நிவாரண நிழலும் நிஜமும்: இலங்கையில் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களின் வகிபாகம் குறித்த ஒரு மீள்பார்வை

ஒரு தேசத்தின் முதுகெலும்பு என்பது அதன் பொருளாதார பலத்தில் மட்டுமல்ல, அத்தேசத்து மக்கள் கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கைத்தரத்திலும் தங்கியுள்ளது. இலங்கை (Sri Lanka) போன்ற வளரும் நாடுகள், பல்வேறு அபிவிருத்தித் திட்டங்களை அமுல்படுத்தல் (Implement) செய்வதற்கும், மக்களுக்கு நிவாரணங்களை வழங்குவதற்கும் பாரிய நிதியாதாரங்களைத் தேட வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன. கடந்த கால ஆட்சிகள் முதல் தற்போதைய அரசாங்கம் வரை, வெளிநாட்டு நிறுவனங்களிடமிருந்து கடன்களைப் பெறுவது ஒரு வழக்கமான நடைமுறையாகவே இருந்து வந்துள்ளது. 

இருப்பினும், கடன்கள் ஒரு சுமையாக மாறும் அபாயம் உள்ளதால், மீளச் செலுத்தத் தேவையில்லாத மானியங்கள் (Grants) மற்றும் நன்கொடைகள் நாட்டின் பொருளாதாரச் சமநிலையைப் பேணுவதில் முக்கிய பங்காற்றுகின்றன. எவ்வாறாயினும், இன்னும் அதிகளவான நிதியாதாரம் இலங்கைக்குத் தேவைப்படுகிறது. இந்தச் சூழலில் தான், உள்ளூர் மற்றும் சர்வதேச அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் (NGOs) பெறும் மில்லியன் கணக்கான டொலர் (Dollar) நன்கொடைகள் மற்றும் அவற்றின் பயன்பாடு குறித்த ஒரு வெளிப்படையான தேடல் அவசியமாகிறது. ஆடம் ஸ்மித் (Adam Smith) கூறியது போல, "பெரும்பாலான மக்கள் ஏழ்மையிலும் துயரிலும் இருக்கும் எந்தவொரு சமூகமும் நிச்சயமாக செழிப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க முடியாது." இந்தச் செழிப்பை உறுதி செய்வதில் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களின் பங்கு என்ன என்பதையும், அது எவ்வாறு நெறிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதையும் ஆராய்வது காலத்தின் தேவையாகும்.

அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் அல்லது தொண்டு நிறுவனங்கள் என்பதற்கான வரைவிலக்கணம், 1945 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சாசனத்தின் 71 வது பிரிவில் முதன்முதலில் குறிப்பிடப்பட்டது. இவற்றுக்கென ஒரு நிலையான அல்லது முறையான வரைவிலக்கணம் இல்லாவிட்டாலும், பொதுவாக இவை அரசாங்கத்தின் செல்வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்ட, இலாப நோக்கற்ற நிறுவனங்களாகவே (Non-profit entities) கருதப்படுகின்றன. இவை இலாப நோக்கற்ற அல்லது இலாபத்தை ஈட்டக்கூடிய நிறுவனங்களை உள்ளடக்கலாம் என்றாலும், அடிப்படையில் இவை ஒரு குழுவினரால் தன்னார்வ அடிப்படையில் உருவாக்கப்படுபவை. நிதி திரட்டும் நடவடிக்கைகளின் மூலம் கிடைக்கும் இலாபம் அல்லது உபரி வருமானம் உறுப்பினர்களிடையே பகிரப்படக்கூடாது என்பதே இதன் அடிப்படை விதியாகும். கோபி அன்னான் (Kofi Annan) கூறியது போல, "முனனெப்போதையும் விட, மனிதகுலம் ஒரு பொதுவான விதியை பகிர்ந்து கொள்கிறது." அந்தப் பொதுவான விதியை மேம்படுத்தும் நோக்கில் செயல்படும் இந்த அமைப்புகள், இலங்கையின் விவசாயம் (Agriculture), கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் அனர்த்த நிவாரணம் போன்ற துறைகளில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளன.

இந்தியத் தொழில்முனைவோரான சுனில் வத்வானி (Sunil Wadhwani) ஒரு வெற்றிகரமான அரச சார்பற்ற நிறுவனத்திற்கு ஐந்து தூண்களை வரையறுக்கிறார். அவை: நிறுவன கலாச்சாரம் (Organizational Culture), மூலோபாயம் (Strategy), திறமை (Talent), செயல்பாட்டுச் சிறப்பு (Operational Excellence) மற்றும் ஒத்துழைப்பு (Collaboration). இந்த ஐந்து தூண்களும் சரியாகக் கட்டமைக்கப்படும் போது மட்டுமே, ஒரு நிறுவனத்திற்கு வழங்கப்படும் மானியங்கள் (Grants) சரியான பயனைத் தரும். மானியம் என்பது ஒரு அரச நிறுவனத்தாலோ, அடித்தளத்தாலோ அல்லது தனிப்பட்ட நன்கொடையாளராலோ ஒரு அரச சார்பற்ற நிறுவனத்திற்கு வழங்கப்படும் நிதியுதவியாகும். இது நிதியளிப்பவரின் நோக்கம் மற்றும் குறிக்கோள்களுடன் ஒத்துப்போகும் திட்டங்களை ஆதரிப்பதாகும். ஆனால், இலங்கையில் இயங்கும் ஆயிரக்கணக்கான அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் இந்தத் தூண்களை எவ்வளவு தூரம் பலப்படுத்தியுள்ளன என்பது கேள்விக்குறியே. பீட்டர் ட்ரக்கர் (Peter Drucker) கூறியது போல, "எதிர்காலத்தைக் கணிப்பதற்கான சிறந்த வழி அதனை உருவாக்குவதே." ஆனால், நிதியைக் கையாள்வதில் உள்ள வெளிப்படைத்தன்மையின்மை எதிர்காலத்தை இருட்டடிப்புச் செய்யும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது.

இலங்கையில் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களின் கட்டமைப்பு மிகவும் விரிவானது. ஒவ்வொரு நிறுவனத்திலும் நாட்டின் பணிப்பாளர் (Country Director) பதவி மிக முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. இவரே அந்த நாட்டின் அலுவலகத்திற்குள் மிகவும் மூத்த பதவியை வகிக்கிறார். இவருக்கு அடுத்தபடியாகத் தலைமை நிர்வாக அதிகாரி (Chief Executive Officer), நிதிப் பணிப்பாளர் (Finance Director), பிராந்தியப் பணிப்பாளர் (Regional Director), நிதி திரட்டும் தலைவர் (Head of Fundraising), தலைமைச் செயல்பாட்டு அதிகாரி (Chief Operating Officer), ஆலோசகர் (Consultant) மற்றும் திட்டங்களின் தலைவர் (Head of Programmes) போன்ற பல்வேறு பதவிகள் காணப்படுகின்றன. இந்தப் பதவிகளில் இருப்பவர்கள், அரச மற்றும் தனியார் துறைகளில் இல்லாத அளவிற்குச் சலுகைகளையும், கட்டுப்பாடுகளற்ற பணிச் சூழலையும் அனுபவிக்கின்றனர். அரச துறையிலோ அல்லது தனியார் துறையிலோ ஊழியர்கள் பல்வேறு விதிமுறைகள் மற்றும் ஒழுங்குமுறைகளுக்கு (Rules and Regulations) கட்டுப்பட்டவர்கள். உதாரணமாக, பணி நேரம் (Duty shifts), வருகை மற்றும் வெளியேறும் நேரப் பதிவுகள், வருடாந்தம் வழங்கப்படும் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான விடுமுறைகள் போன்றவை அரச மற்றும் தனியார் துறை ஊழியர்களுக்குக் கட்டாயமானவை. ஆனால், பல அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களில் பணியாற்றுபவர்களுக்கு இத்தகைய கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் இல்லை. பலர் எவ்விதப் பொறுப்புக்கூறலும் இன்றி வேலைக்குச் சமூகமளித்து, பெரும் சம்பளத்தைப் பெற்றுச் செல்லும் நிலை காணப்படுகிறது.

2023 ஆம் ஆண்டளவில், இலங்கை முழுவதும் 37,000 க்கும் மேற்பட்ட பதிவு செய்யப்பட்ட அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் இயங்கி வந்தன. இவை குறிப்பாகப் போருக்குப் பிந்தைய பிரதேசங்களில் அனர்த்த நிவாரணம், கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் நலன்புரிச் சேவைகளை உள்ளடக்கியதாகச் செயல்படுகின்றன. இவை தேசிய, மாவட்ட மற்றும் பிரதேச மட்டங்களில் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. வெளிநாட்டு நிதியைக் கையாளும் தேசிய அளவிலான அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் பொதுவாக அதிக வருமானத்தைக் கொண்டுள்ளன; இவற்றில் பெரும்பாலானவை ஆண்டுக்கு 5 மில்லியன் ரூபாய்க்கும் அதிகமான வருமானத்தைப் பெறுகின்றன. அதேசமயம், உள்ளூர் சமூக மேம்பாட்டில் கவனம் செலுத்தும் சிறிய, சிறப்புத் தொண்டு நிறுவனங்கள் (உதாரணமாக மருத்துவ அல்லது கல்வி அறக்கட்டளைகள்) குறைவான ஆண்டு வருமானத்தையே பதிவு செய்கின்றன. தற்போதைய அமெரிக்க நிர்வாகத்தினால் USAID மூடப்பட்டமை இவற்றுள் பெரும்பாலானவற்றின் செயற்பாடுகளைப் பாதித்திருந்தாலும், இவை நன்கொடையாளர்களிடமிருந்து பெரும் தொகையை நிதியாகப் பெறுகின்றன என்பதே நிதர்சனம். "ஒருவர் நிழலில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்றால், யாரோ ஒருவர் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு ஒரு மரத்தை நட்டதே அதற்குக் காரணம்" என்று வாரன் பஃபெட் (Warren Buffett) கூறினார். ஆனால், இந்த நிதியுதவிகள் உண்மையில் தேவையுடைய மக்களுக்கு நிழல் தருகின்றனவா அல்லது இடைத்தரகர்களின் (Middlemen) வசதியை அதிகரிக்கின்றனவா என்பதை ஆராய வேண்டும்.

உள்ளூர் மற்றும் வெளிநாட்டு அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் பெறும் நிதியில் கணிசமான பகுதி, ஊழியர்களுக்கான சம்பளம் வழங்குவதற்கும், அவர்களுக்கு உள்நாட்டிலும் வெளிநாட்டிலும் பயிற்சிகளை வழங்குவதற்கும், அலுவலகங்களைப் பராமரிப்பதற்கும், போக்குவரத்து வசதிகளைப் பெறுவதற்கும் செலவிடப்படுகிறது. திட்டங்கள் மற்றும் நிகழ்ச்சிகள் மூலம் பொதுமக்களுக்குச் சென்று சேரும் நிதி மிகச் சிறிய பகுதியாகவே உள்ளது. உயர் பதவிகளில் இருப்பவர்கள் மிகக் குறைவான வேலைப்பளுவுடன் பெரும் சம்பளத்தைப் பெறுகிறார்கள். போப் பிரான்சிஸ் (Pope Francis) கூறியது போல, "கொல்லும் பொருளாதாரம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது." நிதியானது நிர்வாகச் செலவுகளுக்கே அதிகம் கரைந்து போவது, ஏழை மக்களின் பெயரால் நடக்கும் ஒரு பொருளாதார அநீதியாகும். இது சமூகத்தில் ஒரு சமநிலின்மையை உருவாக்குகிறது. அரச மற்றும் தனியார் துறைகளில் உள்ள திறமையானவர்கள், அதிக சம்பளம் மற்றும் சொகுசான வாழ்க்கை முறைக்காக அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். இது திறமை வெளியேற்றம் (Brain Drain) போன்றதொரு நிலையை உள்ளூரிலேயே உருவாக்குகிறது. இதனால், தேசிய மற்றும் மாகாண மட்டங்களில் அரசுடன் போட்டியிடும் ஒரு இணையான, பொறுப்புக்கூறலற்ற சேவை வழங்கல் அமைப்பு உருவாகும் அபாயம் உள்ளது.

இலங்கையில் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களைப் பதிவு செய்வதற்கும் கண்காணிப்பதற்குமான தேசிய செயலகம் (National Secretariat for Non-Governmental Organizations) 1996 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது. இது 1980 ஆம் ஆண்டின் 31 ஆம் இலக்க தன்னார்வ சமூக சேவை நிறுவனங்கள் (பதிவு மற்றும் மேற்பார்வை) சட்டத்தின் கீழ் செயல்படுகிறது. ஆரம்பத்தில் சுகாதாரம், நெடுஞ்சாலைகள் மற்றும் சமூக சேவைகள் அமைச்சின் கீழ் இருந்த இது, அதிகரித்து வரும் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கும், வெளிநாட்டு உதவியை நிர்வகிப்பதற்கும் அளிக்கப்பட்ட பரிந்துரைகளைத் தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்டது. இந்தத் தேசிய செயலகம் 2025 ஆம் ஆண்டில் விண்ணப்பங்களுக்கான புதிய டிஜிட்டல் மயமாக்கப்பட்ட இணையதளத்தை (Digitalized Web Portal) அறிமுகப்படுத்தியதுடன், கட்டாயமான மற்றும் புதுப்பிக்கப்பட்ட பதிவுச் செயல்முறைகளையும் நடைமுறைக்குக் கொண்டு வந்துள்ளது. நிதிக் கையாடல்களைத் தடுப்பதிலும், முறைகேடுகளை விசாரிப்பதில் தனது பங்கை மேம்படுத்துவதிலும் இது கவனம் செலுத்துகிறது. தற்போது, சர்வதேச அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் (INGOs) மற்றும் வெளிநாட்டு நிதியைப் பெறும் உள்ளூர் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களைப் பதிவு செய்வதற்கான மைய அமைப்பாக இது திகழ்கிறது.

கீழே உள்ள அட்டவணை, முறையான கண்காணிப்பு இல்லாத நிலையில் நிதி எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதற்கான ஒரு ஒப்பீட்டைக் காட்டுகிறது:

நிதியளிப்பு வகை	பயன்பாட்டு முறை (கண்காணிப்பற்ற நிலை)	எதிர்பார்க்கப்படும் பயன்பாடு (கண்காணிப்புடன்)
நிர்வாகச் செலவுகள்	60% - 70% (சம்பளம், வாகனங்கள், அலுவலகம்)	10% - 15% (வரையறுக்கப்பட்ட நிர்வாகச் செலவு)
பயிற்சி மற்றும் சுற்றுலா	15% - 20% (வெளிநாட்டுப் பயணங்கள், கருத்தரங்குகள்)	5% (தேவையான திறன் மேம்பாடு மட்டும்)
மக்கள் நலத் திட்டங்கள்	10% - 15% (நிஜமான களப்பணி)	80% (நேரடிப் பயனாளி சென்றடைவு)
மீண்டெழு திறன் (Resilience)	மிகக் குறைவு	மிக அதிகம் (நீண்ட காலப் பயன்)

இந்த அட்டவணை சுட்டிக்காட்டுவது போல, அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களிடமிருந்து சிறந்த சேவையைப் பெறுவதற்கு, தேசிய செயலகத்தின் கடமைகள் மேலும் பலப்படுத்தப்பட வேண்டும், விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும் மற்றும் தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்பட வேண்டும். "அரசாங்கம் மக்களால், மக்களுக்காக, மக்களின் அரசாங்கம்" என்று ஆபிரகாம் லிங்கன் (Abraham Lincoln) கூறினார். மக்களுக்கான சேவையை உறுதி செய்ய, அரசு தனது கண்காணிப்புப் பொறியமைப்பை வலுப்படுத்த வேண்டியது அவசியமாகும். கடுமையான விதிமுறைகள் மற்றும் கண்காணிப்பு மூலம், ஊழல், முகாமைத்துவத் (Management) தோல்விகள் மற்றும் சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளைத் தடுக்க முடியும். அரிதான சந்தர்ப்பங்களில், சில நிறுவனங்கள் சட்டவிரோதச் செயல்களில் ஈடுபடுவதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்துள்ளன. தேசிய அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களின் செயலகம் மூலம் கடுமையான கண்காணிப்பை மேற்கொள்வதன் மூலம் இத்தகைய அதிசயங்களை நிகழ்த்த முடியும்.

2022 ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் இலங்கையைத் தாக்கிய நிதி நெருக்கடி மற்றும் கடந்த ஆண்டின் இறுதியில் நாட்டைத் தாக்கிய 'டிட்வா' (Ditwah) சூறாவளி ஆகியவற்றிற்குப் பிறகு, இலங்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதில் சர்வதேச மற்றும் உள்ளூர் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் முக்கிய பங்காற்ற முடியும். 'டிட்வா'விற்குப் பிந்தைய (Post-Ditwah) காலகட்டத்தில், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையை மறுசீரமைப்பதில் இந்த நிறுவனங்களுக்குப் பெரிய பொறுப்பு உள்ளது. எனவே, புனர்வாழ்வுப் பணிகளைத் துரிதப்படுத்துவதற்கும், பல்வேறு நிறுவனங்கள் பெறும் நிதியின் சரியான பயன்பாட்டை உறுதி செய்வதற்கும் ஒரு புதிய பொறிமுறை (Mechanism) அமைக்கப்பட வேண்டும். "வறுமை ஏழைகளால் உருவாக்கப்படுவதில்லை, அது அமைப்பினால் உருவாக்கப்படுகிறது" என்று முஹம்மது யூனுஸ் (Muhammad Yunus) கூறினார். அந்த அமைப்பைச் சரிசெய்வது கொள்கை வகுப்பாளர்களின் கைகளிலேயே உள்ளது. USAID போன்ற அமைப்புகள் இல்லாவிட்டாலும், இந்த லட்சியத்தை நனவாக்கப் பயன்படுத்தக்கூடிய உள்ளூர் மற்றும் வெளிநாட்டு நிதியின் வேறு பல ஆதாரங்கள் உள்ளன.

அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் ஒரு நாட்டிற்கு எதிர்மறையான தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தக்கூடும். அவை உதவி சார்ந்த சார்பு நிலையை (Aid Dependency) வளர்ப்பதன் மூலம், உள்ளூர் நிர்வாகத்தைச் சிதைத்து, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை உருவாக்கலாம். உள்ளூர் திறமையாளர்களை அதிக சம்பளம் கொடுத்து இழுப்பதன் மூலம் உள்ளூர்ச் செலவுகளை அதிகரிக்கச் செய்யலாம். இது ஒரு வகையான பொருளாதார பலவீனத்தை ஏற்படுத்தும். "உண்மையான சுதந்திரம் என்பது அச்சமற்று இருப்பதே" என்று ஆங் சான் சூ கி (Aung San Suu Kyi) கூறினார். ஒரு நாடு தனது காலில் நிற்க வேண்டுமானால், அது வெளிநாட்டு உதவியில் தங்கியிருக்கும் மனநிலையிலிருந்து விடுபட வேண்டும். அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களின் உதவி தேவைதான், ஆனால் அதுவே நிரந்தரத் தீர்வாகிவிடக் கூடாது.

இளைஞர் சமுதாயம் இந்த மாற்றத்தின் முக்கியப் பங்காளிகளாக மாற வேண்டும். "கல்வி என்பது உலகத்தை மாற்றக்கூடிய மிக சக்திவாய்ந்த ஆயுதம்" என்று நெல்சன் மண்டேலா (Nelson Mandela) கூறினார். இளைஞர்கள் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களை வெறும் வேலைவாய்ப்புத் தளங்களாகப் பார்க்காமல், சமூக மாற்றத்திற்கான கருவிகளாகப் பார்க்க வேண்டும். பாடசாலை (School) மற்றும் பல்கலைக்கழக மட்டங்களில் இது குறித்த விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். அன்னை தெரசா (Mother Teresa) கூறியது போல, "நம் அனைவருக்கும் பெரிய காரியங்களைச் செய்ய முடியாது. ஆனால், நாம் சிறிய காரியங்களைப் பெரிய அன்புடன் செய்ய முடியும்." அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் செய்யும் பணிகள் அன்பின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டுமே தவிர, ஆடம்பரத்தின் அடிப்படையில் அமையக்கூடாது.

தோமஸ் ஜெபர்சன் (Thomas Jefferson) கூறியது போல, "ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் ஒரு புதிய சிந்தனைப் புரட்சி தேவைப்படுகிறது." இலங்கையின் தற்போதைய சூழலில், அந்தப் புரட்சி என்பது வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறலை மையமாகக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் மற்றும் சபை (Council) சார்ந்த அமைப்புகள், தமது நிதி மூலங்களையும் செலவுகளையும் டிஜிட்டல் தளங்களில் வெளிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டும். இது நம்பிக்கையை வளர்க்கும். ஆதி சங்கராச்சாரியார் (Adi Shankaracharya) கூறியது போல, "மனிதகுலத்திற்குச் செய்யும் சேவையே இறைவனுக்குச் செய்யும் சேவையாகும்." அந்தச் சேவை வணிகமாக மாறாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வது அரசின் மட்டுமல்ல, விழிப்புணர்வுள்ள ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையுமாகும்.

ஆகவே, இலங்கை தனது அபிவிருத்திப் பாதையில் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களை ஒரு பங்காளியாக இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும், ஆனால் எஜமானாக அல்ல. கடுமையான சட்ட திட்டங்கள், டிஜிட்டல் கண்காணிப்பு மற்றும் சமூகத் தணிக்கை (Social Audit) மூலம், இந்த நிறுவனங்கள் பெறும் ஒவ்வொரு டொலரும் (Dollar) கஷ்டப்படும் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்துவதை உறுதி செய்ய வேண்டும். நாம் விழிப்படைய வேண்டிய நேரம் இது. "விழித்திருங்கள், எழுச்சி அடையுங்கள், இலக்கை அடையும் வரை நிறுத்தாதீர்கள்" என்ற சுவாமி விவேகானந்தரின் (Swami Vivekananda) வார்த்தைகளை நினைவில் கொண்டு, ஊழலற்ற, வெளிப்படையான, மற்றும் தன்னிறைவு கொண்ட ஒரு இலங்கையை நோக்கிப் பயணிப்போம். இதுவே நாளைய சந்ததிக்கு நாம் விட்டுச் செல்லும் உண்மையான சொத்தாக இருக்கும்.