டெங்கு என்னும் அரக்கனையும் எமது கூட்டு முயற்சியால் எம்மால் நிச்சயம் வேரறுக்க முடியும்.

 

வணக்கம்! அன்பின் உறவுகளே!

"ஒரு தேசத்தின் உண்மையான பலம் என்பது அதன் நிலப்பரப்பிலோ அல்லது பளபளக்கும் கட்டிடங்களிலோ இல்லை; மாறாக, அதன் சாதாரண குடிமக்களின் ஆரோக்கியத்திலும் அவர்களின் உயிர்ப்பிலும்தான் தங்கியிருக்கின்றது" என்று உலகப் புகழ்பெற்ற முன்னாள் தென்னாப்பிரிக்க அதிபர் நெல்சன் மண்டேலா அவர்கள் ஆழமாக உணர்த்தினார். இந்த உன்னதமான வரிகளின் பின்னணியில் நின்று கொண்டுதான், இன்று எமது தே சத்தின் ஒட்டுமொத்த ஆன்மாவையும் அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மிகக் கொடிய, வரலாற்றுப் பேரவலத்தைப் பற்றி உங்களோடு மிகவும் திறந்த மனதுடன் உரையாட விளைகின்றேன். ஆம் உறவுகளே, இலங்கையில் டெங்கு காய்ச்சல் தனது 100வது ஆண்டு நிறைவை எட்டியுள்ளது என்ற செய்தி வெறும் தாள்களில் எழுதப்படும் ஒரு மருத்துவத் தகவல் அல்ல. இந்த நோயின் கதை நூறு ஆண்டுகாலத் துன்பத்தின் கதை; இன்னும் ஆழமாகச் சொன்னால், எமது சாமானிய மக்களின் ஆயிரம் ஆண்டுகாலத் துன்பத்திற்குச் சமனான ஒரு மாபெரும் துயரக் கதை!

தேசிய வளர்ச்சியின் தரவுகளை ஒரு விரிவான அபிவிருத்திக் கண்ணாடியினூடாக நாம் உற்றுநோக்கும்போது, எமது சமூகக் கொள்கைகள் எவ்வாறு வகுக்கப்படுகின்றன, மூடிய அறைகளுக்குள் தயாரிக்கப்படும் ஒவ்வொரு தேசியத் திட்டமும் ஒவ்வொரு அரச திணைக்களம் ஊடாகவும் சாதாரண மக்களின் நாளாந்த வாழ்வியலை எவ்வாறு வந்தடைகின்றன என்பதை நான் பல தசாப்தங்களாக மிக நெருக்கமாக அவதானித்து வந்திருக்கிறேன். எமது பொருளாதாரத்தின் நாடித்துடிப்பை ஆழமாக ஆராய்ந்து நான் பெற்றுக்கொண்ட அனுபவத்தில் இருந்து உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்: ஒரு சமூகத்தின் சுகாதாரப் பேரிழப்பு என்பது வெறும் மருத்துவப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது ஒரு தேசத்தின் உழைக்கும் கரங்களை முடக்கும் மாபெரும் பொருளாதார வீழ்ச்சியின் ஆரம்பம். இன்றுவரை, இந்த ஆண்டு மட்டும் டெங்கு காய்ச்சலால் 53 அப்பாவி மக்கள் தங்களின் இன்னுயிர்களை இழந்துள்ளனர். இதில் என் நெஞ்சைப் பிளக்கும் மிகக் கொடூரமான உண்மை என்னவென்றால், உயிரிழந்தவர்களில் 37 பேர் எமது தாய்மார்கள் மற்றும் சகோதரிகள்! ஒரு குடும்பத்தின் ஆணிவேராக விளங்கும் பெண்கள் இவ்வாறு கண்முன்னே துடிதுடித்து இறக்கும்போது, நாம் இப்படித் துன்பப்படுவது நமக்கு வருத்தமளிக்கவில்லையா? எமது சமூகத்தின் மனசாட்சி எங்கே உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது? இது இத்தோடு நிற்காது; மாறாக, இறப்பு எண்ணிக்கை இன்னும் சடுதியாக அதிகரிக்கும் என்றே கள நிலைமைகள் எமக்குக் கட்டியியம் கூறுகின்றன.

நாம் இந்தப் பிரச்சினையைச் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளாவிட்டால், எமது ஒட்டுமொத்த சமூகம் ஒரு பெரும் ஈடுசெய்ய முடியாத இழப்பைச் சந்திக்கும். இன்று டெங்கு காய்ச்சல் என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒரு கொடிய நோயாக மாறி வருகிறது. எமது வறிய வீடுகளில் வாழும் குழந்தைகளுக்கு நாம் சரியாக, போதிய ஊட்டச்சத்துள்ள உணவளிக்காவிட்டால், அவர்களின் நோய் எதிர்ப்புச் சக்தி குறைவடைந்து, அது இந்த நோய் மிக எளிதாக அவர்களைத் தாக்குவதற்கு வழிவகுத்து விடுகிறது. மறுபுறம், இந்த நோயைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக இரவும் பகலும் களத்தில் நிற்கும் எமது பொது சுகாதாரப் பணியாளர்கள், தங்களின் பாதுகாப்பற்ற சூழலால் வறுமையில் வாழ்வது போன்றதொரு அவல நிலையே இன்று எமது அரச கட்டமைப்பில் காணப்படுகிறது. எந்தவித அடிப்படை வசதிகளுமற்ற சில குக்கிராமங்களில் உள்ள கிராமவாசிகள் கூட டெங்கு காய்ச்சலால் மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதை ஊடகங்கள் இன்று வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன.

இவை அனைத்தையும் உற்று நோக்கும் போது, இது ஒரு கடுமையான சமூக அலட்சியமாகவே தெரிகிறது. "என் வீட்டில் நான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன், எனக்கு டெங்கு வராது" என்ற உங்களின் தனிப்பட்ட அலட்சியம், நீங்கள் நோய்த்தொற்றுக்கு ஆளாவதை ஒருபோதும் தடுக்காது. இது ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கும் தீங்கு விளைவிக்கும் ஒரு பெரிய தவறு. "வேலியே பயிரை மேய்ந்தது போல", எம்மைப் பாதுகாக்க வேண்டிய நாமே, எமது சுற்றுச்சூழலை அசுத்தமாக வைத்து எமக்கு நாமே சவக்குழியைத் தோண்டிக் கொண்டிருக்கிறோம். இதனைத் தடுப்பது அனைவரின் சமூகப் பொறுப்பு! நிச்சயமாக, இது வெறும் சுகாதாரத் துறையின் சுமை மட்டுமல்ல, இது ஒட்டுமொத்தத் தேசத்தின் கவலைக்குரிய விஷயம்.

தேசிய டெங்கு கட்டுப்பாட்டுப் பிரிவின் தரவுகளின்படி, இந்த ஆண்டு பதிவான டெங்கு நோய்த்தொற்றுகளில் 88 சதவிகிதம் டெங்கு-2 (Dengue-2) எனப்படும் மிகக் கொடிய வைரஸால் ஏற்படுவது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. நேற்றைய நிலவரப்படி மாத்திரம் பதிவான டெங்கு நோய்த்தொற்றுகளின் ஒட்டுமொத்த எண்ணிக்கை 75,000 ஆகும்! இந்த எண்ணிக்கை எமக்கு உணர்த்துவது என்ன? இது எமது இலவசச் சுகாதார அமைப்புக்கு விடுக்கப்பட்டுள்ள ஒரு கடுமையான, தாங்க முடியாத அச்சுறுத்தலாகும். இதைக் கருத்தில் கொண்டு, கொழும்பு மாவட்ட மருத்துவமனை ஒரு அவசரக் கூட்டத்தைக் கூட்டியுள்ளது; மேலும் அதன் பதில் பணிப்பாளர், டாக்டர் கனகரா அவர்கள், இதுகுறித்து அரசாங்கம் உடனடி நடவடிக்கை எடுக்கும் என்று ஒரு காத்திரமான வாக்குறுதியை அளித்துள்ளார்.

இதற்கிடையில், இந்த நோயின் தீவிரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கில், இந்த ஆண்டு ஜனவரி முதல் 4,672 குழந்தைகளுக்கு அவர்களது வீடுகளிலேயே டெங்கு காய்ச்சலுக்கு எதிரான தடுப்பூசி போடப்பட்டுள்ளதாகக் கல்வி அமைச்சு தெரிவித்துள்ளது. இந்தத் தடுப்பூசிகளில் பெரும்பாலானவை, களத்தில் அர்ப்பணிப்புடன் சேவையாற்றும் சமூக சேவகர்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன. மீதமுள்ள தடுப்பூசிகள் டெங்கு ஊட்டச்சத்து மையங்கள் வடிவில் இயங்கும் எமது பாடசாலை கட்டமைப்புகள் மற்றும் அரசாங்க அலுவலகங்களால் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. பாடசாலைகளில் டெங்கு காய்ச்சல் ஏற்படுவது என்பது, எமது தேசத்தின் எதிர்காலத் தூண்களான குழந்தைகளுக்கு ஒரு கடுமையான அச்சுறுத்தலாகும். இந்த கொடிய டெங்குவால் 5 குழந்தைகள் தங்களின் பிஞ்சு உயிர்களை இழந்துள்ளனர் என்பதும் எமது வரலாற்றில் ஒருபோதும் மறக்கப்படக் கூடாத பெரும் ரணமாகும்! சுமார் 40 சதவிகிதம் பாடசாலைகள் டெங்கு காய்ச்சல் அபாயத்தில் இருப்பதாகத் தரவுகள் கூறுவதால், இந்நோய்க்குச் சிறப்பு கவனம் செலுத்துமாறு ஒவ்வொரு கல்வி வலயம் ஊடாகவும் கல்வி அமைச்சுக்குக் கடுமையான அறிவுறுத்தல்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன.

இங்குதான் எமது தேசிய முகாமைத்துவம் சார்ந்த பெரும் இடைவெளியை நாம் காண முடிகிறது. ஒரு விரிவான அறிவியல் ஆய்வின்படி, டெங்கு நுளம்பு பெருகும் இடங்களாகத் தொழிற்சாலைகளில் 38.4%, அரசாங்க நிறுவனங்களில் 28.1%, பொது இடங்களில் 25.9% மற்றும் வீடுகளில் வெறும் 9.2% தொற்று இருப்பது கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தரவுகள் எமக்கு உணர்த்தும் மாபெரும் உண்மை என்னவென்றால், இந்த வைரஸ் எமது வீடுகளிலிருந்து மட்டும் பரவுவதில்லை! நாம் நாளாந்தம் தொழில் புரியும், நடமாடும் பொது இடங்களிலிருந்தே அதிகம் பரவுகிறது. எமது உழைக்கும் மக்கள் தங்களின் வியர்வையைச் சிந்திப் பொருளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்பத் தொழிற்சாலைகளுக்குச் செல்லும்போது, அங்கு அவர்கள் மரணத்தைத் தழுவிக் கொண்டு வருகிறார்கள் என்பது எவ்வளவு பெரிய அவலம்?

இலங்கையில் மிகவும் பொதுவான பூச்சிவழி பரவும் நோய்களில் டெங்குவும் ஒன்றாகும். இது இன்று நேற்று வந்ததல்ல. வரலாற்று ரீதியாகப் பார்த்தால், டெங்கு காய்ச்சலின் முதல் பாதிப்பு 1962-ஆம் ஆண்டில் ஆய்வகப் பரிசோதனைகள் மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டது. மருத்துவ ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (MRI) நடத்திய ஆய்வுகளின்படி, 1970-கள் மற்றும் 1980-களில் டெங்கு காய்ச்சல் தொடர்ந்து பரவி வந்ததுடன், இந்தக் காலகட்டத்தில் பெரும் தொற்றுகளும் ஏற்பட்டன. இருப்பினும், இந்தக் காலகட்டத்தில் டெங்கு காய்ச்சல் மிக அடிக்கடி பதிவாகியுள்ளது. மேலும், 1980 - 1985 காலகட்டத்தில் டெங்கு காய்ச்சல் சிகிச்சைக்காக அனுமதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளில் 14% முதல் 24% பேர் டெங்குவால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தனர். மேலும், இந்தக் காலகட்டத்தில் இலங்கையில் நான்கு வகையான டெங்கு காய்ச்சல்களும் பரவலாக இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. இதேபோல், டெங்கு காய்ச்சல் வகை 2 மற்றும் 3-ம் பரவலாக இருப்பது கண்டறியப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக, டெங்கு காய்ச்சல் வகை 3 காரணமாக, 1989 - 1990-ல் டெங்கு காய்ச்சல் முதன்முதலில் ஒரு மாபெரும் தொற்றாகப் பதிவாகியது. காலம் செல்லச் செல்ல வைரஸின் தன்மையும் மாறி வருகிறது. காலம் செல்லச் செல்ல, டெங்கு காய்ச்சல் பரவலும் குறைந்து வருகிறது என்று நாம் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுவதற்குள், அது புதிய வீரியத்துடன் எம்மைத் தாக்குகிறது.

ஒரு நாடு பொருளாதார ரீதியாக முன்னேற வேண்டுமாயின், எமது மனித வளம் நோயின்றிப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். இன்று எமது இளைஞர்கள் நவீன ஒண்லைன் தொழில்நுட்பங்களையும், இ கொமர்ஸ் தளங்களையும் பயன்படுத்தி உலகளாவிய சந்தையிலிருந்து பல ஆயிரம் அமெரிக்க டொலர் வருமானத்தை ஈட்டி எமது தேசத்தை உயர்த்தத் துடிக்கிறார்கள். எமது உழவர்கள் பாரம்பரிய விவசாயம் ஊடாகத் தேசத்தின் பசியைப் போக்க வியர்வை சிந்துகிறார்கள். ஆனால், இந்த நோயின் தாக்கத்தால் எமது உற்பத்திகள் முடங்குகின்றன. எமது மக்கள் உழைக்கும் பணம் முழுவதும் மருத்துவச் செலவுகளுக்கே விரயமாகிறது. அரசாங்கத்தினால் ஒழிப்புப் பணிகளுக்காக ஒதுக்கப்படும் நிதிகள், மக்களின் கைகளுக்குச் செல்வதற்கு முன், இடையில் உள்ள சில இடைத்தரகர்கள் மற்றும் ஊழல் பெருச்சாளிகளால் வீணடிக்கப்படும் கேவலமான நிலை முற்றாக மாற வேண்டும். எமது ஒவ்வொரு கிராமப்புற வீதி ஓரங்களிலும் குப்பைகள் தேங்காமல் இருக்க, உள்ளூராட்சி மன்றங்களான ஒவ்வொரு பிரதேச சபை ஊடாகவும் தூய்மைப்படுத்தும் திட்டங்கள் மிகத் தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.

உண்மையிலேயே, வெறும் விழிப்புணர்வுப் பலகைகளை வைப்பதோடு மட்டும் எமது கடமை முடிந்துவிடக் கூடாது. சட்டங்களை இயற்றுவதிலோ அல்லது சுற்றறிக்கைகளை வெளியிடுவதிலோ எமது வெற்றி தங்கியிருக்கவில்லை. மாறாக, அதற்கான முறையான அமுலாக்கம் தரைமட்டத்தில், ஒவ்வொரு சாதாரண மனிதனின் வீடுகளிலும் எவ்வித சமரசமுமின்றி மிகக் கண்டிப்பாக உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். எமது சுகாதாரத் துறை, உள்ளூராட்சி அமைப்புகள் மற்றும் பொதுமக்களுக்கு இடையிலான ஒரு நேர்மையான முக்கோணக் கூட்டாண்மை மட்டுமே இந்த நெருக்கடியிலிருந்து எம்மைக் காப்பாற்றும். நாம் பல பேரழிவுகளையும், போர்களையும், பொருளாதார வீழ்ச்சிகளையும் தாங்கி நின்றவர்கள். எத்தனையோ சவால்களை முறியடித்து, மீண்டும் மீண்டும் துளிர்விட்டு எழும் அபாரமான மீண்டெழு திறனைக் கொண்ட ஒரு மாபெரும் தேசம் இது! இந்த டெங்கு என்னும் அரக்கனையும் எமது கூட்டு முயற்சியால் எம்மால் நிச்சயம் வேரறுக்க முடியும்.

அன்பின் உறவுகளே, இறுதியாக ஒரு விடயத்தை உங்களுக்கு ஆழமாக நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். மனித வாழ்வின் மதிப்பைப் பற்றி உலகப் புகழ்பெற்ற அமெரிக்க ஜனாதிபதி தோமஸ் ஜெபர்சன் ஒருமுறை குறிப்பிட்டார்: "மனித உயிர்களையும் அவர்களின் மகிழ்ச்சியையும் பாதுகாப்பதே ஒரு சமூகத்தின், ஒரு நல்ல அரசாங்கத்தின் முதன்மையான மற்றும் ஒரே தார்மீகக் கடமையாகும்." அந்த உன்னதமான தார்மீகக் கடமையிலிருந்து நாமும் விலகக் கூடாது, எமது ஆட்சியாளர்களும் விலகக் கூடாது.

டெங்கு என்ற இந்த நூறாண்டுகாலத் துயரத்திற்கு எமது தலைமுறையிலாவது ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைப்போம். நமது குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தையும், நமது தாய்மார்களின் உயிர்களையும் பாதுகாக்கும் இந்தப் புனிதமான போரில் நாம் அனைவரும் கட்சி, பேதம் கடந்து ஒன்றிணைவோம். சுத்தமான சூழலையும், நோயற்ற, சுபீட்சமான இலங்கையையும் எமது எதிர்காலச் சந்ததிக்காக நாம் சுயமாகக் கட்டியெழுப்புவோம்!

நன்றி! வணக்கம்!