அதிகாரத்தின் இடிபாடுகளும் மனிதகுலத்தின் மீண்டெழுதலும்

 உலக வரைபடம் மீண்டும் அதிகாரப் போட்டிகளின் குருதிச் சுவடுகளால் திருத்தி வரையப்படும் ஓர் ஆபத்தான காலகட்டத்தில் மனிதகுலம் நின்றுகொண்டிருக்கிறது. அமெரிக்காவிற்கும் ஈரானுக்கும் இடையே, அல்லது வேறு எந்த இரு வல்லரசுகளுக்கும் இடையே தோன்றும் இராணுவ முறுகல் நிலைகள், வெறுமனே இரு நாடுகளின் எல்லைப் பிரச்சினை அல்ல; அது ஒட்டுமொத்த பூகோள அரசியல் செல்வாக்கின் (Geopolitics influence) கோர முகமாகும். இத்தகைய ஒரு பதற்றமான பின்னணியில், வத்திக்கான் திருத்தந்தை விடுத்துள்ள அமைதிச் செய்தியை, வெறுமனே ஒரு மத பீடத்தின் சம்பிரதாயப் பிரகடனமாகவோ அல்லது ஒரு தனிப்பட்ட நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாகவோ சுருக்கிவிட முடியாது. மாறாக, உலகளாவிய முகாமைத்துவத் தோல்விகளை (Management failures) விமர்சிக்கும் மனிதகுலத்தின் பொது மனசாட்சியின் எச்சரிக்கையாகவே இதனைப் பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டும். போர் என்பது எப்போதுமே தீர்வுகளைத் தருவதில்லை; அது புதிய பிரச்சினைகளுக்கான விதைகளை மட்டுமே விதைத்துச் செல்கிறது.

வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தால், போர் என்பது இடிபாடுகளின் மலைகளையும், அதிகாரமற்ற சாதாரண மக்களின் முடிவற்ற கண்ணீரையும் மட்டுமே விட்டுச் சென்றுள்ளது என்ற தவிர்க்க முடியாத உண்மை புலப்படும். அரசியல் அதிகாரப் போராட்டங்களின் சதுரங்க பலகையில், நிராயுதபாணியான மக்களின் நல்வாழ்வு ஈவுஇரக்கமின்றி நசுக்கப்படுகிறது. இந்த இழப்புகளுக்கு எந்தவொரு வல்லரசு நாடும் உரிய இழப்பீட்டை வழங்குவதுமில்லை, பொறுப்புக்கூறுவதுமில்லை. துப்பாக்கிச் சன்னங்களின் சத்தத்தை நிறுத்திவிட்டு, இராஜதந்திர மட்டத்தில் (Diplomatic level) உரையாடல்களுக்கான கதவுகள் திறக்கப்பட வேண்டும் என்ற திருத்தந்தையின் அழைப்பு, ஒரு தார்மீகத் தேவை மட்டுமல்ல, அதுவே அறிவார்ந்த சமூகத்தின் ஒரே தெரிவுமாகும். மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் கூறுவது போல, "அமைதி என்பது வெறுமனே போர் இல்லாத நிலை அல்ல, அது நீதியின் பிரசன்னம்." நீதி இல்லாத எந்தவொரு தற்காலிக அமைதியும், அடுத்த போருக்கான ஒரு தயாரிப்பு நிலையே ஆகும்.

நாகரிகமடைந்த சமூகம் என்ற பெருமிதத்தைக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய உலகம், போர் ஒருபோதும் நீடித்த தீர்வாகாது என்ற அடிப்படைத் தர்க்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு தோட்டாவால் அல்லது ஒரு ஏவுகணையால் அடையப்படும் இராணுவ வெற்றியை விட, சமரசப் பேச்சுவார்த்தை மேசையில் (Negotiation table) விட்டுக்கொடுப்புகளுடன் எட்டப்படும் ஓர் ஒப்பந்தமே நீண்டகாலப் பயனைத் தரக்கூடியது. ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு நீதியைப் பெற்றுக்கொடுப்பது என்பது, மற்றொரு வன்முறையின் மூலம் பழிதீர்ப்பதில் இல்லை; மாறாக, மனித மாண்பைப் பாதுகாக்கும் ஒரு நிலையான அமைதிக்கான பாதையை உருவாக்குவதில்தான் தங்கியுள்ளது. கௌதம புத்தர் (Gautama Buddha) போதித்த, "பகைமையால் பகைமை ஒருபோதும் தணியாது; அன்பால் மட்டுமே தணியும்" என்ற தத்துவம், ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் இன்றைய சர்வதேச உறவுகளுக்குப் (International relations) பொருந்தக்கூடிய ஒரு முற்போக்கான அரசியல் கோட்பாடாகும்.

இந்த உலகளாவிய அதிகாரச் சமநிலையைப் பேணுவதில் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் (United Nations) பங்கு மிகவும் தீர்க்கமானதாகும். உலக அமைதியைப் பாதுகாப்பதற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட இந்த உயரிய நிறுவனம், வெறுமனே அறிக்கைகளை வெளியிடும் ஒரு பார்வையாளர் என்ற நிலையிலிருந்து விடுபட வேண்டும். வல்லரசு நாடுகளின் பொருளாதார மற்றும் இராணுவ அழுத்தங்களுக்கு அடிபணியாமல், சர்வதேசச் சட்டங்களை (International law) உறுதியாக அமுல்படுத்தல் (Implement) செய்வதன் மூலமே அந்த நிறுவனம் தனது இருப்பை நியாயப்படுத்த முடியும். உலக அமைதி என்பது ஏதோ ஒரு கட்டிடத்திற்குள் எடுக்கப்படும் முடிவல்ல; அதற்கான சமூக உந்துதலை (Social drive) உருவாக்குவது அனைத்து உலகத் தலைவர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்களின் கூட்டுப் பொறுப்பாகும்.

போர் மற்றும் அமைதி சார்ந்த தர்க்கங்களை வெறுமனே அரசியல் தளத்தில் மட்டும் நிறுத்திவிட முடியாது. அதன் பொருளாதார மற்றும் உழவியல் (Agrarian) பரிமாணங்கள் மிகவும் ஆழமானவை. ஒரு விவசாயம் (Agriculture) சார்ந்த ஆய்வுக் கோணத்தில் நோக்கும் போது, போர் என்பது மனிதனை மட்டுமன்றி, அவனுக்கு உணவளிக்கும் நிலத்தையும் கொன்றொழிக்கும் ஒரு செயன்முறையாகும். குண்டுகள் வீசப்படும் நிலங்களில் விதைகள் முளைப்பதில்லை; அங்கு நச்சு இரசாயனங்களே வேரூன்றுகின்றன. உணவு விநியோகச் சங்கிலிகள் (Food supply chains) முற்றாகத் துண்டிக்கப்பட்டு, அந்த நெருக்கடியான சூழலைப் பயன்படுத்தி இலாபமடையும் போர் சார்ந்த பொருளாதார இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) மட்டுமே செழிக்கின்றனர். ஒரு நாடு தனது வளங்களை ஆக்கபூர்வமான முறையில் பயன்படுத்துகிறதா என்பதை அறிவதற்கு, அதன் வரவு செலவுத் திட்டத்தில் ஒதுக்கப்படும் முன்னுரிமைகளே சாட்சியாகும்.

இந்தப் பொருளாதார முரண்பாட்டைப் பின்வரும் தரவு அட்டவணை (Suitable Data Table) மிகவும் தெளிவாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றது:

துறை / வள ஒதுக்கீடு (Sector / Resource Allocation)	போரியல் பொருளாதாரம் (War Economy)	அமைதி மற்றும் அபிவிருத்திப் பொருளாதாரம் (Peace & Development Economy)	சமூக-பொருளாதார விளைவு (Socio-Economic Impact)
நிதியீடு (Funding)	ஆயுதக் கொள்வனவுக்கு ட்ரில்லியன் டொலர்கள்	கல்வி மற்றும் சுகாதார மேம்பாட்டிற்கு	ஆக்கபூர்வமான முதலீடுகள் அழிவடைகின்றன
மனித வளம் (Human Resource)	இலட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள் போர்க்களத்தில்	இளைஞர்கள் திறன் மேம்பாட்டுத் தளங்களில்	இளைஞர் ஆற்றல் (Youth Energy) வீணடிக்கப்படுகிறது
தொழில்நுட்பம் (Technology)	அழிவுக்கான சைபர் தாக்குதல்கள்	இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மற்றும் டிஜிட்டல் வளர்ச்சி	ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரமும் பின்னடைகிறது
கட்டமைப்பு (Infrastructure)	பாடசாலை, மருத்துவமனைகள் அழிப்பு	புதிய வீதி, வலயம் மற்றும் தொழிற்சாலைகள் உருவாக்கம்	சமூகத்தின் மீண்டெழு (Resilience) திறன் முடங்குகிறது

இந்த அட்டவணை உணர்த்தும் கசப்பான உண்மை என்னவெனில், ஆயுத உற்பத்திக்காகவும் இராணுவப் பெருக்கத்திற்காகவும் உலக நாடுகள் செலவிடும் பில்லியன் கணக்கான டொலர் (Dollar) நிதியை, வறுமை ஒழிப்பு, போசாக்கின்மை மற்றும் நோய்களைத் தீர்ப்பதற்காகப் பயன்படுத்தினால், இந்த உலகம் எப்போதோ ஒரு சுவர்க்கமாக மாறியிருக்கும். போர் என்பது ஒரு சில ஆயுத உற்பத்தியாளர்களுக்கும், ஆதிக்க சக்திகளுக்கும் இலாபம் தரும் ஒரு பெருவணிகமாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. இந்த மரண வியாபாரத்தை எதிர்கொள்வதில், சர்வதேச மனிதாபிமான அமைப்புகளின் (Humanitarian organizations) தலையீடு இக்காலகட்டத்தில் மிக மிக அவசியமானதாகும். போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வெறும் உலர் உணவுகளையும் தற்காலிகக் கூடாரங்களையும் வழங்குவதோடு அவர்களின் பணி முடிந்துவிடுவதில்லை. போருக்கு எதிராக உலகளாவிய ரீதியில் ஒரு வலுவான பொதுப்புத்தியைக் (Global public opinion) கட்டமைக்கும் பெரும் பொறுப்பு அவர்களுக்குண்டு.

உரையாடல் அல்லது விட்டுக்கொடுத்தல் என்பது பலவீனத்தின் அடையாளமல்ல; அது ஒரு முதிர்ச்சியடைந்த, வலுவான தலைமையின் (Strong leadership) மிக உயர்ந்த வெளிப்பாடாகும். எந்தவொரு சித்தாந்தமும் அல்லது கோட்பாடும் வெறுப்பை வெறுப்பால் வெல்ல முடியாது என்பதை வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துள்ளது. ஆதி சங்ராச்சாரியார் (Adi Shankaracharya) கூறுவது போல, "அறியாமையே அனைத்துத் துன்பங்களுக்கும் ஆணிவேர்." போர் என்பது அதிகார வர்க்கத்தின் உச்சக்கட்ட அறியாமையன்றி வேறில்லை. இரக்கம், புரிதல் மற்றும் தர்க்க ரீதியான அணுகுமுறை ஊடாகவே இந்த அறியாமையைப் போக்க முடியும். திருத்தந்தையின் வேண்டுகோளிலும் இதே தர்க்கமே பொதிந்துள்ளது. தோமஸ் (Thomas) ஜெபர்சன் ஒருமுறை குறிப்பிட்டார், "போர் என்பது மனிதகுலத்தின் மிகப்பெரிய பிழையாகும், அது சுதந்திரத்தின் மிகக் கொடிய எதிரியாகும்."

இன்றைய உலகின் மிக முக்கிய வளமாகத் திகழும் இளைஞர் ஆற்றல் (Youth energy) போர்க்களங்களில் வீணடிக்கப்படுவதை எந்தவொரு நாகரிகச் சமூகமும் அனுமதிக்கக் கூடாது. மோதல் வலயங்களில் வாழும் மில்லியன் கணக்கான குழந்தைகளின் எதிர்காலம், இராணுவ டாங்கிகளின் சக்கரங்களுக்கு அடியில் அல்ல, மாறாகப் பாதுகாப்பான ஒரு பாடசாலை (School) வகுப்பறையில்தான் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும். பாரம்பரியக் கல்வி முறைகளைத் தாண்டி, ஒண்லைன் (Online) ஊடாக உலகளாவிய அறிவை அவர்கள் பெறுவதற்கான உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். நவீன தொழில்நுட்பங்கள் மனிதனை அழிப்பதற்குப் பதிலாக, அவனது அறிவாற்றலை மேம்படுத்தவே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

கடந்த காலங்களில் அரங்கேறிய இரண்டு கொடிய உலகப் போர்கள் கற்பித்த மிக முக்கிய பாடம், "போரில் எவரும் முழுமையாக வெற்றி பெறுவதில்லை" என்பதேயாகும். வெற்றியாளர், தோல்வியுற்றவர் என இரு தரப்பிலுமே இழக்கப்படுவது மனித உயிர்களும், மனித மாண்பும்தான். எனவே, குறுகிய கால அரசியல் இலாபங்களுக்காகவும், தேசியவாத வெறிக்காகவும் முழு மனிதகுலத்தின் நன்மையைப் பலிகொடுக்க முடியாது. இலங்கை (Sri Lanka) போன்ற நாடுகள் கூட, நீண்டகாலப் போரின் வலிகளைச் சுமந்து, அதன் பின்னரான அபிவிருத்திப் பாதையில் (Development path) பயணிக்கும் போது, அமைதியின் விலையை மிக ஆழமாகவே உணர்ந்துள்ளன. எந்தவொரு நாடும், எந்தவொரு அரச திணைக்களம் (Department) அல்லது சபை (Council) மட்டத்திலும், போருக்கான மனநிலையை வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக, மீண்டெழு (Resilience) சமூகங்களைக் கட்டியெழுப்புவதற்கான கொள்கைகளையே அமுலாக்கம் (Implementation) செய்ய வேண்டும்.

அமைதிக்கான அர்ப்பணிப்பு என்பது கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அமைதியாக இருப்பதல்ல. அது அநீதிக்கு எதிராகக் குரலெழுப்புவதும், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களுக்கு நீதி கோருவதுமான ஒரு தீவிரமான சமூகச் செயற்பாடாகும். நெல்சன் மண்டேலா (Nelson Mandela) தன் வாழ்நாளில் நிரூபித்துக் காட்டியது போல, ஆயுதங்களுக்குப் பதிலாகப் பகுத்தறிவையும், வன்முறைக்குப் பதிலாகப் புரிதலையும் பிரதியீடு செய்யும் ஒரு ஆழமான செயல்முறையே உண்மையான அமைதியாகும். வரலாறு என்பது வெறுமனே கடந்து போன நிகழ்வுகளின் தொகுப்பல்ல; அது எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிப்பதற்கான ஒரு வழிகாட்டி. அந்த வரலாற்றைத் திரும்பிப் பார்த்து, தவறுகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்வது தற்போதைய அதிகார வர்க்கத்தின் கடமையாகும்.

வன்முறை என்பது ஒரு சங்கிலித் தொடர்; அது மேலும் பல வன்முறைகளையே பிரசவிக்கும். அந்தத் தீய சுழற்சியை (Vicious cycle) உடைத்தெறிய வேண்டுமாயின், மாற்றுச் சிந்தனைகளைக் கொண்ட உரையாடல் மேசைகளுக்குத் திரும்புவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அதிகாரத்தைக் காட்டி அச்சுறுத்துவதை விட, அறிவுப்பூர்வமான இராஜதந்திரத்தால் பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதே சிறந்த முகாமைத்துவம் (Management) ஆகும். அமைதி என்பது வெறுமனே ஆயுதங்கள் மௌனிக்கப்படும் நிலை மட்டுமல்ல; அது ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் அச்சமின்றியும், சுயமரியாதையுடனும் வாழக்கூடிய, நீதியும் சமத்துவமும் நிறைந்த ஒரு சமூக-பொருளாதாரக் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதாகும்.

போர் என்பது சில அரசியல்வாதிகளால் குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளில் வரையப்படும் ஒரு வரைபடம்; ஆனால், அது சாதாரண மக்களின் இரத்தத்தால், வியர்வையால், கண்ணீரால் நிலத்தில் எழுதப்படும் ஒரு பெருந்துயரம். கற்காலத்துச் சர்வாதிகார மனப்பான்மையிலிருந்து விடுபட முடியாத சில அரசியல் தலைமைகளின் கைகளில் நவீன உலகின் அதிகாரம் சிக்கியிருப்பது மனிதகுலத்தின் மிகப்பெரிய துரதிர்ஷ்டமாகும். பீட்டர் ட்ரக்கர் (Peter Drucker) வலியுறுத்துவது போல, "முகாமைத்துவம் என்பது மனிதர்களைச் சிறப்பாகச் செயல்பட வைப்பதே." ஆனால் உலகளாவிய அரசியல் முகாமைத்துவம் மனிதர்களை அழிப்பதிலேயே குறியாக உள்ளது. இன்று நாம் இந்த அமைப்பு ரீதியான வன்முறைக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பத் தவறினால், நாளை அமைதியைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு நம்மிடம் வெறும் கல்லறைகள் மட்டுமே மிஞ்சியிருக்கும். உலகிலுள்ள ஒவ்வொரு சதவிகிதம் (Percentage) மக்களும் இதனை உணர வேண்டும்.

ஆகவே, ஆயுதப் போட்டிகளாலும், மேலாதிக்கச் சிந்தனைகளாலும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ள இந்த உலகளாவியப் போரியல் தர்க்கங்களை நிராகரித்து, அனைவரையும் உள்ளடக்கிய ஒரு சமத்துவப் பொருளாதாரத்தையும், மனித மாண்பைப் போற்றும் ஒரு நிலையான அமைதியையும் நோக்கிச் சமூகம் நகர்வதே பகுத்தறிவுள்ள மனித இனத்தின் தவிர்க்க முடியாத பரிணாம வளர்ச்சியாகும்.