நான்கு தசாப்தங்களுக்குப் பின்னரும் நீதி மறுக்கப்படும் கறுப்பு ஜூலை

நாற்பத்து மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், 1983 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில், இலங்கைத் தீவின் தெருக்களில் பாய்ந்த இரத்தமும் எழுந்த புகையும் இன்றளவும் இந்நாட்டின் அரசியல் மனசாட்சியில் ஒரு அகலா வடுவாக நீடிக்கின்றன. கறுப்பு ஜூலை (Black July) என வரலாற்றில் பதிவாகியுள்ள அந்த வாரத்தின் நிகழ்வுகள், வெறும் ஒரு இனக் கலவரமாக மட்டும் நோக்கப்படக்கூடாது; அது ஒரு தேசத்தின் அரசியல் தலைமைகள் தமது சிறுபான்மை பிரஜைகளைப் பாதுகாக்கத் தவறியதற்கான, மேலும் அத்தவறை நான்கு தசாப்தங்களாக திருத்தாமல் விட்டுவைத்திருப்பதற்கான ஒரு நீடித்த சான்றாகவும் அமைந்துள்ளது. இழந்த உயிர்களுக்கும் எரிந்த வீடுகளுக்கும் அப்பால், இன்று இலங்கை எதிர்கொள்ளும் மையக் கேள்வி எளிமையானது: வரலாற்று உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளாத, பொறுப்புக்கூறலை நிறைவேற்றாத ஒரு தேசம், நிலையான நல்லிணக்கத்தை எவ்வாறு அடைய முடியும்?

ஒரு தேசத்தின் வரலாற்று நினைவாற்றல் என்பது வெறும் கடந்த காலத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; அது எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கும் ஒரு அடித்தளமும் ஆகும். அரசியல் நிலைத்தன்மையையும் சமூக நல்லிணக்கத்தையும் நோக்கமாகக் கொண்ட எந்தவொரு தேசமும், தன் கடந்த காலத்தின் மிக இருண்ட அத்தியாயங்களை நேர்மையாக ஆராயாமல் முன்னேற முடியாது. கறுப்பு ஜூலை என்பது இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் அத்தகைய ஓர் அத்தியாயம்; அதனை மறுஆய்வு செய்வது பழைய காயங்களைத் தூண்டுவதற்காக அல்ல, மாறாக அதே தவறுகள் மீண்டும் நிகழாமல் தடுப்பதற்கான ஒரு கடமையாகும்.

1983 ஜூலை 23 ஆம் திகதி இரவு யாழ்ப்பாணம் திருநெல்வேலியில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளால் நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் 13 இலங்கை இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டனர். அச்சம்பவம் அடுத்தடுத்து வெடித்த வன்முறைகளுக்கான உடனடிக் காரணியாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டாலும், அதற்குப் பின்னர் நடந்தவை தன்னிச்சையான மக்கள் கோபத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல என்பதை வரலாற்று ஆவணங்கள் உறுதிசெய்கின்றன. கொல்லப்பட்ட இராணுவத்தினரின் உடல்கள் கொழும்பு கனத்தை மயானத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டபோது, அங்கே திரண்டிருந்த கும்பலிடையே இனவாத சிந்தனைகள் தூண்டிவிடப்பட்டன. ஜூலை 24 ஆம் திகதி இரவு கொழும்பில் தொடங்கிய கலவரம், அடுத்தடுத்த நாட்களில் நாட்டின் பிற பகுதிகளுக்கும் தீப்போலப் பரவியது.

வன்முறைக் கும்பல்களிடம் அரசாங்கத்தின் வாக்காளர் பட்டியல்கள் இருந்தமையும், தமிழர்களுக்குச் சொந்தமான வீடுகளும் வணிக நிறுவனங்களும் துல்லியமாக அடையாளம் காணப்பட்டு சூறையாடப்பட்டு தீக்கிரையாக்கப்பட்டமையும், இது முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட, அரச பொறிமுறைகளின் மறைமுக ஆதரவுடன் நிகழ்த்தப்பட்ட வன்முறை என்பதை வலுவாக உணர்த்துகின்றன. வீதிகளில் சென்ற வாகனங்கள் மறிக்கப்பட்டு, அதில் பயணித்த தமிழர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டுத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்; சிலர் உயிருடன் கொளுத்தப்பட்டனர். கொழும்பு வெலிக்கடை அதி பாதுகாப்புச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த குட்டிமணி, தங்கத்துரை உள்ளிட்ட 53 தமிழ் அரசியல் கைதிகள், ஜூலை 25 மற்றும் 27 ஆகிய திகதிகளில் இருகட்டங்களாகச் சிறை அதிகாரிகளின் அனுசரணையுடன் சக கைதிகளாலேயே கொடூரமான முறையில் படுகொலை செய்யப்பட்டமை, அரசு நிறுவனங்களின் பங்களிப்பு எந்தளவு ஆழமாக இருந்தது என்பதற்கான தெளிவான எடுத்துக்காட்டு. அதிபாதுகாப்புச் சிறைச்சாலை ஒன்றின் உள்ளேயே, சிறை அதிகாரிகள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது இரு தடவைகளாக கைதிகள் படுகொலை செய்யப்பட்டது, வன்முறை வெறும் தெருக்களில் மட்டும் நடக்கவில்லை, அரச நிறுவனங்களின் அகத்தே ஊடுருவியிருந்தது என்பதற்கான வலிமையான சான்று.

வன்முறையைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய இராணுவமும் பொலிஸும் பல இடங்களில் வேடிக்கைப் பார்த்ததாகவும், சில இடங்களில் வன்முறையாளர்களுக்குப் பெட்ரோல் வழங்கி உதவியதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. அன்றைய ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன, வன்முறை தொடங்கி பல நாட்களுக்குப் பிறகே பொதுமக்களிடம் உரையாற்றினார்; அதுவும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஆறுதல் கூறாமல் சிங்கள மக்களின் உணர்வுகளுக்கே முன்னுரிமை அளிப்பதாக அவரது உரை அமைந்தது. அரச உயர் மட்டத்திலிருந்து வந்த இந்தத் தாமதமும் மௌனமும், பாதிக்கப்பட்ட சமூகத்தின் பார்வையில், அரச அமைப்பு முழுவதுமே வன்முறையாளர்களுடன் மறைமுகமாக இணைந்திருந்தது என்ற எண்ணத்தை மேலும் வலுப்படுத்தியது.

இந்த வன்முறை தற்செயலாக வெடித்த ஒன்றல்ல என்பதை புரிந்துகொள்ள, அதற்கு முந்தைய தசாப்தங்களை நோக்கவேண்டியது அவசியம். 1956 ஆம் ஆண்டு அமுல்படுத்தப்பட்ட தனிச் சிங்களச் சட்டம் (Sinhala Only Act), 1970களில் கல்வி மற்றும் அரச வேலைவாய்ப்புகளில் கொண்டுவரப்பட்ட தரப்படுத்தல் கொள்கைகள் ஆகியவை, தமிழ் சிறுபான்மையினரை முறையான அரசியல் மற்றும் சமூகப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பிலிருந்து படிப்படியாக ஓரங்கட்டின. அகிம்சை வழியிலான தமிழ் அரசியல் தலைமைகளின் கோரிக்கைகள் தொடர்ச்சியாக நிராகரிக்கப்பட்ட சூழலில், வடக்கில் இளைஞர்களிடையே ஆயுதமேந்திய போராட்டப் போக்கு வேரூன்றத் தொடங்கியது. இந்த வரலாற்றுப் பின்னணியை புரிந்துகொள்ளாமல் 1983 ஜூலையை மட்டும் தனித்து ஆராய்வது, பிரச்சினையின் ஆழத்தை குறுக்கிவிடும் ஆபத்தை ஏற்படுத்தும்.

1983 ஜூலைக்கு முந்தைய மாதங்களிலேயே தமிழ் மக்களுக்கு எதிரான அரசுசார் வன்முறைகளும், மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் மீதான அடக்குமுறைகளும் தீவிரமடைந்திருந்தன என்பதையும் இங்கு நினைவுகூர வேண்டும். குறிப்பாக, காந்தியம் இயக்கத்தைச் சேர்ந்த எஸ்.ஏ. டேவிட் மற்றும் டொக்டர் ராஜசுந்தரம் போன்ற அகதிகளுக்கு உதவிய அகிம்சைவாதிகள் கைது செய்யப்பட்டு, கொடூரமான சித்திரவதைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டிருந்தனர். இந்த முன்னெச்சரிக்கை நிகழ்வுகள், ஜூலை வன்முறைகள் ஒரு தனித்த சம்பவமல்ல, மாறாக ஒரு நீண்ட, படிப்படியான அடக்குமுறைச் செயற்பாட்டின் உச்சகட்டம் என்பதை மேலும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

கறுப்பு ஜூலை பற்றிய பொது விவாதத்தில் சில எதிர் கருத்துக்களும் முன்வைக்கப்படுவதுண்டு. அன்றைய வன்முறை ஒரு தன்னிச்சையான மக்கள் கோப வெளிப்பாடே தவிர, திட்டமிடப்பட்ட ஒன்றல்ல எனவும், அரசு நிறுவனங்கள் அதைத் தடுக்க முயன்றும் தோல்வியடைந்தன எனவும் சிலர் வாதிடுகின்றனர். ஜூலை 23 தாக்குதலால் ஏற்பட்ட உணர்ச்சிவசப்பட்ட பொது எதிர்வினையே அடுத்தடுத்த நாட்களின் நிகழ்வுகளுக்குக் காரணம் என்றும், அரசு அதிகார வர்க்கத்தால் திட்டமிடப்பட்ட ஒரு படுகொலைத் திட்டமாக அதைச் சித்தரிப்பது வரலாற்று உண்மையை மிகைப்படுத்துவதாகும் என்றும் இக்கருத்தை முன்வைப்பவர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

எனினும், சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளும் வரலாற்று ஆய்வாளர்களும் தொகுத்துள்ள ஆவணங்கள், அப்போதைய பொலிஸாரும் இராணுவத்தினரும் பல இடங்களில் வெறும் வேடிக்கை பார்த்ததாகவும், சில இடங்களில் வன்முறையாளர்களுக்கு பெட்ரோல் வழங்கி உதவியதாகவும் பதிவு செய்துள்ளன. வன்முறைக் கும்பல்களிடம் அரசு வைத்திருந்த வாக்காளர் பட்டியல்கள் இருந்தமை என்பது தற்செயலான தகவல் கசிவல்ல; அது ஒரு அமைப்புசார் திட்டமிடலின் அடையாளமே. ஒரு தன்னிச்சையான மக்கள் கும்பல், ஒரு நகரம் முழுவதிலும் உள்ள குறிப்பிட்ட இனத்தவரின் வீடுகளையும் வணிக நிறுவனங்களையும் இவ்வளவு துல்லியமாக அடையாளம் காண, அரசு அளவிலான தரவு உதவி இன்றி முடியாது. அதே சமயம், அன்றைய ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன வன்முறை தொடங்கி பல நாட்களுக்குப் பின்னரே பொதுமக்களிடம் உரையாற்றினார்; அவ்வுரையும் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களுக்கு ஆறுதல் கூறுவதைவிட, சிங்கள மக்களின் உணர்வுகளுக்கே முன்னுரிமை அளித்ததாக அமைந்தது. அரச உயர் தலைமையின் இந்த மௌனமும் தாமதமும், தடுக்க முயன்றும் தோல்வியடைந்தது என்ற விளக்கத்தை பலவீனப்படுத்துகின்றன. இத்தகைய ஆதாரங்களின் முன்னிலையில், "தன்னிச்சையான கலவரம்" எனும் விளக்கம் வரலாற்று உண்மையை முழுமையாக பிரதிபலிக்கவில்லை என்பதே தர்க்கரீதியான முடிவு.

இன்னொரு எதிர் வாதமும் அவ்வப்போது முன்வைக்கப்படுகிறது — நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய நிகழ்வுகளை மீண்டும் மீண்டும் பேசுவது, நாட்டின் நல்லிணக்க முயற்சிகளுக்கு தடையாக அமையும், அது பழைய பகைமையை புதுப்பிக்குமே தவிர எதிர்காலத்தை நோக்கி நகர உதவாது என்பதே அது. இக்கருத்தும் தர்க்கபூர்வமான பரிசீலனையை தாங்காது. உலகெங்கும் நடைபெற்ற நல்லிணக்க முன்னெடுப்புகள் — தென்னாப்பிரிக்காவின் உண்மை மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழு (Truth and Reconciliation Commission) உட்பட — வரலாற்று உண்மையை மறைப்பதன் மூலமல்ல, அதை வெளிப்படையாக ஆவணப்படுத்துவதன் மூலமே நிலையான சமாதானம் சாத்தியமானது என்பதை நிரூபித்துள்ளன. அந்நாட்டின் அனுபவம் காட்டுவது, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு பேசுவதற்கான வெளியை வழங்குதலும், தவறிழைத்தோரின் பொறுப்புக்கூறலை ஏதோ ஒரு வடிவில் உறுதிசெய்தலும் இணைந்தே சமூக நம்பிக்கையை மீளுருவாக்க முடியும் என்பதே. உண்மையை மறைப்பது காயத்தை ஆற்றாது; அது வெறுமனே அதை மேற்பரப்பில் மறைத்து வைத்திருக்கும் அளவே செய்யும், உள்ளுக்குள் அது சீழ்பிடித்துக் கொண்டேயிருக்கும்.

வரலாற்று நினைவாற்றலை அரசியல் கருவியாக்குவதற்கும், அதை நேர்மையாக ஆவணப்படுத்துவதற்கும் இடையே ஒரு தெளிவான வேறுபாடு உண்டு என்பதையும் இங்கு பதிவு செய்யவேண்டும். கறுப்பு ஜூலையை நினைவுகூர்தல் என்பது எந்தவொரு இனத்தையும் குற்றம் சுமத்துவதற்காக அல்ல; மாறாக, அரசு நிறுவனங்களின் வீழ்ச்சியையும், அரசியல் தலைமைத்துவத்தின் தோல்வியையும் அடையாளம் காண்பதற்காகவே. இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளாத விமர்சனங்கள், நல்லிணக்க முயற்சிகளின் உண்மையான நோக்கத்தை தவறாகப் புரிந்துகொள்கின்றன.

கறுப்பு ஜூலையின் புள்ளிவிவரங்கள் அதன் அளவை உணர்த்துகின்றன. அதிகாரபூர்வமாக 400 பேர் கொல்லப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டாலும், 1,000 முதல் 3,000 க்கும் மேற்பட்ட தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டதாக மதிப்பிடப்படுகிறது. 18,000 வீடுகளும் 5,000 வணிக நிறுவனங்களும் அழிக்கப்பட்டு, சுமார் 300 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர் பெறுமதியான சொத்துக்கள் சேதமடைந்தன. 90,000 முதல் 150,000 க்கும் மேற்பட்ட தமிழர்கள் உள்நாட்டிலேயே அகதிகளாக்கப்பட்டனர்; 500,000 க்கும் அதிகமான தமிழர்கள் வெளிநாடுகளுக்குத் தப்பிச் சென்றனர். இதுவே இன்று உலகெங்கும் பரந்து வாழும் தமிழ் புலம்பெயர் சமூகத்தின் (Tamil Diaspora) தோற்றத்திற்கான பிரதான புள்ளியாக அமைந்தது.

இந்த வன்முறை நாட்டிற்கு ஏற்படுத்திய மாபெரும் அறிவுசார் இழப்பையும் தனியாகக் குறிப்பிடவேண்டும். ஆயிரக்கணக்கான மருத்துவர்கள், பொறியாளர்கள், வழக்கறிஞர்கள், பேராசிரியர்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேறியதன் மூலம் ஏற்பட்ட மனித வளத்தின் வெளியேற்றம், இலங்கையின் நீண்டகால அபிவிருத்தித் திறனையே பாதித்தது என்பது பொருளாதார ரீதியாகவும் மதிப்பிடத்தக்கது. அதேநேரம், ஜனநாயக வழிகள் முழுமையாக அடைக்கப்பட்டதாக உணர்ந்த தமிழ் இளைஞர்கள் பெருமளவில் ஆயுத இயக்கங்களில் இணைய இதுவே முதன்மை உந்துசக்தியாக அமைந்தது என்பதையும் மறுக்கமுடியாது. இவ்வாறு, கறுப்பு ஜூலை ஒரு தனிமையான வன்முறைச் சம்பவமாக நின்றுவிடாமல், சுமார் 26 ஆண்டுகள் நீடித்த பேரழிவுகரமான உள்நாட்டுப் போருக்கான ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையாக மாறியது. ஒரு வாரத்தில் நிகழ்ந்த வன்முறையின் விளைவுகள், தலைமுறை தலைமுறையாக நீடித்த ஒரு மோதலின் அடித்தளமாக அமைந்தமை, சிறுபான்மை சமூகங்களைப் பாதுகாக்கத் தவறும் ஒரு அரசு எத்தகைய நீண்டகால விலையை தேசத்திற்கே திணிக்கிறது என்பதற்கான வலிமையான எடுத்துக்காட்டு.

அந்த இருண்ட நாட்களிலும் மனிதநேயம் முற்றிலும் அணையவில்லை என்பதையும் பதிவு செய்யவேண்டியது நியாயமானது. பல சிங்கள மக்கள் தங்கள் சொந்த உயிருக்கு அபாயம் ஏற்படக்கூடும் என்பதை பொருட்படுத்தாமல், தமிழ் அயலவர்களையும் நண்பர்களையும் தங்கள் வீடுகளில் ஒளித்து வைத்துப் பாதுகாத்தனர். "நல்ல அண்டை வீட்டார் உணவளித்தார்கள், புகலிடம் தந்தார்கள், வன்முறையாளர்களை எதிர்த்து நின்று உண்மையைப் பேசினார்கள்" என கவிஞர் இந்திரன் அமிர்தநாயகம் பதிவு செய்துள்ளார். கொழும்பு பம்பலப்பிட்டி பகுதி மக்கள் ஒன்றிணைந்து இரவு பகலாகக் காவல் காத்து வன்முறைக் கும்பல்களை விரட்டியடித்ததன் மூலம் அப்பகுதி தமிழ் வீடுகள் பாதுகாக்கப்பட்டமையும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த மனிதாபிமான உதாரணங்கள், பிரச்சினை இனங்களுக்கிடையேயான பகையல்ல, அரசியல் தலைமைகளின் தவறான தீர்மானங்களே என்பதை மேலும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. யாஸ்மின் குணரத்ன, ஆனி ரணசிங்க, இந்திரன் அமிர்தநாயகம் போன்ற எழுத்தாளர்களும் கவிஞர்களும் தமது படைப்புகளில், அரசியலால் பிரிக்க முடியாத மனித நேயப் பிணைப்புகளையும், அரசியல் சுயநலவாதிகளின் இரத்தவெறிக்கு சாமானிய சிங்கள மக்கள் அப்பாவிகளாக வேடிக்கை பார்க்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட மனவேதனையையும் பதிவு செய்துள்ளனர். இத்தகைய இலக்கியப் பதிவுகள், வரலாற்று ஆவணங்களுக்கு அப்பால், அந்நாட்களின் மனித அனுபவத்தை எதிர்காலத் தலைமுறைகளுக்கு கடத்தும் ஒரு முக்கிய பணியைச் செய்கின்றன.

கறுப்பு ஜூலையின் தாக்கம் பாலின அடிப்படையிலும் ஆழமான வேறுபாட்டுடன் அமைந்தது. கலவரங்களின்போதும் அதைத் தொடர்ந்த இராணுவமயமாக்கப்பட்ட சூழலிலும் பெண்கள் பாலியல் வன்முறைகளுக்கும் அச்சுறுத்தல்களுக்கும் கடுமையாக ஆளானார்கள். வடக்கில் நடைமுறையிலிருந்த தேசவழமைச் சட்டத்தின் கீழ், கணவனின் எழுத்துப்பூர்வ சம்மதம் இன்றி பெண்கள் சொத்துக்களைக் கையாள முடியாத நிலை காரணமாக, போரில் கணவனை இழந்த விதவைகளும் மாற்றுத்திறனாளிப் பெண்களும் தமது சொந்தச் சொத்துக்களைக் கூடப் பயன்படுத்த முடியாமல் பொருளாதார ரீதியாகப் பெரும் பின்னடைவைச் சந்தித்தனர். CEDAW மற்றும் CRPD ஆகிய சர்வதேச உடன்படிக்கைகளை இலங்கை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தபோதிலும், உள்நாட்டுச் சட்டக் கட்டமைப்பில் உள்ள குறைபாடுகள் காரணமாக பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான உரிமைகள் இன்றுவரை முழுமையாக நிறைவேற்றப்படவில்லை.

2004 ஆம் ஆண்டு அன்றைய ஜனாதிபதி சந்திரிகா குமாரதுங்க கறுப்பு ஜூலைக்காக அரசு சார்பில் பகிரங்க மன்னிப்புக் கோரியிருந்தபோதிலும், இக்குற்றங்களைச் செய்த ஒருவர்கூட இதுவரை சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்பட்டு தண்டிக்கப்படவில்லை என்பது கவனிக்கத்தக்கது. மன்னிப்புக் கோருதல் என்பது பொறுப்புக்கூறலுக்கு (Accountability) மாற்றாக அமையமுடியாது; அது ஒரு தொடக்கப் புள்ளியே தவிர, இறுதி முடிவல்ல. நீதி வழங்கப்படாத மன்னிப்பு, பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களின் நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்க முடியாது.

இச்சூழலில், நடைமுறைச் சாத்தியமான சில அணுகுமுறைகளை முன்வைப்பது பொருத்தமானது. முதலாவதாக, அரசாங்கம் முன்மொழியும் உண்மை கண்டறியும் ஆணைக்குழுக்களில், 1983 வன்முறைகள் தொடர்பான விரிவான, நடுநிலையான விசாரணைகள் உள்ளடக்கப்பட வேண்டும்; அது வெறும் ஆவணப்படுத்தலுக்காக மட்டுமல்ல, பொறுப்புக்கூறல் நடவடிக்கைகளுக்கான அடித்தளமாகவும் அமைய வேண்டும். இத்தகைய ஆணைக்குழுக்கள் அரசியல் தலையீட்டிலிருந்து விடுபட்ட, சர்வதேச கண்காணிப்புடன் கூடிய ஒரு சுயாதீன அமைப்பாக செயற்பட்டால் மட்டுமே பொது நம்பகத்தன்மையைப் பெறமுடியும்.

இரண்டாவதாக, அதிகாரப் பகிர்வு உள்ளிட்ட, அனைத்து இன மக்களினதும் அரசியல் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் நியாயமான அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தங்களே இனப்பிரச்சினைக்கான நிரந்தரத் தீர்வுக்கு அடித்தளமிடும். மத்திய மற்றும் மாகாண நிர்வாகங்களுக்கிடையேயான அதிகார சமநிலையை மறுசீரமைக்கும் இத்தகைய சீர்திருத்தங்கள் இன்றி, எந்தவொரு நல்லிணக்க முயற்சியும் மேற்பரப்பு அளவிலான அரசியல் சைகையாக மட்டுமே எஞ்சிவிடும். மூன்றாவதாக, இழந்த உயிர்களை நினைவுகூரவும், இனி இத்தகைய இரத்தக்களரி மீண்டும் நிகழாது என தேசம் முழுவதும் உறுதிபூணவும், ஜூலை 23 ஆம் திகதி ஒரு தேசிய நினைவேந்தல் நாளாக அறிவிக்கப்படுவது அர்த்தமுள்ள ஒரு அடையாள நடவடிக்கையாக அமையும். வரலாற்று பாடத்திட்டங்களில் இச்சம்பவங்களை பள்ளிக்கூடங்களில் நடுநிலையாகக் கற்பிக்கும் ஏற்பாடும் இதனுடன் இணைந்து அமுல்படுத்தப்படவேண்டும்; ஏனெனில் அடுத்த தலைமுறை வரலாற்று உண்மையை அறியாமல் நல்லிணக்கத்தை உள்வாங்க முடியாது.

நான்காவதாக, பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான சொத்துரிமைச் சட்டச் சீர்திருத்தங்கள் அவசரமான முன்னுரிமையாக எடுக்கப்படவேண்டும். தேசவழமைச் சட்டத்தின் பாலின பாகுபாடான பிரிவுகளை நீக்கி, விதவைகளும் மாற்றுத்திறனாளிப் பெண்களும் தமது சொந்தச் சொத்துக்களை சுயமாக கையாளும் உரிமையை உறுதிசெய்யும் சட்டத் திருத்தங்கள் நிறைவேற்றப்படவேண்டும். ஐந்தாவதாக, அறிவுசார் மற்றும் தொழில்முறை புலம்பெயர் தமிழ் சமூகத்தினை மீண்டும் தேசிய அபிவிருத்தி முயற்சிகளுடன் இணைக்கும் ஒரு உபாய அணுகுமுறையும் கருதத்தக்கது; அவர்களது அறிவும் வளங்களும் இலங்கையின் மறுகட்டமைப்புக்கு பெரும் பங்களிப்பை வழங்கக்கூடும்.

வரலாற்று உண்மைகளை எதிர்கொள்ளாத எந்தவொரு தேசமும் தன் எதிர்காலத்தை முழுமையாக வடிவமைக்க முடியாது. நான்கு தசாப்தங்களைக் கடந்தும் நீதி மறுக்கப்பட்டுவரும் கறுப்பு ஜூலையின் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு, உண்மையையும் பொறுப்புக்கூறலையும் வழங்குவதன் மூலமே இலங்கை ஒரு உண்மையான நல்லிணக்கத்தை நோக்கி நகர முடியும். இது வெறும் தமிழ் சமூகத்தின் தேவை மட்டுமல்ல; சட்டத்தின் ஆட்சியிலும் அரச நிறுவனங்களின் நடுநிலைமையிலும் நம்பிக்கை கொண்ட ஒரு பன்முக சமூகமாக இலங்கை உருவாக, அனைத்து இன மக்களினதும் பொது நலனாகும். பொறுப்புக்கூறல் இல்லாத மன்னிப்பு, வெறும் வார்த்தையளவிலான ஒரு சைகையாகவே எஞ்சிவிடும்; அது பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களின் ஆழமான வடுக்களை ஆற்ற முடியாது.

கடந்த காலத்தை மறைப்பதன் மூலம் நிகழ்காலத்தைப் பாதுகாக்க முடியாது; கடந்த காலத்தை நேர்மையாக எதிர்கொள்வதன் மூலமே எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்க முடியும். கறுப்பு ஜூலையின் நினைவு, பழிவாங்கலுக்கான ஒரு அழைப்பாக அல்ல, மாறாக அரசு அமைப்புகளின் நடுநிலைமையையும், சிறுபான்மை உரிமைகளின் பாதுகாப்பையும் உறுதிசெய்யும் ஒரு தேசிய பொறுப்பாக விளங்கவேண்டும். அந்த பொறுப்பை ஏற்று நடைமுறைப்படுத்தும் அரசியல் தலைமைத்துவமே, இலங்கையை ஒரு உண்மையான, நீடித்த சமாதானத்தை நோக்கி வழிநடத்த முடியும்.

reference: https://www.thinakaran.lk/2026/07/23/featured/197987/%e0%ae%95%e0%ae%b1%e0%af%81%e0%ae%aa%e0%af%8d%e0%ae%aa%e0%af%81-%e0%ae%9c%e0%af%82%e0%ae%b2%e0%af%88/