கல்வியின் இடையே — பயிற்சிக் காலம் (Internship) சுமையாகுமா, பாலமாகுமா?

இலங்கையின் அரச பல்கலைக்கழகங்களில் கல்வி கற்கும் இளம் பட்டதாரிகளின் வாழ்வில் ஒரு புதிய கட்டம் இன்று இணைந்துவிட்டது. ஒரு தசாப்தம் அல்லது இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு முன்பு, பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் பகுதிநேர வேலைகளில் ஈடுபட்டால், அது பெரும்பாலும் சிறுகை செலவுக்காக மட்டுமே இருந்தது — பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தின் அறிவுடன் இல்லாமல், சில நேரங்களில் அரசுத்துறையிலேயே முறைசாரா முறையில் பணிபுரிந்து வந்தனர். ஆனால் இன்று நிலைமை வேறு. பல்வேறு துறைகளில் பட்டப்படிப்புகளுக்கு இடையே தொழில் பயிற்சிக் காலம் (Internship) கட்டாயமான ஒரு கல்வி கூறாக மாறியுள்ளது. இந்த மாற்றம் சில நன்மைகளை தந்திருந்தாலும், அது பல்வேறு கட்டமைப்பு சவால்களையும் உருவாக்கியிருக்கிறது. இந்தச் சவால்களை ஆழமாக ஆராய்வதும், தீர்வு நோக்கி சிந்திப்பதும் இன்றைய கல்வி நிர்வாகத்தின் (Educational Administration) அவசரத் தேவையாகும்.

பயிற்சிக் காலம் என்பது மாணவர்கள் அல்லது தொழில் மாற்றம் செய்வோருக்கு நடைமுறை தொழில் அனுபவத்தை (Hands-on Industry Experience) வழங்கும் குறுகியகால தொழில்முறை ஈடுபாடாகும். இலங்கை சூழலில், இந்த இணைவு சில மாதங்கள் வரை நீடிக்கலாம். கல்வியறிவுக்கும் வேலைவாய்ப்புக்கும் இடையிலான பாலமாக (Bridge) இது செயல்படுகிறது. நடைமுறை திறன்களை (Practical Skills) வளர்க்கவும், தொழில்முறை தொடர்புகளை (Professional Networks) கட்டியெழுப்பவும், எதிர்கால தொழில் பாதையை ஆராயவும் இது உதவுகிறது. சில நேரங்களில் கல்வி வரவுகள் (Academic Credits) அல்லது நேரடி வேலை வாய்ப்புகளும் கிட்டுவதுண்டு. பயிற்சிக் காலத்தின் மையநோக்கம் மாணவர்களின் விண்ணப்பத் தகுதியை (Résumé) வலுப்படுத்துவதும், கோட்பாட்டு அறிவை நிஜ உலக சூழல்களில் பயன்படுத்துவதுமாகும்.

எனினும், நடைமுறையில் இந்த நோக்கம் பெரும்பாலும் நிறைவேறுவதில்லை. மாணவர்கள் திடீரென்று கடுமையான கற்றல் சவால்களை (Steep Learning Curves) எதிர்கொள்கின்றனர்; எதிர்பார்ப்புகள் தெளிவற்று இருக்கின்றன. மோசமான நிலையில், சம்பளமற்ற உழைப்பு (Unpaid Work) அல்லது முக்கியத்துவமற்ற வழக்கமான நிர்வாகப் பணிகள் (Routine Administrative Tasks) — கோப்புகள் வரிசைப்படுத்துதல், ஆவணங்கள் நகலெடுத்தல் போன்றவை — மட்டுமே ஒதுக்கப்படுகின்றன. இது உழைப்பு சுரண்டலாக (Labour Exploitation) கருதப்பட வேண்டியிருக்கிறது. மறுபுறம், மேற்பார்வையாளர்கள் (Managers) மிகவும் பணிச்சுமையில் இருப்பதால், தெளிவான இலக்குகளோ அல்லது ஆக்கப்பூர்வமான கருத்துப் பரிமாற்றமோ (Constructive Feedback) வழங்குவதில்லை. சில நேரங்களில் மாணவர்கள் அதிக சுமைகளால் நெரிக்கப்படுகின்றனர்; வேறு சில நேரங்களில் செய்வதறியாது பொழுது தள்ளுகின்றனர். இந்த இரு நிலைகளும் பயிற்சிக் காலத்தின் நோக்கத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.

இந்தப் பிரச்சினைக்கு மாற்று நிலைப்பாடுகளும் இல்லாமலில்லை. "பட்டப்படிப்பின் நடுவில் பயிற்சிக் காலம் இணைக்கப்படுவதால், மாணவர்கள் சீக்கிரமே தொழில் சூழலை அறிந்துகொள்கின்றனர்; இது அவர்களை எதிர்காலத்திற்கு சிறப்பாகத் தயார்படுத்துகிறது" என்று சிலர் வாதிடுகின்றனர். தொழில் நிறுவனங்கள் (Companies) பயிற்சியாளர்களை (Interns) முன்கூட்டியே மதிப்பீடு செய்து, தகுதியானவர்களை நிரந்தர ஊழியர்களாக நியமிக்கும் வாய்ப்பும் இதன்மூலம் கிட்டுகிறது என்றும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். மேலும், "பயிற்சிக் காலம் படிப்பின் இறுதியில் வைக்கப்பட்டால், நிறுவனங்கள் விரைவில் ஊழியர்களாக மாறுவோரையே விரும்புவார்கள்; பயிற்சி வழங்க ஆர்வம் காட்ட மாட்டார்கள்" என்ற கவலையும் முன்வைக்கப்படுகிறது.

இந்த வாதங்களை நியாயமான முறையில் பரிசீலிக்க வேண்டும். ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், தொழில்முறை தயார்நிலை (Professional Readiness) என்பது கோட்பாட்டு அறிவை முழுமையாகக் கற்று முடித்த பின்னரே நிறைவடையும். ஒரு மாணவர் இன்னும் பரீட்சைகள் எழுதிக்கொண்டும், விரிவுரைகளுக்கு சென்றுகொண்டும் இருக்கும்போது, பயிற்சிக் காலத்தில் கிடைக்கும் அனுபவம் மேலோட்டமானதாகவே நிற்கும். மருத்துவ (Medical) துறையின் உதாரணம் இதனை தெளிவாக நிரூபிக்கிறது: மருத்துவ பட்டதாரிகள் தமது கோட்பாட்டு கல்வியை முழுமையடைத்த பின்னரே பயிற்சி மருத்துவர்களாக (Medical Officer Interns) அரச மருத்துவமனைகளில் சேர்கின்றனர். அந்தக் காலகட்டத்தில் அவர்கள் தத்தம் மருத்துவக் கல்லூரிகளில் கல்வி கடமைகள் எதுவும் நிறைவேற்ற வேண்டியதில்லை. 2025 ஆம் ஆண்டு தொடக்கத்தில், பயிற்சி மருத்துவர்கள் (Intern Doctors) அழைப்பு கொடுப்பனவுகள் (On-Call Allowances) உட்பட மாதம் ஒன்றுக்கு சுமார் இலங்கை ரூபா 60,000 முதல் 90,000 வரை பெறுவதாக கூறப்படுகிறது. இந்த தெளிவான கட்டமைப்பு (Clear Structure) மற்ற துறை மாணவர்களுக்கும் ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்கலாம்.

மனித வள முகாமைத்துவம் (Human Resources Management) போன்ற துறைகளில் படிக்கும் மாணவர்கள் நேர்மாறான சூழலை எதிர்கொள்கின்றனர். இறுதிப் பரீட்சைகளுக்குத் தயார் ஆகும் அதே நேரத்தில் அவர்கள் பயிற்சி நிறுவனங்களிலும் கடமையாற்ற வேண்டும். அரச பல்கலைக்கழக கட்டமைப்பின் கீழ், மாணவர்கள் மாதத்திற்கு குறைந்தது ஐந்து அல்லது ஆறு நாட்கள் பல்கலைக்கழகத்திற்கு நேரில் வரவேண்டியுள்ளது. இந்த நிலையில், பணிபுரியும் இடத்திலிருந்து பல்கலைக்கழகம் வரை 250 கிலோமீட்டருக்கும் மேலான தூரம் பயணிக்க வேண்டிய நிலை உள்ள மாணவர்களுக்கு, ஒரு முறை போய் வரவே எட்டு மணி நேரமும் சுமார் ரூபா 5,000 செலவும் ஆகின்றன. இது மட்டுமல்ல — மதிப்புமிக்க தொழில் வாய்ப்புகளை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்பும் மாணவர்களை, கல்வி கடமைகளை கார

ணம் காட்டி ஆசிரியர்கள் சில நேரங்களில் ஊக்கமடையாமல் செய்வதும் நிகழ்கிறது. இது ஒரு தொழில்வாழ்க்கையை வடிவமைக்கக்கூடிய வாய்ப்பை இழக்கச் செய்யும் கொடுமையான முரண்பாடு.

இலங்கையில் தரமான தனியார் தொழில் வாய்ப்புகள் (Quality Private Sector Opportunities) அரிதானவை. தகுதிவாய்ந்த நிறுவனங்களில் கிடைக்கும் பயிற்சி வாய்ப்புகள் "தங்கத்தை விட விலைமதிப்பற்றவை" என்று கூறுவது மிகையில்லை. அத்தகைய வாய்ப்புகள் இல்லாத நிலையே, வரலாற்று ரீதியாக அரசாங்கங்கள் பெரும் எண்ணிக்கையில் பட்டதாரிகளை அரசுத்துறையில் உள்வாங்க வேண்டிய நிலைக்கு (Forced Absorption) வழிகோலியிருக்கிறது. இந்த சூழலில், கல்வி கட்டமைப்பு மேலும் தொழில் வாய்ப்புகளை தடுக்கும் விதத்தில் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பது, நாட்டின் மனித வள மேம்பாட்டிற்கே (Human Resource Development) பாதகமானது.

இந்த நிலைமையை மாற்ற, பல்வேறு கட்டமைவு தீர்வுகளை முன்மொழியலாம். முதலாவதாக, பயிற்சிக் காலம் பட்டப்படிப்பின் இறுதிக் கட்டத்தில் — இறுதிப் பரீட்சைகளுக்குப் பின்னரும் பட்டப்படிப்பு வழங்கலுக்கு முன்னரும் — இணைக்கப்பட வேண்டும். மருத்துவத் துறை இந்த மாதிரியை வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்துகிறது; மற்ற துறைகளும் இதனை அமுல்படுத்தல் (Implement) செய்யாமல் இருப்பதற்கு நியாயமான காரணம் இல்லை. இரண்டாவதாக, பல்கலைக்கழகங்கள் தம்முடைய கல்விக் கடமைகளை கலப்பு முறையில் (Hybrid Mode) — நேரடியாகவும் ஆன்லைனிலும் — வழங்கும் கட்டமைப்பை விரிவுபடுத்த வேண்டும். இதன்மூலம், தொலைதூரத்தில் பணிபுரியும் மாணவர்கள் தேவையற்ற பயணச் சுமைகளை தவிர்க்கலாம். மூன்றாவதாக, பயிற்சி நிறுவனங்களுக்கும் பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் இடையே தெளிவான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள் (Memoranda of Understanding — MoU) நிறுவப்பட வேண்டும். இதில் மாணவர்களுக்கு வழங்கப்படும் பணிகளின் தரம் (Quality of Tasks), வழிகாட்டுதல் (Mentorship), மற்றும் கடைசியில் மதிப்பீடு (Evaluation) ஆகியவற்றிற்கான தரநிர்ணயங்கள் (Standards) தெளிவாக வரையறுக்கப்பட வேண்டும்.

நான்காவதாக, மாணவர்களுக்கு நியாயமான கொடுப்பனவு (Stipend) உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். சம்பளமற்ற பயிற்சி என்பது பொருளாதாரத்தில் பலவீனமான குடும்பங்களிலிருந்து வரும் மாணவர்களுக்கு ஒரு மறைமுக தடையாக (Hidden Barrier) மாறுகிறது. இது சமத்துவமான கல்வி வாய்ப்பு (Equal Educational Opportunity) என்ற நோக்கத்திற்கு எதிரானது. ஐந்தாவதாக, பயிற்சிக் காலத்தில் மாணவர்களுக்கு ஒரு பல்கலைக்கழக ஆலோசகர் (University Supervisor) நியமிக்கப்பட வேண்டும். இந்த ஆலோசகர் நிறுவன மேற்பார்வையாளருடன் தொடர்பில் இருந்து, மாணவரின் அனுபவம் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கிறதா என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழு (University Grants Commission — UGC) மற்றும் தொடர்பான அமைச்சகங்கள் இந்தப் பரிந்துரைகளை தீவிரமாக கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். கல்வி நிறுவனங்கள் நவீன தொழில் சூழலுக்கு ஏற்ப தம்மை புதுப்பித்துக்கொள்ளாவிட்டால், அவை வழங்கும் பட்டங்கள் வேலைவாய்ப்பு சந்தையில் (Employment Market) மதிப்பிழந்து போகும். அதே நேரம், மாணவர்களை மிகையான அழுத்தத்திற்கு உட்படுத்தி, அவர்களின் உடல் மற்றும் மன நலனை (Physical and Mental Well-being) பாதிக்கும் கட்டமைப்பு நீடிப்பதை ஒரு பொறுப்புள்ள சமூகம் அனுமதிக்கக்கூடாது.

இலங்கையின் அரச பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் நாட்டின் அறிவு மூலதனம் (Knowledge Capital). அவர்களது ஆற்றல் சரியான கட்டமைப்பில் வழிநடத்தப்படும்போதே அது பலனளிக்கும். கல்வியும் தொழிலும் இணைவது நல்லதே — ஆனால் அந்த இணைப்பு மாணவரை நசுக்கும் சுமையாக மாறாமல், அவரை முன்னேற்றும் பாலமாக அமைய வேண்டும். மருத்துவத் துறை காட்டும் வழியே சரியான திசை; பிற துறைகளும் அந்த வழியில் நடக்க தயங்காமல் இருக்க வேண்டும். அரச பல்கலைக்கழக நிர்வாகம் இந்த இடைவெளியை உணர்ந்து, மாணவர்களின் வாழ்க்கையை கட்டியெழுப்பும் தீர்மானங்களை உடனடியாக எடுக்க வேண்டும்.