நெருக்கடி வரும்போது, ஒரு தேசத்தின் உண்மையான குணாதிசயம் வெளிப்படுகின்றது.

 

பதினேழாம் நூற்றாண்டு பிரான்சின் மிகப் பெரிய அரசியல் தத்துவஞானியான Jean-Jacques Rousseau ஒருமுறை சொன்னார்: "நாட்டின் வலிமை அளவிடப்படுவது நெருக்கடி காலத்தில் அதன் மக்கள் எப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதில் தான்." இது வெறும் மேற்கோள் மட்டுமல்ல — இது ஒரு கண்ணாடி. அந்தக் கண்ணாடியில் இன்று நாம் நம்மை பார்க்க வேண்டும்.

மேற்கு ஆசியாவில் நெருப்பு எரிகின்றது. அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் இணைந்து ஈரான் மீது தொடுத்துள்ள இந்த யுத்தம், ஒரு கட்டத்தில் எண்ணெய் விலையை வானை நோக்கி உயர்த்தும். ஈரானின் இராணுவக் கட்டளை மையத்தின் செய்தித் தொடர்பாளர் Ebrahim Zolfaqari அண்மையில் அமெரிக்காவை நோக்கி நேரடியாக சொன்னார்: "எண்ணெய் விலை ஒரு பீப்பாய்க்கு இருநூறு டொலர் ஆக தயாராகுங்கள்." இந்த வார்த்தைகள் ஒரு அரசியல்வாதியின் மிரட்டல் அல்ல — இது ஒரு யதார்த்த எச்சரிக்கை. ஒரு சிறிய, பலவீனமான பொருளாதாரத்தை கொண்ட இலங்கை போன்ற நாடுகளுக்கு இந்த வார்த்தைகள் மிகவும் நெருக்கமானவை.

இந்த நிலையில், கடந்த வாரம் அரசாங்கம் புதன்கிழமையை பொது விடுமுறையாக அறிவித்தது — எரிபொருள் நுகர்வை குறைக்கும் ஒரு தற்காலிக நடவடிக்கையாக. இது ஒரு நடைமுறை அவசரத் தீர்வு. ஆனால் உடனடியாக சில சுகாதாரத் துறை தொழிற்சங்கங்கள் என்ன கேட்டன? "எங்களுக்கும் விடுமுறைப் படி வேண்டும்." நிச்சயமாக, இதை கேட்கும்போது, நெஞ்சில் ஒரு வலி உண்டாகிறது.

இப்போது, உண்மையான கேள்வியை கேட்கலாம். நாம் ஏன் இந்த நிலைக்கு வந்தோம்? பொருளாதார வளர்ச்சியை ஒரு அபிவிருத்தி நோக்கில் பார்க்கும்போது — தரவுகள், சதவிகிதங்கள், நிதி ஓட்டங்கள் என்று ஆராயும்போது — ஒரு தெளிவான உண்மை தெரியும்: 2022 ஆம் ஆண்டின் பொருளாதார நெருக்கடி திடீரென்று வரவில்லை. அது வருடங்களாக சேர்ந்த கொள்கை தோல்விகளின் விளைவு.

திணைக்களங்களுக்கும் திணைக்களங்களுக்கும் இடையே சரியான ஒருங்கிணைப்பு இல்லாமல் போனது. எரிபொருள் திட்டமிடல் என்பது வெறும் இறக்குமதி கணக்கில் நின்று விட்டது — தேசிய இருப்பு முகாமைத்துவம், வெளிநாட்டு செலாவணி ஒழுக்கம், மத்திய வங்கியின் கையிருப்பு மேலாண்மை என்ற பரந்த கட்டமைப்பில் அது ஒருபோதும் பார்க்கப்படவில்லை. ஒரு நாட்டின் எரிபொருள் பாதுகாப்பு என்பது, வெறும் Ceylon Petroleum Corporation கிடங்கில் உள்ள பீப்பாய்களின் எண்ணிக்கை மட்டுமல்ல — அது டொலர் இருப்பு, வர்த்தக நிலுவை, தொழில்துறை உற்பத்தி திறன், மின்சாரக் கலவை என்ற ஒட்டுமொத்த சித்திரம்.

CPC போதுமான அளவு கையிருப்பு இருப்பதாக சொன்ன அதே வாரத்தில் எரிபொருள் விலை உயர்ந்தது. இது முரண்பாடாகத் தெரியலாம். ஆனால் உண்மையில் இதில் ஒரு நடைமுறை காரணம் உண்டு — பதுக்கல் வாங்குதலை தடுக்கவும், வரவிருக்கும் உலக சந்தை விலை உயர்வை முன்கூட்டியே சமாளிக்கவும். ஒரு அரசின் பொருளாதார நடவடிக்கைகளை பார்க்கும்போது, வெறும் அறிவிப்பை மட்டும் பார்க்காமல் அதன் பின்னணியிலுள்ள கட்டமைப்பை புரிந்துகொள்வது மிகவும் முக்கியம். QR குறியீடு மீண்டும் அமுல்படுத்தப்பட்டது, ஒற்றை-இரட்டை நாள் எரிபொருள் விநியோக முறை மீண்டும் கொண்டு வரப்பட்டது — இவை 2022இல் நடைமுறையில் இருந்த நெருக்கடிகால கருவிகள். இன்று அவற்றை மீண்டும் வெளியே எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பது கவலையளிப்பதுதான். ஆனால் கவலையளிப்பதை விட முக்கியம் — இந்த கருவிகளை சரியாக, ஒழுங்காக, மக்களுக்கு நம்பகமான வகையில் அமுல்படுத்துவது.

இப்போது, அந்த சுகாதாரத் துறை தொழிற்சங்கங்களின் கோரிக்கைக்கு திரும்புவோம்.

தமிழில் ஒரு பழமொழி உண்டு: "ஊரே தீயில் விழும்போது, வீட்டு வேலி எரிகிறதா என்று கேட்கிறான்." இன்றைய சூழலுக்கு இதை விட பொருத்தமான வார்த்தைகள் வேறு இல்லை.

உண்மையிலேயே, இந்த கோரிக்கையின் இயல்பை கவனமாக பார்க்க வேண்டும். சுகாதாரத் துறை ஊழியர்கள் விடுமுறை கிடைப்பதால் ஏதாவது இழக்கிறார்களா? இல்லை. அவர்களின் சம்பளம் குறைகிறதா? இல்லை. மற்றவர்கள் வீட்டில் இருக்கும்போது தாங்கள் வேலை செய்கிறோம் என்ற ஒரு உணர்வு — அந்த உணர்வை ஒரு நாணயமாக மாற்றி, நாட்டின் நெருக்கடி காலத்தில் கூடுதல் நிதி கோருகிறார்கள். இது என்ன நியாயம்? இது எந்த நாட்டுப்பற்றின் வெளிப்பாடு?

Nelson Mandela, 27 வருட சிறைவாசத்திற்குப் பிறகு விடுதலையாகி வெளியே வந்தபோது, அவரது முதல் வார்த்தை பழிவாங்குதல் பற்றி அல்ல — தாங்கள் என்ன இழந்தோம் என்பதாவது அல்ல. "நாடு என்ன இழந்தது? அதை திரும்ப பெற என்ன செய்வோம்?" என்பதே அவரது சிந்தனை. ஒரு உண்மையான சேவை மனப்பான்மை என்பது இதுதான்.

சுகாதாரத் துறை ஊழியர்கள் — மருத்துவர்கள், நர்சுகள், ஆம்புலன்ஸ் ஓட்டுனர்கள் — இவர்கள் இந்த நாட்டின் இதயம். 2022 நெருக்கடியிலும் COVID காலத்திலும் இவர்கள் உயிரை பணயம் வைத்து சேவை செய்தார்கள். அவர்களை இழிவுபடுத்துவதாக இது அல்ல. ஆனால் இந்த ஒரு குறிப்பிட்ட கோரிக்கை — இது அந்தத் துறையின் பெருமையை குறைக்கிறது. ஒரு துறையின் கோரிக்கை அந்தத் துறையின் உயர்வை பிரதிபலிக்கும்போதுதான் மரியாதை கிடைக்கும்.

இருப்பினும், நியாயமான ஒன்றை சொல்ல வேண்டும். எரிபொருள் வரிசையில் காத்திருக்க முடியாத இந்த அத்தியாவசிய சேவை ஊழியர்களுக்கு தனி எரிபொருள் ஒதுக்கீடு திட்டம் வேண்டும் என்ற அவர்களின் இரண்டாவது கோரிக்கை — அது முற்றிலும் நியாயமானது. நிச்சயமாக, ஒரு தாதியர் அல்லது மருத்துவர் மணிக்கணக்கில் வரிசையில் காத்திருக்க கூடாது. அது முகாமைத்துவ தோல்வி மட்டுமல்ல — சேவை இடையூறு. அதற்கான தனி இயந்திரம் உருவாக்கப்பட வேண்டும். திணைக்களங்கள் அதை அமுல்படுத்த வேண்டும். அது நியாயமான கோரிக்கை.

இப்போது, புதன்கிழமைக்கு பதிலாக வெள்ளி அல்லது திங்கள் கிழமையை விடுமுறையாக மாற்ற வேண்டும் என்ற எதிர்க்கட்சிகளின் யோசனையை பார்க்கலாம்.

இது எரிபொருள் நுகர்வை குறைக்கும் நோக்கத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகியிருக்கிறது என்று கவனியுங்கள். வெள்ளி அல்லது திங்கள் விடுமுறை என்பது நடைமுறையில் மூன்று நாள் விடுமுறை. மூன்று நாள் விடுமுறை என்பது — சுற்றுலா. வாகன பயணம். பெட்ரோல் நிரப்புதல். இது எரிபொருளை சேமிப்பதற்கா, அல்லது அதிகமாக செலவழிப்பதற்கா? ஒரு கொள்கையின் நோக்கத்தை புரிந்துகொள்ளாமல் அல்லது திட்டமிட்டே திரித்து, அதை தங்கள் அரசியல் நலனுக்கு பயன்படுத்திக்கொள்வது — இது எதிர்ப்பு அரசியல் அல்ல. இது மக்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கை.

உண்மையிலேயே, நெருக்கடியை நிர்வகிக்கும் திறன் என்பது, அந்த நெருக்கடி ஏற்பட்டவுடன் எவ்வளவு விரைவாக நடவடிக்கை எடுக்கிறோம் என்பதில் மட்டுமல்ல — அது எவ்வளவு ஒழுக்கத்துடன், திட்டமிட்டு, மக்களின் ஒத்துழைப்புடன் நடக்கிறது என்பதிலும் தங்கியிருக்கிறது. 1991 முதல் வளைகுடா யுத்தத்தில், 42 நாடுகளின் படைகள் ஈடுபட்டிருந்தாலும், குவைத்தில் எண்ணெய் கிணறுகள் எரிந்தாலும், அந்த யுத்தம் 43 நாட்களில் முடிந்தது. 1967 அரபு-இஸ்ரேல் யுத்தம் ஆறே நாட்களில் முடிந்தது. ஆனால் இந்த முறை நிலைமை வேறு.

ஈரான் தசாப்தங்களாக இந்த சாத்தியத்திற்கு தயாரானது. டெல் அவீவ் இதுவரை அனுபவிக்காத அளவிலான சேதம் இப்போது அனுபவிக்கிறதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. ஹோர்முஸ் நீரிணையின் மீதான ஈரானின் கட்டுப்பாட்டை நீக்க யூரோப்பு மற்றும் கனடாவிடம் உதவி கோரும் நிலைக்கு அமெரிக்க அதிபர் டிரம்ப் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார். பல யூரோப்பிய நாடுகள் இந்த முறை விலகி நிற்கின்றன. அமெரிக்காவிலிருந்தே யுத்தத்தை நிறுத்த வேண்டும் என்ற குரல்கள் எழுகின்றன.

இந்த நிலையில், ஈரான் தலைவர்களை, ஆட்சேர்ப்பு வல்லுனர்களை, அணுவியல் விஞ்ஞானிகளை தொடர்ந்து இழந்தாலும், ஈரானின் வெளியுறவு அமைச்சர் Abbas Araghchi கூறியது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது: "ஈரான் ஒரு தனிநபரின் இருப்பு அல்லது இல்லாமையால் பாதிக்கப்படாத வலுவான கட்டமைப்பை கொண்டுள்ளது." இது ஒரு நாட்டின் மீண்டெழு தன்மையின் சாரம்.

இலங்கை என்ன செய்ய வேண்டும்?

முதலாவது — அரசியல் கட்சிகள், தொழிற்சங்கங்கள், ஊடகங்கள் என அனைவரும் நெருக்கடி காலத்தில் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை முதல் இடத்தில் வைக்க வேண்டும். NPP அரசு 2022 போன்ற நிலைமை திரும்பாது என்று நம்பிக்கை தருகிறது. எதிர்க்கட்சிகள் அந்த நிலைமை திரும்ப காத்திருக்கின்றன என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் உண்மை என்னவெனில் — எந்த இலங்கை தலைவரும் மேற்கு ஆசியாவின் யுத்தத்தை நிறுத்த முடியாது. அதன் தாக்கங்களை முழுமையாக தடுக்க முடியாது. ஆனால் அதை சமாளிக்கும் ஒழுக்கத்தை, திட்டமிடலை, மக்கள் ஒற்றுமையை உருவாக்க முடியும்.

இரண்டாவது — Work from home வசதி, QR குறியீடு முறை, ஒற்றை-இரட்டை நாள் விநியோகம் என்ற நடவடிக்கைகள் சரியான திட்டமிடலுடன் அமுல்படுத்தப்பட வேண்டும். பதுக்கல் வாங்குதல் தொடங்கியவுடன் வரிசைகள் உண்டாகின, வரிசைகள் உண்டான பிறகு கட்டுப்பாடுகள் அறிவிக்கப்பட்டன — இந்த வரிசை தலைகீழாக இருக்க வேண்டும். முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் முன்கூட்டியே அமுல்படுத்தப்பட வேண்டும். திணைக்களங்கள் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

மூன்றாவது — ஒரு நீண்டகாலத் தீர்வாக, இலங்கை தனது மின்சாரக் கலவையில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் சதவிகிதத்தை துரிதமாக அதிகரிக்க வேண்டும். சூரிய சக்தி, காற்றாலை மின்சாரம் — இவை இறக்குமதி செய்யப்படுவதில்லை. இவற்றின் விலை வெளிநாட்டு யுத்தங்களால் பாதிக்கப்படுவதில்லை. எரிபொருள் தங்கியிருப்பதை குறைக்கும் ஒவ்வொரு சதவிகிதமும் நாட்டின் மீண்டெழு திறனை வலுப்படுத்துகிறது.

இன்று நான் இந்த விடயத்தில் முடிப்பதற்கு, Lee Kuan Yew — சிங்கப்பூரை ஒரு மூன்றாம் உலக நாட்டிலிருந்து உலகின் மிகச் செழிப்பான நாட்டுக்கு மாற்றிய மனிதன் — அவர் ஒருமுறை சொன்னதை நினைவுகூர விரும்புகிறேன். "ஒரு நாடு வளர வேண்டும் என்றால், அதன் மக்கள் தங்கள் உரிமைகளுக்கு முன், தங்கள் கடமைகளை நினைக்க வேண்டும்."

விடுமுறைப் படி கோரும் தொழிற்சங்கங்களிடம் நான் கேட்கிறேன் — உங்கள் சேவையின் பெருமையை என்ன விலைக்கு விற்கிறீர்கள்?

வீடு திரும்பும் மனதுடன் சனிக்கிழமை அல்லது வெள்ளி விடுமுறை கேட்கும் எதிர்க்கட்சி நண்பர்களிடம் நான் கேட்கிறேன் — அரசியல் ஆதாயம் தேடுவதற்கு இது சரியான தருணமா?

நிச்சயமாக, ஒவ்வொரு குடிமகனும் தன்னை கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும் — நாட்டின் நெருக்கடி காலத்தில் என்னால் என்ன கொடுக்க முடியும்? என்னால் என்ன சேமிக்க முடியும்? என்னால் என்ன தியாகம் செய்ய முடியும்?

நாடு என்பது அரசாங்கம் மட்டும் அல்ல. நாடு என்பது அதன் ஒவ்வொரு குடிமகனும். ஒவ்வொரு குழாய் நீரும், ஒவ்வொரு பெட்ரோல் நிரப்பும், ஒவ்வொரு மின் விளக்கும் — இவை ஒரு கூட்டு முயற்சியின் விளைவு. அந்தக் கூட்டு முயற்சியில் நாம் அனைவரும் பங்காளிகள்.

வரும் மாதங்கள் சோதனையானவை. ஆனால் இலங்கை முன்பும் சோதனைகளை சமாளித்திருக்கிறது. 2022 இல் மக்கள் வரிசையில் நின்றார்கள், பொறுமையோடு காத்தார்கள், ஒருவரோடொருவர் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். அந்த மக்களின் மீண்டெழு தன்மையே இந்த நாட்டின் உண்மையான செல்வம்.

அந்த செல்வத்தை நாம் காப்பாற்ற வேண்டும் — கோரிக்கைகளால் அல்ல, கடமையால்.