உலகம் மாறும் திசை: நியாயத்தின் புதிய அரசியல் பொருளாதாரம்

 

நியூயோர்க் நகரம் - உலக முதலீட்டு முதலாளித்துவத்தின் இதயம் என அழைக்கப்படும் அந்த நகரம் - இன்று ஒரு Socialist பின்னணி கொண்ட மேயர் வேட்பாளரை ஆதரிக்கிறது என்றால், அது ஒரு தேர்தல் விபரீதம் அல்ல. அது ஒரு காலகட்டத்தின் முடிவையும், இன்னொரு காலகட்டத்தின் ஆரம்பத்தையும் அறிவிக்கும் சமிக்ஞை (signal). உலகின் பெரும் நிதி மையங்களில் ஒன்றான வோல் ஸ்திரீட் (Wall Street) அமைந்துள்ள அதே நகரில், வாடகை, வாழ்க்கைச் செலவு, பொருளாதார சமத்துவமின்மை ஆகியவை மையக் கேள்விகளாக மாறியிருப்பது, தமிழ்நாட்டில் அல்ல, இலங்கையிலும் அல்ல, மாறாக அமெரிக்காவின் மிக முக்கியமான நகரில் நடக்கிறது. இதைத் தாண்டி ஒரு வாசகர் இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்காமல் விட்டுவிட முடியாது, ஏனெனில் இந்த மாற்றத்தின் அலைகள் இலங்கையையும் தொடப்போகின்றன.

கடந்த சில ஆண்டுகளாக, ஜனநாயக உலகம் முழுவதிலும் அரசியல் மையம் (Political Centre) மீண்டும் அசைந்துகொண்டிருக்கிறது. தொழில்நுட்ப நிர்வாகவாதம் (Technocratic Incrementalism), நிதிக் கட்டுப்பாடு, சந்தைத் திறன் (Market Efficiency), மற்றும் "கட்டமைப்பு சீர்திருத்தம்" போன்ற பழைய சொல்லாடல்கள், மக்கள் எதிர்கொள்ளும் சமூக-பொருளாதார அழுத்தங்களின் அளவுக்கு இணையாக இல்லை என்பது தெளிவாகி வருகிறது. அதற்குப் பதிலாக, ஒரு புதுப்பிக்கப்பட்ட பொருள்முதல்வாதம் (Materialism) அரசியல் விவாதத்தில் நுழைந்துள்ளது: யார் செலுத்துகிறார்கள், யார் சொந்தமாக்குகிறார்கள், யார் உழைக்கிறார்கள், யார் பாதுகாக்கப்படுகிறார்கள், இறுதியில் வளர்ச்சியின் பலன் யாருக்குச் செல்கிறது என்பதே அந்தக் கேள்விகள்.

மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) மட்டும் பொருளாதார வெற்றியை அளவிட போதுமானதல்ல என்ற உணர்வு பரவலாகி வருகிறது. பணவீக்கத்தால் பெயரளவு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி உயரலாம்; அதிக வட்டி வீதங்கள் நிதித்துறை வருமானத்தை அதிகரிக்கும் அதேவேளை, குடும்பங்களையும் சிறு மற்றும் நடுத்தர தொழில்முயற்சிகளையும் (SMEs) நெருக்கடிக்குள் தள்ளும்; வாடகையும் நில விலையும் அதிகரிப்பது பொருளாதார செயற்பாட்டை பெருக்கும்போது, வீட்டுவசதி மேலும் விலையேற்றமாகிறது; தனியார் சுகாதாரமும் கல்வியும் வளர்வது, பொது சேவைகள் தோல்வியடைவதன் விளைவாக இருக்கலாம்; கடன் சார்ந்த நுகர்வு தற்காலிகமாக செலவினத்தை உயர்த்தும் அதேவேளை, குடும்பங்களை நீண்ட காலத்திற்கு மேலும் பலவீனப்படுத்தும். ஆகவே, முக்கியமான கேள்வி, பொருளாதாரம் வளர்கிறதா என்பதல்ல; அந்த வளர்ச்சி ஊதியங்களை உயர்த்துகிறதா, குடும்பச் செலவுகளைக் குறைக்கிறதா, பொது சேவைகளை பலப்படுத்துகிறதா, உற்பத்தி திறனை கட்டியெழுப்புகிறதா, கண்ணியமான வாழ்க்கைத் தரத்தை ஆதரிக்கிறதா என்பதே.

வெவ்வேறு அரசியல் அமைப்புகளில், வாக்காளர்கள் பழைய உடன்பாடு (Settlement) இனி வேலை செய்யவில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்திருக்கிறார்கள். ஊதியங்கள் வீட்டுவசதி மற்றும் அத்தியாவசிய செலவுகளுக்கு இணையாக உயரவில்லை. வரி முறைமைகள் பெரும்பாலும் உழைப்பின் மீதும் நுகர்வின் மீதும் அதிக சுமையை ஏற்றுகின்றன, ஆனால் குவிந்த செல்வம் லேசான வரிக்கு உட்பட்டு அல்லது எளிதாக மறைக்கப்பட்டு நிற்கிறது. பொது சேவைகள் நெருக்கடிக்குள் இருக்கின்றன. செல்வம் மேலோங்கிய தரப்பில் குவிகிறது. அரசாங்கங்கள் அடிக்கடி, குடிமக்களின் பொருள்சார் பாதுகாப்பை மீளுருவாக்குவதைவிட, சந்தைகளுக்கு உறுதியளிப்பதிலேயே அதிக அக்கறை காட்டுவதாகத் தெரிகிறது.

அமர்த்தியா சென் ஒரு தடவை, வளர்ச்சி என்பது மனிதனின் சுதந்திரத்தையும் திறனையும் விரிவுபடுத்தும் ஒரு செயற்பாடே தவிர, ஒரு புள்ளிவிவர இலக்கு அல்ல எனும் கருத்தை முன்வைத்தார். அந்தச் சிந்தனை இன்று உலகளாவிய அரசியல் விவாதத்தின் மையமாக மீண்டும் திரும்பியிருக்கிறது.

சமீபத்திய அரசியல் நிகழ்வுகள் இந்த பரந்த மாற்றத்தை விளக்குகின்றன. சொஹ்ரான் மம்தானி (Zohran Mamdani) ஆதரவு பெற்ற, மற்றும் அமெரிக்க ஜனநாயக சோசலிஸ்டுகள் (Democratic Socialists of America - DSA) இணைந்த வேட்பாளர்களின் வெற்றி நியூயோர்க் முதன்மைத் தேர்தல்களில் முக்கியத்துவம் பெறுவது, அவர்களின் கருத்தியல் உள்ளடக்கத்தால் மட்டுமல்ல; நியூயோர்க் உலகின் முக்கிய நிதி மையங்களில் ஒன்று என்பதாலும், சமகால முதலாளித்துவத்தின் மையப்புள்ளியாக இருப்பதாலும் ஆகும். இப்போது அந்நகரம் தொடர்ச்சியாக சோசலிச பின்னணி கொண்ட பொது சேவகர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து வருகிறது என்பது, வாடகை, வாழ்க்கைச் செலவு, பொது நன்மைகள், குவிந்த செல்வம் தொடர்பான விவாதங்கள் பிரபல அரசியல் கலாசாரத்திற்குள் முன்பைவிட வலுவாக ஊடுருவ அனுமதித்திருக்கிறது. ஸ்தாபன ஜனநாயகக் கட்சியினருக்கு (Establishment Democrats) எதிரான இதேபோன்ற முற்போக்கு சவால்கள் வேறு பகுதிகளிலும் காணப்படுகின்றன, அங்கும் மையக் கேள்விகள் வாழ்க்கைச் செலவு, வீட்டுவசதி, ஊதியம், பெருநிறுவன அதிகாரம், அரசியல் தலைமைகள் மீதான நம்பிக்கையின்மையே ஆகும்.

பிரிட்டனில், பசுமைக் கட்சியின் (Green Party) வளர்ச்சி இதே நிகழ்வின் இன்னொரு வடிவமே: சமத்துவமின்மை, காலநிலை, பொது சேவைகள், ஸ்தாபன-எதிர்ப்பு உணர்வுகளை இணைக்கும் ஓர் அரசியல். பிரான்சில், "ஸூக்மான் வரி" (Zucman Tax) தொடர்பான விவாதம், பெரும் செல்வத்திற்கான குறைந்தபட்ச வரிவிதிப்பு முன்மொழிவுகள் மூலம், செல்வ வரிவிதிப்பை கொள்கை விவாதத்தின் மையத்திற்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறது. G20 மட்டத்தில், பிரேசில் நாடு, கேப்ரியல் ஸூக்மானின் ஆய்வை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பில்லியனர்கள் மீதான உலகளாவிய குறைந்தபட்ச வரி என்ற கருத்தை ஆதரித்திருப்பது, செல்வ வரிவிதிப்பு இனி ஒரு ஓரங்கட்டப்பட்ட முழக்கமல்ல, மாறாக ஒரு தீவிர சர்வதேச நிதிக் கொள்கை விவாதத்தின் பகுதி என்பதைக் காட்டுகிறது.

இதே நேரத்தில், தொழில்துறைக் கொள்கை (Industrial Policy) நாடுகடத்தலிலிருந்து திரும்பியிருக்கிறது. சந்தைகள் மட்டுமே, தேசிய மீண்டெழு (Resilience) திறனையும், தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தையும், உற்பத்தி திறனையும் நோக்கி வளங்களை ஒதுக்கும் என்ற நம்பிக்கை பெருமளவு அதிகாரத்தை இழந்திருக்கிறது. விநியோக சங்கிலி (Supply Chain) தடங்கல்கள், புவிசார் அரசியல் பிளவு, காலநிலை மாற்றம், எரிசக்தி பாதுகாப்பின்மை, தொழில்நுட்ப சீர்குலைவு ஆகியவை, முதலீட்டை வடிவமைப்பதில் அரசின் பங்கை அரசாங்கங்கள் மீளாய்வு செய்யும்படி கட்டாயப்படுத்தியுள்ளன.

செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence - AI) இன்னொரு பரிமாணத்தைச் சேர்த்திருக்கிறது. தொழிலாளர் சந்தையின் பெரும் பகுதி தானியங்குமயமாக்கல் மற்றும் அதைத் தொடர்ந்த ஊதியக் குறைப்பிற்கு உட்பட்டால், சமூக காப்பீடு, மறுதிறன் பயிற்சி (Re-skilling), பொது டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பு, உலகளாவிய அடிப்படை வருமானம் (Universal Basic Income), தொழில்நுட்ப வருவாய்களின் மீதான வரிவிதிப்பு தொடர்பான கேள்விகள் மேலும் மேலும் மையமானதாக மாறும். யுவல் நோவா ஹராரி குறிப்பிட்டதைப் போல, மனித வரலாற்றில் தொழில்நுட்பம் அதிகாரத்தை மறுவிநியோகிக்கும் ஒவ்வொரு தருணமும், அதற்கு இணையான அரசியல் மறுசீரமைப்பையும் கோரியுள்ளது.

இலங்கையின் கொள்கை சொல்லாடலுக்கு இந்த உலகளாவிய வளர்ச்சிகள் ஆழமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. இலங்கை DSA-வின், பிரிட்டிஷ் பசுமைக் கட்சியினரின், அல்லது பிரெஞ்சு செல்வ-வரி ஆதரவாளர்களின் அரசியலை இயந்திரத்தனமாக இறக்குமதி செய்ய வேண்டும் என்பதல்ல பாடம். இலங்கை இப்போது ஒரு உயர்-நடுத்தர வருமான நாடு, இன்னும் கடன் தவணை முறிவிலிருந்து (Default) மீண்டு வருகிறது, பலவீனமான அரச திறன், வெளிநாட்டு பாதிப்புத்தன்மை, குறுகிய வரி அடிப்படை, வரையறுக்கப்பட்ட நிதி இடம் கொண்டது. ஆனால் பரந்த அரசியல் பாடம் மிகவும் பொருத்தமானது: உலகம் குடிமக்களை முதன்மையாக சரிசெய்தல் (Adjustment) உட்பட்டவர்களாக நடத்தும் அரசியலிலிருந்து விலகி, பொருளாதார அமைப்புகள் உழைக்கும் மக்களுக்கும், குடும்பங்களுக்கும், வீடுகளுக்கும் பொறுப்புக்கூறக்கூடியதாக (Answerable) மாற வேண்டும் எனக் கோரும் அரசியலை நோக்கி நகர்ந்திருக்கிறது.

இந்தப் பாடம் அவசரமானது, ஏனெனில் இலங்கை இன்னொரு கடினமான கட்டத்தை நோக்கிச் செல்கிறது. நெருக்கடிக்குப் பிந்தைய மீள்வளர்ச்சி இன்னும் முழுமையடையவில்லை. வறுமை உயர்ந்த மட்டத்திலேயே உள்ளது, உண்மையான ஊதியங்கள் முழுமையாக மீளவில்லை, குடும்பங்களின் நிதி நிலைமை பலவீனமாக இருக்கிறது. அதே நேரத்தில், நாடு வெளிநாட்டு நாணய கையிருப்பை மீள்கட்டியெழுப்ப, வெளிநாட்டுக் கடன் தவணைகளை மீண்டும் செலுத்த, கோரப்படும் முதன்மை உபரி இலக்குகளை (Primary Surplus Targets) பேணி, செலவு-பிரதிபலிக்கும் (Cost-Reflective) எரிசக்தி விலைநிர்ணயத்தை தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்கப்படுகிறது, அதே நேரம் வாழ்க்கைத் தரத்தையும் பாதுகாக்க வேண்டும். இதுவே வரவிருக்கும் காலகட்டத்தின் மைய முரண்பாடு.

அடுத்த நெருக்கடி 2022ஐப் போன்று இருக்காது; அந்த வடிவத்தில் வரிசைகள் இருக்காமல் இருக்கலாம். மாறாக, குடும்ப உயிர்வாழ்வின் மெதுவான, அரைக்கும் நெருக்கடியை நாம் எதிர்கொள்ளலாம்: எரிபொருள், மின்சாரம், உணவு, போக்குவரத்து, பாடசாலைச் செலவுகள், மருந்து, வாடகை, வரிகள், முறைசாராக் கடன், சரிந்துகொண்டிருக்கும் உண்மையான வருமானங்கள். இந்தச் சூழலில், பொருத்தமான அரசியல் கேள்வி, தற்போதைய கட்டமைப்பை யார் அதிக திறமையாக முகாமைத்துவம் செய்கிறார்கள் என்பதல்ல. இலங்கை நிதிரீதியாக நம்பகத்தன்மையானதும், சமூக ரீதியாக வேரூன்றியதும், வளர்ச்சிக்கு ஆதரவானதும் ஆனால் மேலிருந்து கீழ் வழிவதை (Trickle-Down) நம்பியிருக்காததும், சந்தைகளுக்கு ஆதரவானதும் ஆனால் சந்தை அதிகாரத்திற்கு அடிபணியாததுமான ஒரு புதிய பொருளாதார அமைப்பை உருவாக்க முடியுமா என்பதே கேள்வி.

இங்குதான், சமගி ஜன பலවேගය (SJB) உள்ளிட்ட எதிர்க்கட்சி, பொருளாதாரக் கொள்கையின் மையக் கதையாடலை (Meta-Narrative) மறுவடிவமைப்பதில் முக்கிய பங்கு வகிக்க முடியும். பணிப்பட்டியல் (Task) தனிப்பட்ட வரவு-செலவுத் திட்டங்களை, வரி நடவடிக்கைகளை, அல்லது சர்வதேச நாணய நிதிய (IMF) நிபந்தனைகளை எதிர்ப்பது மட்டுமல்ல; இலங்கையின் அடுத்த அபிவிருத்தி கட்டத்திற்கான ஒரு பரந்த கட்டமைப்பை வெளிப்படுத்துவதே. அந்தக் கட்டமைப்பு, ஸ்திரப்படுத்தலின் (Stabilisation) குறுகிய சொல்லாடலைத் தாண்டி, ஒரு புதுப்பிக்கப்பட்ட சமூக ஒப்பந்தத்தை (Social Contract) நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்: பொருளாதார பாதுகாப்பு, தரமான கல்வி, அணுகக்கூடிய சுகாதாரம், உற்பத்தித் தொழில்வாய்ப்பு, நியாயமான வரிவிதிப்பு, அரச திறன். அரசியல் மொழியில், இதை இலங்கையருக்கான "நியாயமான ஒப்பந்தம் (Fair Deal)" என வெளிப்படுத்தலாம். கொள்கை மொழியில், அரசு, சந்தை, குடிமகன் என்பவற்றுக்கிடையேயான உறவின் தீவிரமான மறுசீரமைப்பு தேவைப்படுகிறது.

முதலாவது பரப்பு வரிவிதிப்பு. வரிகள் அதிகமாக இருக்க வேண்டுமா குறைவாக இருக்க வேண்டுமா என்பதல்ல பிரச்சினை. மீள்வளர்ச்சியின் சுமையை யார் சுமக்கிறார்கள் என்பதே முக்கியமான கேள்வி. நெருக்கடிக்குப் பிந்தைய சரிசெய்தல், மதிப்புக் கூட்டு வரி (VAT), மறைமுக வரிவிதிப்பு, மின்சார விலைநிர்ணயம், எரிபொருள் விலைநிர்ணயம், முறையான தொழில்துறை வருமான வரி ஆகியவற்றை பெரிதும் நம்பியிருந்தது. இந்த நடவடிக்கைகள் வருவாயை உயர்த்தலாம், ஆனால் அவை நுகர்வு, சிறு தொழில்கள், சம்பள ஊழியர்கள், குறைந்த-நடுத்தர வருமான குடும்பங்களின் மீது அழுத்தத்தையும் ஏற்றுகின்றன. ஒரு மேலும் முற்போக்கான நிதிக் கட்டமைப்பு, குவிந்த செல்வம், ஏகபோக இலாபங்கள், ஊகவணிக லாபங்கள், ஆடம்பர நுகர்வு, பெரிய சொத்து பரிமாற்றங்கள் ஆகியவை நியாயமான பங்களிப்பை வழங்க வேண்டும் என்று கோரும்.

ஒரு தீவிரமான முற்போக்கு வரி நிகழ்ச்சிநிரல், உற்பத்தி முதலீட்டிற்கும் வருவாய் பிரித்தெடுத்தலுக்கும் (Rent Extraction) இடையிலான வேறுபாட்டை அடையாளம் காண வேண்டும். வரிச் சலுகைகள், முன்னுரிமைத் துறைகள், ஏற்றுமதி திறன், தொழில்நுட்ப பரிமாற்றம், பயிற்சி, முறையான தொழில்வாய்ப்பு, உற்பத்தித்திறன் ஆதாயங்களில் முதலீட்டுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுக்கும் இலங்கை நிறுவனங்களுக்கும் இடையிலான கூட்டு முயற்சிகள் (Joint Ventures), உள்நாட்டு திறனை கட்டியெழுப்பும் இடங்களில் எளிதாக்கப்பட வேண்டும். ஏற்றுமதி சார்ந்த நிறுவனங்கள், அரச நிறுவனங்கள், நிதி ஸ்தாபனங்கள், பயிற்சி அமைப்புகள் என்பவற்றின் வலையமைப்பு தேசிய உற்பத்தி இலக்குகளைச் சுற்றி ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டும். இலக்கு, உற்பத்தியற்ற குவிப்பை வரிவிதித்து, உற்பத்தி மாற்றத்தை ஊக்குவிப்பதே.

இத்தகைய அணுகுமுறைக்கு ஒரு நியாயமான வரிச் சாசனம் (Fair Tax Charter) தேவைப்படும்: வரி நிர்வாகம், சுங்கம் (Customs), கலால் வரி சீர்திருத்தம்; உள்நாட்டு இறைவரி திணைக்களத்தில் (IRD) ஒரு உயர்-நிகர-மதிப்பு பிரிவு; வலுவான பயனுறுதிச் சொந்தம் வெளிப்படுத்தல்களும் பெரிய சொத்து பரிமாற்றங்களும்; வரி-தவிர்ப்பு எதிர்ப்பு விதிகள்; விளக்கமளிக்கப்படாத செல்வத்திற்கான வாழ்க்கை முறை தணிக்கைகள்; பெரிய நிறுவனங்களுக்கான டிஜிட்டல் விலைப்பட்டியலிடல்; அதி-செல்வந்தர்களுக்கான குறைந்தபட்ச பயனுள்ள வரி கொள்கை. இலங்கையால் ஐரோப்பிய செல்வ வரியை நேரடியாக பொருத்திக்கொள்ள முடியாது. ஆனால் ஸூக்மான் விவாதத்தின் பின்னணியிலுள்ள கோட்பாட்டை - அதாவது, மிகச் செல்வந்தான குடிமக்கள், ஒரு சம்பள வல்லுநரையோ அல்லது சிறு தொழிலதிபரையோ விட குறைவான பயனுள்ள வரி வீதத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் வகையில் தமது விவகாரங்களை ஒழுங்கமைத்துக்கொள்ள முடியாது என்ற கோட்பாட்டை - ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்.

இரண்டாவது பரப்பு வாழ்க்கைத் தரம். இலங்கை அரசியல், வாழ்க்கைச் செலவை ஒரு தற்காலிக நிவாரண விடயமாகவே அடிக்கடி நடத்துகிறது: ஒரு விலையைக் குறைத்தல், ஒரு வரியை நீக்குதல், ஒரு பொருளுக்கு மானியம் வழங்குதல், அல்லது பணப் பரிமாற்றம் வழங்குதல். நெருக்கடி காலங்களில் இவை அவசியமாக இருக்கலாம், ஆனால் அவை போதுமானவை அல்ல. ஆழமான பிரச்சினைகள் வாங்கும் திறன், உண்மையான வருமானங்கள், குடும்ப உறுதித்தன்மை (Resilience) ஆகியவை. ஒரு நாடு, கஷ்டத்தை சற்று மலிவாக்குவதன் மூலம் மட்டும் ஒரு கண்ணியமான சமூகத்தை உருவாக்க முடியாது.

ஒரு வாழ்க்கைத் தர நிகழ்ச்சிநிரல் பொதுப் போக்குவரத்து, பாடசாலை உணவுகள், மருந்து அணுகல், எரிசக்தி வாழ்வாதார கட்டணங்கள் (Lifeline Tariffs), இலக்கு வைக்கப்பட்ட பணப் பரிமாற்றங்கள், ஊட்டச்சத்து ஆதரவு, குழந்தை பராமரிப்பு, மலிவு வீட்டுவசதி, எரிபொருள் அல்லது மின்சார அதிர்ச்சிகளின்போது குறைந்த-நடுத்தர வருமான குடும்பங்களுக்கான பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும். இது நிதி பொறுப்பற்றதன்மையாக வடிவமைக்கப்படக்கூடாது. ஒரு கடன் சரிசெய்தல் காலத்தில், குடும்பப் பாதுகாப்பே மேக்ரோ பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையும் ஆகும். குடும்பங்களால் உணவு, போக்குவரத்து, மின்சாரம், மருந்து வாங்க முடியாத ஒரு சமூகம், நிதிக் கணக்குகள் முன்னேற்றம் காட்டுகின்றன என்பதனால் மட்டும் நிலையானதாகிவிடாது.

மூன்றாவது பரப்பு தொழில்துறைக் கொள்கை. இலங்கையின் விவாதம் இரண்டு தீர்ந்துபோன நிலைப்பாடுகளுக்கு இடையே சிக்கியுள்ளது: ஒழுங்குமுறையின்றி அரச கட்டுப்பாடு, மற்றும் உற்பத்தியின்றி தாராளமயமாக்கல். நாட்டிற்கு இலக்குகள், ஒழுங்குமுறை, பொறுப்புக்கூறல் கொண்ட ஒரு அபிவிருத்தி அரசு தேவைப்படுகிறது. தொழில்துறைக் கொள்கை என்பது திறமையற்ற நிறுவனங்களை நிரந்தரமாகப் பாதுகாப்பது என்று பொருள்படாது. இலங்கை உற்பத்தி திறன், ஏற்றுமதி வருவாய், தொழில்நுட்ப கற்றல், கண்ணியமான தொழில்வாய்ப்பை கட்டியெழுப்பக்கூடிய துறைகளை அடையாளம் காண்பதே அதன் பொருள்.

ஒரு தீவிரமான உற்பத்தி மூலோபாயத்தில் விவசாய-பதப்படுத்துதல், மருந்தியல், தளவாடங்கள் (Logistics), கப்பல் பழுதுபார்த்தல், தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் அறிவுசார் சேவைகள், புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி கூறுகள், உயர்-மதிப்பு சுற்றுலா, ஆடை தொழில்துறை மேம்பாடு, மின்னணுவியல் அசெம்பிளிங், இறப்பர் அடிப்படையிலான உற்பத்தி, மீன்பிடி மதிப்புச் சங்கிலிகள், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பசுமை தொழில்கள் அடங்க வேண்டும். ஆதரவு நிபந்தனைக்குட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். வரிச் சலுகைகள், கடன், நிலம், உள்கட்டமைப்பு, கொள்முதல் ஆகியவை ஏற்றுமதி இலக்குகள், தொழில்வாய்ப்பு உருவாக்கம், பயிற்சி, தொழில்நுட்ப பரிமாற்றம், உற்பத்தித்திறன் முன்னேற்றங்களுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். அரசு நிறுவனங்களை மேலேறத் துணைபுரிய வேண்டும், ஆனால் செயற்படாத நிறுவனங்களிடமிருந்து ஆதரவை திரும்பப் பெறவும் வேண்டும்.

குறைந்த வரிகள் மற்றும் நிதி ஒழுக்கத்தால் மட்டுமே முதலீட்டாளர் நம்பிக்கை உருவாகிறது என்ற குறுகிய கருத்துக்கும் இதுவே பதில். தீவிரமான முதலீட்டாளர்கள் நம்பகமான தளவாடங்கள், மலிவு எரிசக்தி, திறமையான தொழிலாளர்கள், முன்கணிக்கக்கூடிய கொள்கை, தகராறு தீர்வு, உள்கட்டமைப்பு, சந்தை அணுகல் ஆகியவற்றையும் விரும்புகிறார்கள். தோமஸ் ஃபிரீட்மன் தமது ஆய்வுகளில் அடிக்கடி வலியுறுத்துவது போல, உலகமயமாக்கலின் இப்போதைய கட்டத்தில், உற்பத்தித் திறனே உண்மையான நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது, வெறும் நிதி ஒழுக்கம் மட்டுமல்ல. உற்பத்தி நம்பிக்கை. ஏற்றுமதி திறன் நம்பிக்கை. திறனுள்ள அரசு நம்பிக்கை. பழைய மாதிரி, நம்பிக்கை தானாகவே மாற்றத்தை உருவாக்கும் என்று கருதியது. புதிய மாதிரி, மாற்றமே நீடித்த நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது என்பதை அறிய வேண்டும்.

தொழிலாளர்களின் தரவு, பொது உள்கட்டமைப்பு, தேசிய திறமை, பொது கல்வி ஆகியவை தனியார் இலாபத்தை உருவாக்க உதவினால், அந்த மதிப்பின் ஒரு பகுதி வரிவிதிப்பு, பயிற்சி, சமூக காப்பீடு, பொது சேவைகள் மூலம் சமூகத்திற்குத் திரும்பக் கிடைக்க வேண்டும் என்ற கோட்பாடு தெளிவாக இருக்க வேண்டும். இது வர்த்தக எதிர்ப்பு அல்ல. மூலதனம் உழைப்பை விட வேகமாக அளவை உயர்த்தக்கூடிய பொருளாதாரத்தில், இதுவே சட்டபூர்வத்தன்மையின் அடிப்படை.

நான்காவது பரப்பு அரசியல் மொழியே. இலங்கையின் பொருளாதார விவாதம், ஒருங்கிணைப்பு, நம்பிக்கை, சீர்திருத்தம், ஒழுக்கம் என்ற சொல்லாடலில் மட்டும் சிக்கியிருக்கக்கூடாது. இந்தக் கருத்துக்கள் பொருத்தமற்றவை அல்ல, ஆனால் அவை முழுமையற்றவை. அடுத்த கட்டத்திற்கு நியாயமான பங்களிப்பு, தேசிய உற்பத்தி, வாழ்க்கைத் தரம், பொருளாதார கண்ணியம், பொது சேவை, ஊழல் எதிர்ப்பு, ஏகபோக எதிர்ப்பு, அதிர்ச்சிகளிலிருந்து பாதுகாப்பு ஆகிய மொழி தேவைப்படுகிறது. கடன் வழங்குநர்கள் உறுதியளிக்கப்பட்டதனால் மட்டும், அல்லது பத்திரச் சந்தைகள் நேர்மறையாக செயற்பட்டதனால் மட்டும் பொருளாதாரம் சரி செய்யப்பட்டதாகாது. மக்கள் தமது உழைப்பிலிருந்து கண்ணியமாக வாழக்கூடியபோது, பொது சேவைகள் தனிப்பட்ட சுமைகளைக் குறைக்கும்போது, நாடு தனது லட்சியங்களை நிலைநிறுத்தப் போதுமான அளவு உற்பத்தி செய்யும்போது தான் அது சரி செய்யப்பட்டதாகும்.

நோம் சோம்ஸ்கி அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டுவது போல, அரசியல் மொழி என்பது வெறும் வெளிப்பாடு அல்ல; அது கருத்தாக்கத்தின் எல்லைகளையே தீர்மானிக்கிறது. இலங்கையின் பொருளாதார விவாதம் இன்னும் பழைய சொல்லாடலின் எல்லைக்குள் மட்டும் நின்றுவிட்டால், புதிய தீர்வுகளை கற்பனை செய்வதே கடினமாகிவிடும்.

SJB-க்கான உட்பொருள், தற்போதைய உடன்பாட்டின் மேலான முகாமையாளராக மட்டும் தன்னை நிலைநிறுத்தாமல், அடுத்த உடன்பாட்டை வரையறுக்க உதவ வேண்டும் என்பதே. அதற்கு, வாழ்க்கைச் செலவு கவசம், நியாயமான வரிச் சாசனம், தேசிய உற்பத்தி திட்டம், சமூகப் பாதுகாப்பு தளம், கடன் விளிம்பு தயார்நிலை மூலோபாயம் ஆகியவற்றைச் சுற்றி ஒரு நெருக்கடிக்கு முந்தைய தளத்தை உருவாக்குதல் தேவை.

அரசியல் வாய்ப்பு ஒரு தேர்தலை விட, ஒரு நிர்வாகத்தை விட, ஒரு தலைவரை விட பெரியது. உலகம் முழுவதும், சரிவை முகாமைத்துவம் செய்யும் கட்சிகளை வாக்காளர்கள் தண்டித்து, நெருக்கடியை பெயரிடும் இயக்கங்களை வெகுமதி அளிக்கிறார்கள். ஜோசப் ஸ்டிக்லிட்ஸ் வலியுறுத்தியது போல, சந்தைகள் தானாக நியாயமான விளைவுகளை உருவாக்குவதில்லை; அதற்கு நிறுவனங்களும் விதிகளும் வடிவமைக்கப்பட வேண்டும். இலங்கையின் அடுத்த நெருக்கடி, ஏக்கம், தொழில்நுட்ப நிர்வாகம், அல்லது கோபத்தால் மட்டும் தீர்க்கப்படாது. அது, நிதி ஒழுக்கத்துடன் கூடிய நம்பகத்தன்மையையும், சமூகப் பாதுகாப்பையும், பொது நோக்கத்துடன் கூடிய தனியார் தொழில்முயற்சியையும், பொருளாதார கண்ணியத்துடன் கூடிய மேக்ரோ ஸ்திரத்தன்மையையும் இணைக்கக்கூடிய ஓர் அரசியலைக் கோரும்.

உலகம் நகர்ந்திருக்கிறது. ஈர்ப்பு மையம் நியாயத்தன்மை, உற்பத்தி, பொது நன்மைகள், பொருளாதார பாதுகாப்பை நோக்கி நகர்ந்திருக்கிறது. இலங்கையின் கொள்கை சொல்லாடல் அதனுடன் நகர வேண்டும். கேள்வி, எதிர்க்கட்சி இந்த மாற்றத்தை ஆரம்பத்திலேயே அடையாளம் கண்டு அதை வடிவமைக்குமா, அல்லது கடன் விளிம்பு, குடும்ப நெருக்கடி, பொது கோபத்தின் அழுத்தங்கள் அதை நிர்ப்பந்திக்கும் வரை காத்திருக்குமா என்பதே.