பெண்களுக்கு உரிமைகளின் மாயைகளும் நீதியின் யதார்த்தமும்

2026 ஆம் ஆண்டின் சர்வதேச மகளிர் தினத்தைக் கொண்டாடும் வேளையில், சமத்துவத்தை வெறுமனே மேடைப் பேச்சுகளிலும், கொள்கை அறிவிப்புகளிலும், மேலோட்டமான பிரதிநிதித்துவங்களிலும் அளவிடுவது ஒரு கவர்ச்சியான மாயையாகும். ஒரு சமூகத்தின் முன்னேற்றத்தை அதன் வெளிப்படையான தோற்றத்தை வைத்து மதிப்பிடும் போக்கு மிகவும் ஆபத்தானது. கல்வித்துறையில் ஆண்களை விடப் பெண்கள் அதிக தேர்ச்சி பெறுகிறார்கள் என்பதையும், தாய்மார் சுகாதாரக் குறிகாட்டிகள் வலுவாக உள்ளன என்பதையும், சட்ட ஏடுகளில் சமத்துவம் பேணப்படுகிறது என்பதையும் வைத்து இலங்கை (Sri Lanka) ஒரு சிறந்த நிலையில் இருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ள முடியும். 

ஆனால், அதிகாரப் பகிர்வும், அன்றாட வாழ்வியலின் யதார்த்தமும் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கதையையே கூறுகின்றன. இலங்கையின் சனத்தொகையில் 51.9 சதவிகிதம் (Percentage) பெண்களாக உள்ள போதிலும், நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தில் அவர்கள் வெறும் 9 சதவிகிதத்திற்கும் சற்றே அதிகமான இடங்களையே வகிக்கின்றனர். தெற்காசியாவிலேயே மிகக் குறைந்த அளவாக, மூன்றில் ஒரு பெண் மட்டுமே தொழிலாளர் படையில் (Labor Force) பங்கேற்கின்றார். வறுமைக்கோட்டின் கீழ் வாழும், கிராமப்புற அல்லது மோதல்களால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் வாழும், மற்றும் சிறுபான்மைச் சமூகங்களைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கு, சட்டத்தில் உள்ள உரிமைகளை நடைமுறையில் கோருவது என்பது இன்னமும் எட்டாக்கனியாகவே தொடர்கின்றது.

இந்த முரண்பாடுதான் பாலினச் சமத்துவக் கதையின் மையப்புள்ளியாகும். உரிமைகள் வெறுமனே அங்கீகரிக்கப்படுவதால் மட்டும் சமத்துவம் உறுதி செய்யப்படுவதில்லை; அந்த உரிமைகள் எப்போது வலுவாக நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்றதோ, அப்போதுதான் சமத்துவம் சாத்தியமாகின்றது. அந்த நடைமுறைப்படுத்தல் நீதித்துறையின் கட்டமைப்புகளுக்குள்ளேயே நிகழ்கின்றது, அல்லது தோற்றுப்போகின்றது. இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் இரண்டாவது காலாண்டில் அடியெடுத்து வைத்துள்ள நிலையிலும், உலகில் எந்தவொரு நாடும் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையிலான சட்ட இடைவெளியை (Legal gap) முழுமையாக மூடவில்லை. 2026 ஆம் ஆண்டின் தரவுகளின்படி, உலகளவில் ஆண்கள் அனுபவிக்கும் சட்டபூர்வ உரிமைகளில் 64 சதவிகிதத்தை மட்டுமே பெண்கள் கொண்டுள்ளனர். தொழில், நிதி, பாதுகாப்பு, குடும்பம், சொத்துரிமை, மற்றும் வணிகம் போன்ற வாழ்வின் அடிப்படைத் தளங்களில், சட்டம் தொடர்ந்தும் பெண்களைப் பின்தங்கிய நிலையிலேயே வைத்திருக்கின்றது. தற்போதைய முன்னேற்ற வேகத்திலேயே உலகம் பயணித்தால், இந்தச் சட்டப் பாதுகாப்பு இடைவெளிகளை மூடுவதற்கு இன்னும் 286 ஆண்டுகள் தேவைப்படும் என ஆய்வுகள் எச்சரிக்கின்றன. இது வெறும் காலக்கணிப்பல்ல; இது ஒரு நாகரிகத்தின் தோல்வியைக் குறிக்கும் அபாய எச்சரிக்கையாகும்.

ஒரு உழவியல் ஆய்வாளன் என்ற அடிப்படையில் விவசாயம் (Agriculture) சார்ந்து சிந்திக்கும் போது ஒரு அடிப்படை உண்மை புலப்படும்; நிலத்தின் கட்டமைப்பு சீராக இல்லாவிட்டால், எவ்வளவு தரமான விதைகளைத் தூவினாலும் அங்கே நேர்த்தியான விளைச்சல் சாத்தியமில்லை. அதுபோலவே, சமூகக் கட்டமைப்பு மற்றும் நீதிப் பொறிமுறைகள் சீரமைக்கப்படாவிட்டால், எழுதப்பட்ட சட்டங்கள் காகிதங்களிலேயே உறங்கும். நவீன முகாமைத்துவம் (Management) பற்றிப் பேசிய பீட்டர் ட்ரக்கர் (Peter Drucker), "முகாமைத்துவம் என்பது மனிதர்களைச் சிறப்பாகச் செயல்பட வைப்பதே" என்றார். ஆனால், தற்போதைய நிர்வாக மற்றும் நீதிக்கட்டமைப்புகள் மனிதர்களைச் சிறப்பாகச் செயல்பட வைக்கின்றனவா, அல்லது அவர்களை முடக்குகின்றனவா என்பதை ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டியுள்ளது. விவசாயச் சந்தையில் உண்மையான உற்பத்தியாளர்களின் உழைப்பைச் சுரண்டி, அவர்களுக்குரிய இலாபத்தைத் தடுக்கும் இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) இருப்பதைப் போலவே, நீதி மற்றும் அதிகாரக் கட்டமைப்புகளுக்குள் புதைந்துள்ள சமூகப் பாகுபாடுகள் மற்றும் அதிகார வர்க்க மனப்பான்மைகள், பெண்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய அடிப்படை நீதியைத் தடுத்து நிறுத்தும் இடைத்தரகர்களாகவே செயல்படுகின்றன.

இந்த யதார்த்தத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள, பின்வரும் தரவு அட்டவணை (Suitable Data Table) உதவுகின்றது:

சமூக-பொருளாதார அளவுகோல் (Socio-Economic Indicator)	உலகளாவிய சராசரி (Global Average)	இலங்கையின் நிலை (Sri Lanka's Context)	கட்டமைப்புச் சவால் (Structural Challenge)
சட்ட உரிமைகள் சமத்துவம் (Legal Rights Parity)	64%	நடுத்தர நிலை (சட்ட ஏடுகளில் மட்டும்)	சட்டங்களுக்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான பாரிய இடைவெளி
அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் (Political Representation)	26.5%	9% இற்கும் சற்று அதிகம்	சமூகப் பாகுபாடுகள் மற்றும் கட்டமைப்பு ரீதியான தடைகள்
தொழிலாளர் படைப் பங்களிப்பு (Labor Force Participation)	47%	சுமார் 33%	கட்டணமில்லாப் பராமரிப்புச் சுமை, நெகிழ்வற்ற முகாமைத்துவம்

மேற்கண்ட தரவுகள் உணர்த்தும் செய்தி மிகவும் தெளிவானது. சமத்துவமின்மை என்பது வெறுமனே தனிநபர்களின் சிந்தனைப் பிரச்சனை அல்ல; அது திட்டமிட்டு வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு கட்டமைப்புச் சிக்கலாகும். இன்று உலகெங்கிலும் உள்ள பெண்கள் பல நெருக்கடிகளின் மையப்புள்ளியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆயுத மோதல்கள், ஜனநாயகப் பின்னடைவுகள், பொருளாதார அழுத்தங்கள், சுருங்கி வரும் சிவில் சமூக வெளி மற்றும் பெண்களின் உரிமைகளுக்கு எதிரான திட்டமிட்ட எதிர்வினைகள் என்பன தனித்தனி நிகழ்வுகள் அல்ல. அவை யாவும் ஒன்றிணைந்து, பல தசாப்தங்களாகப் போராடிப் பெற்ற முன்னேற்றங்களை அழித்து வருகின்றன. இந்த அநீதிகள் நீதிமன்றங்கள், காவல் நிலையங்கள் மற்றும் நிர்வாக அலுவலகங்களிலேயே மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன. பாரபட்சமான சட்டங்கள் தொடர்ந்தும் நிலைத்திருக்கின்றன; தண்டனையின்மை (Impunity) சகித்துக்கொள்ளப்படுகின்றது; சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்ற கோட்பாடு இன்னமும் ஏற்றத்தாழ்வுடனேயே காணப்படுகின்றது.

பூகோள அரசியல் செல்வாக்கு (Geopolitics influence) மற்றும் சர்வதேசப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்புகளின் மாற்றங்கள், அடிமட்டத்திலுள்ள சமூகங்களை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதை உற்றுநோக்க வேண்டும். மோதல்கள் மற்றும் நெருக்கடிக் காலங்களில் இதன் விளைவுகள் மிகவும் பேரழிவை ஏற்படுத்துகின்றன. தற்போது 676 மில்லியனுக்கும் அதிகமான பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகள் ஆயுத மோதல்கள் நடைபெறும் பகுதிகளுக்கு 50 கிலோமீட்டர் சுற்றளவுக்குள் வாழ்கின்றனர். சர்வதேச மனிதாபிமான மற்றும் மனித உரிமைகள் சட்டம் (Human rights law) அப்பட்டமாக மீறப்படும் சூழலில், மோதல் தொடர்பான பாலியல் வன்முறைகள் வெறும் இரண்டே ஆண்டுகளில் 90 சதவிகிதத்தால் அதிகரித்துள்ளன. இலங்கை தற்போது நேரடி மோதல்களில் ஈடுபடாவிட்டாலும், கடந்த காலப் போரின் வடுக்கள், சமீபத்திய பொருளாதார நெருக்கடி, மற்றும் 'டிட்வா' (Ditwah) சூறாவளி போன்ற காலநிலை நெருக்கடிகள் என்பன பெண்களின் நீதி மற்றும் பொருளாதார அணுகலைத் தொடர்ந்து தீர்மானிக்கின்றன. பொருளாதார அதிர்ச்சிகள் பெண்களின் கட்டணமில்லாப் பராமரிப்புச் சுமைகளை (Unpaid care burdens) ஆழமாக்கியுள்ளன; முறைசாராத் தொழில்களுக்குள் அவர்களைத் தள்ளியுள்ளன. நெருக்கடிகள் ஒருபோதும் சமத்துவமின்மையை புதிதாக உருவாக்குவதில்லை; மாறாக, ஏற்கனவே சமூகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ள சமத்துவமின்மையை அவை அம்பலப்படுத்தி, துரிதப்படுத்துகின்றன.

இந்த அமைப்பு ரீதியான வன்முறைகளைத் தகர்ப்பதற்கு, நீதி அமைப்புகளைத் தோல்வியின் மையங்களாகப் பார்ப்பதை நிறுத்தி, அவற்றை மாற்றத்திற்கான நெம்புகோல்களாக (Levers for transformation) மாற்றியமைக்க வேண்டும். இதற்குத் தெளிவான, தரவு அடிப்படையிலான சீர்திருத்தங்கள் அவசியம். முதலாவதாக, குடும்பச் சட்டம், தொழிலாளர் உரிமைகள் மற்றும் வன்முறைகளிலிருந்து பாதுகாத்தல் போன்ற துறைகளில் உள்ள பாகுபாடுகளைக் களைவதற்குச் சட்டங்கள் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்டு திருத்தப்பட வேண்டும். இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் வெறுமனே சட்டக் கோட்பாடுகளிலிருந்து அன்றி, பெண்களின் வாழ்வியல் யதார்த்தங்களிலிருந்து (Lived realities) வடிவமைக்கப்பட வேண்டும். இரண்டாவதாக, நிறுவனங்கள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட, மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களை மையப்படுத்திய (Survivor-centered) முறையில் செயல்பட வேண்டும். காவல் நிலையங்கள், நீதிமன்றங்கள், சட்ட உதவிச் சேவைகள் மற்றும் சமூக சேவைகள் தனித்தனியாக இயங்க முடியாது. அமைப்புகள் துண்டு துண்டாகச் சிதறிக் கிடக்கும் போது, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் உளவியல் ரீதியான அதிர்ச்சிகளுக்கு ஆளாகிறார்கள்; பொறுப்புக்கூறல் (Accountability) பலவீனமடைகின்றது.

மூன்றாவதாக, நீதி என்பது அனைவருக்கும் அணுகக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். இதற்குக் கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் மலிவான சட்ட உதவி, எளிமைப்படுத்தப்பட்ட நடைமுறைகள், மொழி வசதிகள் மற்றும் பராமரிப்புப் பொறுப்புகளைக் கருத்தில் கொண்ட சேவைகள் அவசியமாகும். ஒரு பெண்ணின் வருமானமோ அல்லது அவள் வாழும் புவியியல் அமைவிடமோ அவளுக்கான நீதியைத் தீர்மானிக்கக் கூடாது. ஒவ்வொரு வீதி (Road) மற்றும் ஒவ்வொரு பொருளாதார வலயம் (Zone) ஊடாகவும் நீதிக்கான கதவுகள் திறக்கப்பட வேண்டும். நான்காவதாக, நீதிச் செயற்பாடுகளில் வன்முறைத் தடுப்பு முறைகள் (Prevention mechanisms) ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டும். பிறப்பு மற்றும் திருமணப் பதிவுகளை உறுதி செய்தல், பரம்பரைச் சொத்துரிமைகளைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் ஓய்வூதியங்களைப் பாதுகாத்தல் போன்ற ஆரம்பகாலத் தலையீடுகள், உரிமைகள் மீறப்படுவதை முதலிலேயே தடுக்கின்றன. இறுதியாக, நீதி அமைப்புகள் பாலின வேறுபாடுகளைத் தெளிவாகப் பதிவு செய்யும் தரவுகளைச் சேகரித்துப் பயன்படுத்த வேண்டும். தரவுகள் இல்லாமல் சமத்துவமின்மை கண்ணுக்குத் தெரியாமலேயே மறைந்துவிடும். தரவுகள் இருக்கும் போது மட்டுமே சீர்திருத்தங்கள் சான்று அடிப்படையிலானவையாகவும் (Evidence-based), பின்னோக்கிச் செல்ல முடியாதவையாகவும் மாறும்.

திறன் மேம்பாடு (Skill development) மற்றும் இளைஞர் ஆற்றல் (Youth energy) ஆகியவை இந்த மாற்றத்தின் மையப்புள்ளிகளாகும். புதிய தலைமுறை இளைஞர்கள் பழைய முகாமைத்துவத் தோல்விகளை (Management failures) நிராகரித்து, புதிய, வெளிப்படையான பொறுப்புக்கூறல் பொறிமுறைகளைக் கோருகின்றனர். தோமஸ் (Thomas) ஜெபர்சன் ஒருமுறை குறிப்பிட்டார், "அநீதி சட்டமாக மாறும் போது, எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பது கடமையாகிறது" என்று. இன்றைய இளைஞர்கள் தர்க்க ரீதியாகவும், தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும் இந்த அநீதிகளுக்கு எதிராகக் குரலெழுப்புகின்றனர். அதேபோன்று ஆதி சங்ராச்சாரியார் (Adi Shankaracharya) கூறுவது போல, "அறியாமையே அனைத்துத் துன்பங்களுக்கும் ஆணிவேர்." சட்ட உரிமைகள் பற்றிய அறியாமையை அகற்றுவதற்குத் தொடர்ச்சியான விழிப்புணர்வு அவசியம். இதில் தகவல் தொழில்நுட்பம் ஒரு இரட்டை விளிம்பு கொண்ட வாளாகச் செயல்படுகின்றது. டிஜிட்டல் தளங்கள் மற்றும் இ கொமர்ஸ் (E-commerce) கட்டமைப்புக்கள் நீதியையும் பொருளாதார வாய்ப்புகளையும் பெறுவதற்கான புவியியல் மற்றும் செலவுத் தடைகளைக் குறைக்க முடியும். ஒண்லைன் (Online) ஊடாகச் சட்ட உதவிகளை வழங்குவது புதிய சாத்தியங்களை திறந்துள்ளது. ஆனால், முறையான பாதுகாப்புகள் இல்லாவிட்டால், அவை டிஜிட்டல் கல்வியறிவு இல்லாத பெண்களை மேலும் தனிமைப்படுத்திவிடக் கூடும். எனவே, தொழில்நுட்பப் புத்தாக்கம் என்பது உரிமைகளை வலுப்படுத்துவதாகவே அமைய வேண்டும்.

ஒரு நாட்டின் உண்மையான அபிவிருத்தி (Development) என்பது அங்கு வாழும் விளிம்புநிலை மக்கள் எவ்வளவு பாதுகாப்பாக உணர்கிறார்கள் என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. உள்ளூராட்சி மட்டங்களிலுள்ள ஒவ்வொரு சபை (Council) மற்றும் தேசிய மட்டத்திலுள்ள ஒவ்வொரு திணைக்களம் (Department) சார்ந்த கொள்கைகளிலும் பெண்களின் குரல் ஒலிக்க வேண்டும். உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்களில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஒதுக்கீட்டு முறை (Quota system) பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கணிசமாக அதிகரித்தாலும், அது மட்டுமே போதுமானதல்ல. அந்தப் பிரதிநிதித்துவம் அர்த்தமுள்ளதாக மாறுவதற்கு, நிறுவன ஆதரவு மற்றும் பின்விளைவுகளிலிருந்து பாதுகாக்கும் பொறிமுறைகள் அமுல்படுத்தல் (Implement) செய்யப்பட வேண்டும். சுதந்திரமான பெண்கள் உரிமை அமைப்புகள் சர்வதேச உறுதிமொழிகளை உள்ளூர் நடவடிக்கைகளாக மாற்றுவதிலும், பாகுபாடான விதிமுறைகளுக்குச் சவால் விடுவதிலும் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. ஆனால், இந்த அமைப்புகள் தொடர்ச்சியான நிதிப் பற்றாக்குறையையும், சுருங்கி வரும் சிவில் வெளியையும் எதிர்கொள்கின்றன. நீதி என்பது ஒரு அறக்கட்டளையோ அல்லது தொண்டோ அல்ல; அது ஒரு பொதுப் பண்டம் (Public good) மற்றும் அரசின் அடிப்படைப் பொறுப்பாகும்.

இந்தக் கட்டமைப்பு ரீதியான மாற்றங்களைச் சாத்தியமாக்க, சமூகம் முழுமையான ஒரு மீண்டெழு (Resilience) தன்மையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். குடும்பம் என்ற அமைப்பிற்குள் அதிகாரப் பகிர்வும் சமத்துவமும் பேணப்படும் போதுதான், வெளியே பொதுவெளியிலும் அது பிரதிபலிக்கும். பாடசாலை (School) மட்டத்திலிருந்தே சிறுவர்களுக்கும் சிறுமிகளுக்கும் சமத்துவம், கண்ணியம் மற்றும் கூட்டுப்பொறுப்பு (Shared responsibility) ஆகியவற்றைக் கற்பிக்கும் முற்போக்கான கல்வி முறை அமுலாக்கம் (Implementation) செய்யப்பட வேண்டும். ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் 70ஆவது அமர்வு (CSW70) மற்றும் 1995 ஆம் ஆண்டின் பெய்ஜிங் செயற்திட்டத்தின் (Beijing Platform for Action) பின்னணியில் நோக்கும் போது, இன்று உலகிற்குத் தேவைப்படுவது புதிய உறுதிமொழிகள் அல்ல; மாறாக, ஏற்கனவே வழங்கப்பட்ட உறுதிமொழிகளுக்கும், அவற்றின் நடைமுறை அமுலாக்கத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைப்பதேயாகும். நாட்டின் டொலர் (Do
llar) வருவாயை அதிகரிக்கும் பொருளாதாரத் திட்டங்களில் கூட, பாலினச் சமத்துவமே முதலீட்டுப் பாதுகாப்பின் அடிப்படையாக அமைய வேண்டும்.

ஆகவே, சர்வதேச மகளிர் தினத்தின் "உரிமைகள். நீதி. செயல். அனைத்துப் பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளுக்கும்" என்ற தொனிப்பொருள் வெறும் முழக்கமல்ல; அது ஒவ்வொரு அரச நிறுவனமும், சமூக அமைப்பும் தங்களை அளவிட்டுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு உயரிய தரநிலையாகும். பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எப்படிக் கையாளப்படுகிறார்கள், பாகுபாடுகள் எவ்வாறு தகர்க்கப்படுகின்றன, நிறுவனங்கள் எவ்வளவு பொறுப்புணர்வுடன் செயல்படுகின்றன, மற்றும் ஒரு மனித வாழ்வை மாற்றியமைக்கக் கூடிய நீதி உரிய நேரத்தில் வழங்கப்படுகிறதா என்பனவற்றின் அடிப்படையிலேயே இனி சமத்துவம் அளவிடப்படும்; பேச்சுகளால் அல்ல, மாறாக நமது நீதிக்கட்டமைப்புகள் உண்மையாகவே எதனை வழங்குகின்றன என்பதைப் பொறுத்தே எதிர்காலச் சமூகத்தின் நாகரிகம் தீர்மானிக்கப்படும்.