் சக்தி கொண்டவை. இளைஞர்கள் விஷயத்திலும் இதே நிலைதான். தொழிற்கல்வி (Vocational Training), தொழில்நுட்ப தொடக்க நிறுவனங்கள் (Tech Startups), விவசாய தொழில்முனைவு (Agri-Entrepreneurship) என்பவற்றில் கவனம் செலுத்தப்படவில்லை. பாடசாலை படித்தாலும் வேலை கிடைக்கவில்லை என்ற நிலை, சமூகத்தின் நம்பிக்கையை வேரிலிருந்து உலுக்குகிறது.

பொருளாதார வலிமை இல்லாத மக்கள், தேர்தல் காலத்தில் பணத்திற்கும் பொருட்களுக்கும் வாக்குகளை விற்கும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார்கள் என்பது கசப்பான உண்மை. இது லஞ்சம் மட்டுமல்ல — இது ஒரு முறைமையின் தோல்வி. ஒரு மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் நிறைவேறவில்லை என்றால், அவர்கள் உரிமையோடு வாக்களிக்கும் சமூகமாக இல்லாமல், பணத்திற்கும் பொருட்களுக்கும் தலைகுனியும் சமூகமாக மாறிவிடுவார்கள். ஆபிரகாம் லிங்கன் கூறினார்: "தேர்தல்கள் மக்களுக்கு சொந்தமானவை. அது அவர்களின் முடிவு." ஆனால் பொருளாதாரத்தில் நடுத்தெருவில் நிற்கும் மக்களுக்கு, அந்த முடிவு உண்மையில் சுதந்திரமானதா என்று கேள்வி எழுகிறது. பொருளாதார வலிமையூட்டல் (Economic Empowerment) இல்லாமல் அரசியல் சுயாட்சி (Political Agency) முழுமை பெறாது — இது தர்க்கம் அல்ல, வரலாற்று நிரூபணம்.

மத்திய அரசும் மாகாண நிர்வாகமும் வடகிழக்கில் தொழில் கொள்கையை (Industrial Policy) செயல்படுத்துவதில் தொடர்ந்து தடுமாற்றத்தை காட்டியிருக்கின்றன. சிறப்பு பொருளாதார வலயங்கள் (Special Economic Zones) வடகிழக்கில் உரிய முறையில் அமுல்படுத்தப்படவில்லை. உள்ளூர் விவசாயிகளுக்கான விலை ஆதரவு முறைமைகள் (Price Support Mechanisms) போதுமானவையல்ல. இருப்பினும், அரசை மட்டுமே குற்றப்படுத்துவது சமூகத்தின் சொந்த பொறுப்பை மறைத்துவிடும். சிவில் சமூகம் (Civil Society), தொழில் சங்கங்கள் (Business Chambers), கல்வி நிறுவனங்கள் — இவை ஒன்றிணைந்து பொருளாதார நிகழ்ச்சி நிரலை முன்னெடுக்க வேண்டும். நெல்சன் மண்டேலா கூறினார்: "முடியவே முடியாது என்று எப்போதும் தோன்றும் — அது நிறைவேறும் வரை." வடகிழக்கின் பொருளாதார மாற்றமும் இப்படித்தான் தோன்றலாம். ஆனால் ஒவ்வொரு திறன் பயிற்சியும், ஒவ்வொரு சிறு தொழில்முயற்சியும், ஒவ்வொரு கூட்டுறவு சந்தையும் அந்த மாற்றத்தின் ஒரு செங்கல்.

கீழே உள்ள அட்டவணை வடகிழக்கின் பொருளாதார நிலையை தெளிவாக சித்தரிக்கிறது:

குறியீடு (Indicator)	வடகிழக்கு நிலை	தேசிய சராசரி
வறுமை சதவிகிதம் (Poverty Rate)	20% — 24%	13%
இளைஞர் வேலையின்மை (Youth Unemployment)	7%+	4.5%
பெண்கள் தொழில் பங்கேற்பு (Women's Labour Participation)	மிகக் குறைந்த அளவு	ஒப்பீட்டளவில் அதிகம்
உள்ளூர் தொழில் முனைவோர் (Local Entrepreneurs)	வளர்ச்சி தேக்கம்	நாட்டளவில் வளர்ச்சி
அந்நிய நேரடி முதலீடு (FDI) பங்கு	மிகக் குறைவு	நாட்டளவில் ஒப்பிட முடியாத அளவு

இந்த எண்கள் வெறும் புள்ளிவிவரங்கள் அல்ல. இவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு குடும்பத்தின் கதை. ஒரு இளைஞனின் கனவு இடிந்த இரவு. ஒரு பெண்ணின் திறமை வீணான பகல். தலைவர்களை மட்டும் எதிர்பார்த்து காத்திருந்தால் காத்திருக்கும் தலைமுறைகள் பலியாகும். கீழிருந்து மேல்நோக்கிய அபிவிருத்தி (Bottom-up Development) என்ற கோட்பாட்டை சமூகம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய நேரம் இது. மகாத்மா காந்தி கூறினார்: "நீங்கள் உலகில் காண விரும்பும் மாற்றமாக நீங்களே இருங்கள்." அரசியல் மாற்றத்தை வெளியே தேடும்போது, பொருளாதார மாற்றத்தை உள்ளே — சமூகத்தினுள்ளே — கட்டமைக்க வேண்டும். பொருளாதார நோக்கு (Economic Vision) இல்லாத அரசியல் இயக்கம் (Political Movement) ஒரு மக்களை எங்கும் கொண்டு சேர்க்காது என்பது வரலாறு கற்பிக்கும் பாடம்.

ஆகவே, அரசியல் என்ற கோட்டுக்கு சமாந்தரமாக பொருளாதாரம் என்ற கோட்டை இழுக்காமல் போனால், இரண்டும் ஒரே இடத்திலேயே நின்றுவிடும். இளைஞர்களின் திறமைகள் வெளியேறும், பெண்களின் வலிமை அடிமைப்படும், வளங்கள் சுரண்டப்படும், மக்கள் வாக்குகளை விற்பார்கள் — இவை எதிர்காலத்தின் அச்சுறுத்தல்கள் அல்ல; இன்றே நடக்கும் நிகழ்வுகள். சுய லாபத்திற்கான அரசியலிலிருந்து சுய முன்னேற்றத்திற்கான அரசியலுக்கு, சார்பு நிலையிலிருந்து சுயசார்பு நிலைக்கு (Self-Reliance), கோரும் சமூகத்திலிருந்து கட்டும் சமூகத்திற்கு — இந்த பயணத்தை தமிழ் சமூகம் இன்றே தொடங்க வேண்டும். ஏனென்றால், காத்திருப்பதற்கு இனி நேரமில்லை.