எரிபொருள் நெருக்கடியும் இலங்கைச் சமூகத்தின் மீண்டெழுதலும்

 

எரிபொருள் வரிசைகளில் தேக்கமடையும் வாகனங்கள் வெறுமனே ஒரு பொருளாதாரப் பற்றாக்குறையின் குறியீடுகள் அல்ல; அவை ஒரு தேசத்தின் சமூக ஒப்பந்தம் (Social contract) எந்த அளவிற்கு வலுவாக உள்ளது என்பதைப் பரிசோதிக்கும் வரலாற்று அளவுகோல்களாகும். இலங்கை (Sri Lanka) எதிர்கொள்ளும் தற்போதைய எரிபொருள் நெருக்கடியானது, சந்தையின் தேவைக்கும் அதன் வழங்கலுக்கும் இடையிலான கணித இடைவெளி பற்றிய ஒரு சாதாரண பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது ஒரு அரசின் இருப்பு மற்றும் நிலைத்தன்மையை நிர்ணயிக்கும் 'இடர் முகாமைத்துவம்' (Crisis management) என்பதற்கான ஒரு மாபெரும் உளவியல் மற்றும் நிர்வாகச் சோதனையாகும். எந்தவொரு அரசின் நிலைத்தன்மையும், ஆட்சியாளர், அதிகாரி மற்றும் குடிமகன் ஆகிய மூன்று பிரதான தூண்களின் கூட்டு உடன்படிக்கையையே (Collective agreement) சார்ந்துள்ளது. இந்த நெருக்கடியான காலகட்டத்தில், சமூகக் கட்டமைப்பில் இந்த மூன்று சக்திகளுக்கும் இடையிலான ஒருங்கிணைப்பு நியாயமாகவும், நேர்மையாகவும் நீடிக்குமா என்பது சமூகவியலாளர்கள் முன்வைக்கும் மிக முக்கியமான தர்க்கமாகும். "சமூகத்தின் நோக்கம் வெறுமனே வாழ்வது அல்ல, மாறாகச் சிறப்பாக வாழ்வதே" என்ற அரிஸ்டாட்டில் (Aristotle) சிந்தனையின் பின்னணியில் இந்த நெருக்கடியை அணுகுவது அவசியமாகும்.

இடர் முகாமைத்துவம் (Crisis management) என்பது, எதிர்பாராத பொருளாதார மற்றும் புவிசார் தடைகளை எதிர்கொள்ளும்போது, ஒரு நாட்டின் நிர்வாக அமைப்பு முற்றாகச் செயலிழந்து விடாமல் தொடர்ச்சியாகப் பராமரிப்பதற்காகச் செயல்படுத்தப்படும் ஒரு அறிவியல் மற்றும் உத்திசார்ந்த (Strategic) அணுகுமுறையாகும். இது வெறுமனே மேசைகளில் எடுக்கப்படும் முடிவெடுக்கும் செயல்முறையைத் (Decision making process) தாண்டி, கிடைக்கக்கூடிய வரையறுக்கப்பட்ட வளங்களை அதிகபட்ச செயல்திறனுடனும் (Efficiency) நேர்மையுடனும் விநியோகிக்கும் ஒரு நுட்பமான கலையாகும். ஒரு உழவியல் ஆய்வாளன் (Agrarian researcher) என்ற கோணத்தில் நிலைமையைப் பகுப்பாய்வு செய்யும் போது, இந்த நெருக்கடியின் ஆழம் மேலும் துல்லியமாகப் புலப்படும். டீசல் பற்றாக்குறை என்பது வெறுமனே வீதி (Road) போக்குவரத்தை முடக்கும் ஒன்றல்ல; அது ஒட்டுமொத்த விவசாயம் (Agriculture) சார்ந்த விநியோகச் சங்கிலியையும் (Supply chain) அறுத்து, உணவுப் பாதுகாப்பைக் கேள்விக்குறியாக்குகிறது. உழவர்களின் உற்பத்திப் பொருட்கள் சந்தையைச் சென்றடையாத போது, அதனைத் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) ஆதிக்கம் செலுத்துகிறார்கள். இத்தகைய முகாமைத்துவத் தோல்விகள் (Management failures) நிகழாமல் தடுப்பதே உண்மையான நிர்வாகத் திறமையாகும்.

இந்த விநியோகச் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்காக அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட 'கியூஆர்' குறியீட்டு (QR code) முறையானது, ஏதோ ஒரு தனித்துவமான தண்டனை முறையல்ல. மாறாக, உலகின் வளர்ந்த நாடுகள் கூட இதுபோன்ற பற்றாக்குறைச் சூழ்நிலைகளில் பின்பற்றும் 'பங்கீட்டு முறையின்' (Rationing system) அதிநவீன தொழில்நுட்ப வடிவமாகும். இது தனிநபர் சுதந்திரத்தின் மீதான அரச அடக்குமுறையோ அல்லது கட்டுப்பாடோ அல்ல; மாறாக, பொது நலனுக்காக வள நுகர்வைக் (Resource consumption) கட்டுப்படுத்தும் ஒரு அத்தியாவசியமான ஒழுங்குமுறைக் கருவியாகும் (Regulatory tool). தோமஸ் (Thomas) ஜெபர்சன் குறிப்பிடுவது போல, "சுதந்திரம் என்பது சட்டத்தின் அடிப்படையிலான ஒழுக்கத்தில்தான் வேரூன்றியுள்ளது." உலகின் சமூக மற்றும் பொருளாதாரச் சூழலை இன்னும் கூர்மையான, தரவு அடிப்படையிலான கண்களுடன் படித்த பின்னரே இந்தத் தொழில்நுட்பத் தீர்வின் அவசியத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இது குறித்த முரண்பாடான அரசியல் கருத்துக்களும், மேலோட்டமான அபிப்பிராயங்களும் விடயங்களை ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்யத் தவறிய, அல்லது குறுகிய நலன் சார்ந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்களால் மட்டுமே வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.

ஒரு கடுமையான நெருக்கடியின் போது, அரசு நிர்வாகத்திற்கும் (Public administration) அன்றாட அரசியலுக்கும் இடையிலான உறவு மிகவும் தீர்மானமிக்கதாக மாறுகிறது. அரசியல் அதிகாரத்தால் வகுக்கப்பட்டு, அரசு அதிகாரிகள் ஊடாக அடிமட்டக் குடிமக்களுக்குக் கொண்டு செல்லப்படும் கொள்கைகளின் வெளிப்படைத்தன்மையில் (Transparency) எழும் கட்டமைப்புச் சிக்கல்களே ஒரு சமூக நெருக்கடியின் நீட்சியைத் தீர்மானிக்கின்றன. இங்கே, அரசாங்கத்தின் கொள்கைகளுக்கும் பொதுமக்களின் அன்றாட வாழ்விற்கும் இடையே இணைப்பை ஏற்படுத்தும் பலமான பாலமாக அதிகாரவர்க்கம் (Bureaucracy) விளங்குகிறது. ஒரு அரச திணைக்களம் (Department) அல்லது அரச வளங்களை நிர்வகிக்கும் சபை (Council / Board) ஆகியன சமூகத்திற்கு வழங்கும் சரியான தரவுகள் மற்றும் சேவைகளின் அடிப்படையிலேயே குடிமைச் சமூகம் (Civil society) எதிர்வினையாற்றுகிறது. சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கைப் பாதுகாத்துக்கொண்டே, எரிபொருள் விநியோக வலையமைப்பை எவ்விதப் பாரபட்சமுமின்றி ஒழுங்குபடுத்துவது அதிகாரிகளின் தலையாய பொறுப்பாகும். தரவுகளைத் துல்லியமாகப் பகுப்பாய்வு செய்து, உண்மையான தகவல்களைப் பொதுமக்களுக்குத் தெரிவிப்பதன் மூலம் தேவையற்ற அச்சங்களையும் (Panic), சமூகப் பதற்றங்களையும் கட்டுப்படுத்த அவர்கள் கடமைப்பட்டுள்ளனர்.

இந்த நெருக்கடியின் பல பரிமாணத் தாக்கங்களையும், அதற்கான உத்தேச தீர்வுகளையும் பின்வரும் தரவு அட்டவணை (Suitable Data Table) மிகவும் தெளிவாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது:

துறைசார் பிரிவு (Sectorial Division)	நெருக்கடியின் தாக்கம் (Impact of Crisis)	முகாமைத்துவத் தீர்வு (Management Solution)	எதிர்பார்க்கப்படும் சமூக விளைவு (Expected Social Outcome)
பொதுப் போக்குவரத்து (Public Transport)	வீதிப் போக்குவரத்து முடக்கம்	முன்னுரிமை அடிப்படையிலான QR அமுலாக்கம் (Implementation)	அத்தியாவசிய சேவைகள் தடையின்றி இயங்குதல்
உணவு மற்றும் விவசாயம் (Food & Agriculture)	அறுவடை மற்றும் விநியோகத் தடை	விசேட விவசாய எரிபொருள் ஒதுக்கீடு	இடைத்தரகர்கள் சுரண்டல் குறைந்து உணவுப் பாதுகாப்பு உறுதிப்படல்
கல்வி மற்றும் திறன் (Education & Skills)	பாடசாலை மற்றும் பல்கலைக்கழக மூடல்	ஒண்லைன் (Online) வழிக் கற்றல் விரிவாக்கம்	இளைஞர் ஆற்றல் வீணடிக்கப்படாமல் பேணப்படுதல்
பொருளாதாரம் மற்றும் வர்த்தகம் (Economy & Trade)	கைத்தொழில் வலயம் (Zone) முடக்கம்	இ கொமர்ஸ் (E-commerce) முறைகளின் ஊக்குவிப்பு	தேசிய உற்பத்தியில் மீண்டெழு (Resilience) தன்மையை உருவாக்குதல்

இருப்பினும், ஒரு தேசிய நெருக்கடியின் போது, அதிகம் விமர்சிக்கப்படும் மற்றும் அதேசமயம் அதிகப் பொறுப்புகளைச் சுமக்க வேண்டிய தரப்பாகக் குடிமக்கள் சமூகமே காணப்படுகிறது. தொலைக்காட்சிப் கேமராக்களுக்கு முன்னால் உணர்ச்சிவசப்பட்டு வெளியிடும் சில கூற்றுகள், ஒரு நெருக்கடியின் உண்மையான பொருளாதார ஆழத்தைப் புரிந்து கொள்ளாத மற்றும் கூட்டுப் பொறுப்பிலிருந்து (Collective responsibility) முற்றிலும் விலகிய ஒரு 'தனிநபர் மைய' (Individual-centric) மனப்பான்மையையே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன. உண்மையான குடிமைப் பொறுப்பு (Civic responsibility) என்பது அரசாங்கத்தின் அறிவியல் பூர்வமான அறிவுறுத்தல்களைப் பின்பற்றுவதும், தற்போதைய பற்றாக்குறையின் போது தேவையற்ற தனிப்பட்ட நுகர்வுகளைக் குறைத்துக் கொள்வதும், பொது நன்மைக்காகச் சுயநலத்தைத் தியாகம் செய்வதுமாகும். சுவாமி விவேகானந்தர் (Swami Vivekananda) கூறுவது போல, "சுயநலமின்மையே மாபெரும் நற்பண்பாகும்." ஒரு குறிப்பிட்ட சதவிகிதம் (Percentage) மக்கள் கியூஆர் குறியீடு போன்ற அறிவியல் மற்றும் தரவு சார்ந்த முறைகளை ஆதரிப்பது, ஒரு நாகரிகச் சமூகமாக இன்னமும் ஒழுக்கம் எஞ்சியுள்ளது என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. ஆனால், பதுக்கல் மனப்பான்மையிலிருந்து விடுபட்டு, எத்தனை பேரால் அந்த உயர்ந்த சமூக ஒழுக்கத்தை நடைமுறையில் வெளிப்படுத்த முடிகிறது என்பதே இன்றைய மிகப்பெரிய கேள்வியாகும்.

நெருக்கடி முகாமைத்துவத்தில், மக்களின் நிபந்தனையற்ற நம்பிக்கையைப் பெறுவதே ஒரு அரசாங்கத்தின் மிக அடிப்படையானதும், சவாலானதுமான பணியாகும். விநியோகச் சங்கிலியின் தொடர்ச்சியைப் பராமரிப்பதற்கான நீண்ட காலத் திட்டங்களை வகுக்கும்போது, குறுகிய காலத் தீர்வுகளை அமுலாக்கம் (Implementation) செய்வதில் உள்ள நடைமுறைக் குறைபாடுகளைக் குறைக்கத் தலைவர்கள் மற்றும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் நெகிழ்வுத்தன்மையுடன் (Flexibility) செயல்பட வேண்டும். பூகோள பொருளாதார நெருக்கடியின் (Global economic crisis) முகத்தில் இலங்கை ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்ட தீவு அல்ல என்ற யதார்த்தத்தை உணர்தல் அவசியம். உலகளாவிய புவிசார் அரசியலின் தாக்கங்களால் (Geopolitics influence) ஏற்படும் எரிபொருள் விலை உயர்வுகளையும், விநியோகத் தடைகளையும், டொலர் (Dollar) கையிருப்பு வீழ்ச்சியையும் எதிர்கொள்ள, தேசிய அளவில் ஒரு கண்டிப்பான மற்றும் ஒழுக்கமான மேலாண்மை அணுகுமுறை மிக மிக அவசியமாகும். பீட்டர் ட்ரக்கர் (Peter Drucker) வலியுறுத்துவது போல், "சிறந்த முகாமைத்துவம் என்பது மனிதர்களைச் சிறப்பாகச் செயல்பட வைப்பதிலேயே தங்கியுள்ளது." எனவே, உலகளாவிய நெருக்கடிகளின் போது 'தனித்தீவு' என்ற கற்பனை மனப்பான்மையுடன் செயல்படுவதும், தனிமைப்படுத்தப்பட்ட முடிவுகளை எடுப்பதும் ஒருபோதும் பயனுள்ளதாக அமையாது.

இத்தகைய நெருக்கடியான காலகட்டங்களில் ஊடகங்களின் பங்கு மிகவும் தீர்க்கமானதாகும். ஊடகச் செய்திகளில் மக்களின் உணர்ச்சிவசப்பட்ட மனக்கிளர்ச்சிகளுக்குத் தீனி போடுவதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் பகுத்தறிவுக்கு விழிப்பூட்டுவது காலத்தின் அவசரத் தேவையாகும். ஒரு சமூக நெருக்கடியை மற்றொரு அரசியல் நெருக்கடியை உருவாக்குவதற்கான தந்திரோபாய வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தக்கூடாது; மாறாக, அதனைக் கற்றறிந்த பாடங்களின் அடிப்படையில் ஒரு தேசமாக மீண்டும் எழுவதற்கான (Resurgence) ஒரு கூட்டு முயற்சியாக மாற்ற வேண்டும். இது தொடர்பாக உள்நாட்டு ஊடகங்கள் எந்த அளவிற்குத் தரவுகளின் அடிப்படையிலும், அறத்தின் அடிப்படையிலும், நம்பகத்தன்மையுடனும் செயல்பட்டுள்ளன என்பது சமூகவியலாளர்களால் தீவிரமாகக் கேள்விக்குட்படுத்தப்பட வேண்டிய விடயமாகும். சில எதிர் அரசியல் நிலைப்பாடுகள், சமூகத்தில் அராஜகக் கருத்துக்களைத் (Anarchic views) திணிக்க முயற்சிக்கின்றன. இத்தகைய பொறுப்பற்ற ஊடக நடைமுறைகள் சமூகத்தின் அறிவார்ந்த தளத்தால் முற்றாக நிராகரிக்கப்பட வேண்டும்.

சமூகத்தின் மீண்டெழு (Resilience) தன்மையை உறுதி செய்வதில் இளைஞர் ஆற்றல் (Youth energy) என்பது மிகப்பிரம்மாண்டமான ஒரு உந்துசக்தியாகும். பழைய அரசியல் தத்துவங்களுக்குள் முடங்கிக் கிடக்காமல், தொழில்நுட்பம் சார்ந்த புதிய பொருளாதாரக் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதில் இளைஞர்கள் வழிகாட்டப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு பாடசாலை (School) மட்டத்திலிருந்தும் இந்த விழிப்புணர்வு தொடங்கப்பட வேண்டும். தற்போதைய சவால்களைத் தகர்த்தெறிய, ஒண்லைன் (Online) மற்றும் இ கொமர்ஸ் (E-commerce) போன்ற நவீன டிஜிட்டல் தளங்களைப் பயன்படுத்திப் புதிய தொழில்முயற்சிகளை உருவாக்குவது இளைஞர்களின் கைகளிலேயே உள்ளது. நெருக்கடிகளைக் கண்டு அஞ்சாமல், அவற்றை வாய்ப்புகளாக மாற்றும் வல்லமை இந்த இளைய தலைமுறைக்கு உண்டு. நெல்சன் மண்டேலா (Nelson Mandela) உரைத்தது போல், "உலகை மாற்றுவதற்கு நீங்கள் பயன்படுத்தக்கூடிய மிகச் சக்திவாய்ந்த ஆயுதம் கல்வியாகும்." அந்த அறிவார்ந்த கல்வியே சமூகத்தின் எதிர்காலப் பாதையை ஒளிரச் செய்யும்.

இந்தக் கடுமையான நெருக்கடியைக் கடக்க, தூரநோக்குடைய அரச கொள்கைகள், அதிகாரிகளின் பாரபட்சமற்ற மற்றும் நேர்மையான நிர்வாகம், மற்றும் குடிமக்களின் ஒழுக்கமான நடத்தை ஆகிய மூன்று தூண்களும் ஒரே இலக்கை நோக்கி ஒருமித்துச் செயல்பட வேண்டும். அவற்றுள் ஏதேனும் ஒன்று தனது கடமையிலிருந்து தவறினாலும் அல்லது சுயநலத்துடன் செயல்பட்டாலும், நெருக்கடியைக் கையாள்வதற்குப் பதிலாக, ஒட்டுமொத்த சமூகமும் அராஜகத்தை நோக்கியே நகரும். இறுதியாக, எரிபொருள் நெருக்கடி என்பது ஒரு வாகனத்தின் தொட்டியில் எரிபொருளை நிரப்புவது பற்றிய ஒரு பௌதீகச் செயல்பாடு மட்டுமல்ல; அது உலகளாவிய சவால்களுக்கு மத்தியில், நாகரிகமடைந்த மனிதர்களாகச் சமூகத்தின் பொறுமையையும், இராஜதந்திர முதிர்ச்சியையும் அளவிடும் ஒரு ஆழமான உளவியல் செயல்முறையாகும். கியூஆர் குறியீடு (QR code) என்பது தனிநபரின் எரிபொருள் ஒதுக்கீட்டை விட, குடிமக்களின் அறம் சார்ந்த ஒழுக்கத்தையே அதிகம் பரிசோதிக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். ஆனாலும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் சுயநலத்துடன் எரிபொருளைப் பதுக்கி வைக்கும் வக்கிரமான மனநிலையில் இருக்கும் ஒரு பிரிவினரைச் சமூகத்தில் இன்றும் காண முடிகிறது. அதேவேளை, எந்தவொரு தியாகத்தையும் பொதுநலனுக்காகச் செய்யத் தயாராக இருக்கும் முதிர்ச்சியடைந்த குடிமக்களும் இருக்கிறார்கள் என்பதை மிகுந்த சமூக மரியாதையுடன் பதிவு செய்ய வேண்டும். வருங்கால சந்ததியினருக்குப் பொருளாதார ரீதியாகப் பாதுகாப்பான மற்றும் சமத்துவமான ஒரு நிலையான நாட்டைக் கையளிப்பதற்கு, இன்று எதிர்கொள்ளும் கடினமான கொள்கை முடிவுகளையும், சீர்திருத்தப்பட்ட நிர்வாக முறைகளையும் முழு மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்வது ஒரு வரலாற்று நிர்ப்பந்தமாகும். இது ஏதோ ஒரு தனிப்பட்ட அரசியல் கட்சியின் பொறுப்பல்ல; இது முழுத் தேசத்தினதும் பொறுப்பாகும். அரசு இயந்திரம், அர்ப்பணிப்புள்ள அதிகாரத்துவம், விழிப்புணர்வுடைய முழு குடிமக்கள் சமூகம் மற்றும் சமூகப் பொறுப்புள்ள ஊடகங்கள் ஆகியவை முழு நாட்டின் மீட்சிக்கும் சரிநிகரான கூட்டுப் பொறுப்பைக் (Collective responsibility) கொண்டுள்ளன என்பதை அறிவார்ந்த தர்க்கத்தின் அடிப்படையில் ஆழமாக வலியுறுத்த வேண்டும்.

ஆகவே, ஆயுதப் போட்டிகளாலும், மேலாதிக்கச் சிந்தனைகளாலும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ள இந்த உலகளாவியப் பொருளாதார நெருக்கடிகளை ஒரு வீழ்ச்சியாகக் கருதாமல், தேசத்தின் சமூக, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்புகளைச் சீர்திருத்தி, அனைவரையும் உள்ளடக்கிய ஒரு அறிவார்ந்த, தன்னிறைவு பெற்ற சமூகமாகப் பரிணாம வளர்ச்சி அடைவதற்கான ஒரு வரலாற்று வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வதே மனிதகுலத்தின் முன் உள்ள ஒரே பகுத்தறிவுப் பாதையாகும்.