இன்று செம்மணியில் நடப்பது- உண்மைகள் ஒருபோதும் நிரந்தரமாக உறங்குவதில்லை.

மகாத்மா காந்தி ஒருமுறை சொன்னார், "ஒரு தேசத்தின் உண்மையான நாகரிகம் என்பது, அது தனது மிகக் குறைந்தபட்ச அதிகாரம் கொண்ட சாமானிய மக்களுக்கு வழங்கும் நீதியில்தான் தங்கியிருக்கின்றது" என்று. அதேபோல தென்னாபிரிக்காவின் மாபெரும் தலைவர் நெல்சன் மண்டேலா, "உண்மையையும் நீதியையும் புதைத்துவிட்டு எந்தவொரு தேசமும் நிம்மதியாக உறங்க முடியாது" என மிகவும் ஆழமாகப் பதிவு செய்தார். அன்பான உறவுகளே, இன்று எமது மண்ணின் ஆழத்திலிருந்து, செம்மணியின் இருண்ட மண்ணுக்குள்ளிருந்து அந்த உண்மைகள் எங்களை நோக்கிப் பெரும் குரலெடுத்துப் பேசத் தொடங்கியுள்ளன. யாழ்ப்பாணம், செம்மணி மனிதப் புதைகுழியின் மூன்றாம் கட்ட அகழ்வுப் பணிகள் நீதிமன்ற உத்தரவிற்கமைய மிகவும் தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்பட்டு வரும் நிலையில், ஒவ்வொரு நாளும் அங்கிருந்து அடுத்தடுத்து வெளியாகும் தகவல்களும் சான்றுகளும் எமது இதயங்களை உலுக்கி, பெரும் அதிர்ச்சியையும் தாங்க முடியாத சோகத்தையும் ஏற்படுத்தி வருகின்றன. அமைதியாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் எமது யாழ்ப்பாண மண்ணின் கீழ் எத்தனை துயரங்கள் புதைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை நினைக்கும்போது ஒருகணம் மூச்சுத் திணறுகின்றது.

தேசிய வளர்ச்சியையும், நிர்வாகக் கட்டமைப்புகளையும் ஒரு அபிவிருத்திக் கண்ணோட்டத்தில் தொடர்ச்சியாக உற்றுநோக்கும்போது, உண்மையான வளர்ச்சி என்பது வெறும் இலக்கங்களில் அல்லது அறிக்கைகளில் இல்லை என்பதை நான் ஆழமாக உணர்கின்றேன். இன்று நாம் உலகத்தோடு போட்டி போட்டுக்கொண்டு இ கொமர்ஸ் என்று சொல்லப்படுகின்ற இலத்திரனியல் வர்த்தகம் குறித்தும், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி குறித்தும் பெருமையாகப் பேசுகின்றோம். அரச சேவைகளை எப்படி ஒண்லைன் ஊடாக மக்களுக்கு இலகுவாக வழங்குவது எனச் சிந்திக்கின்றோம். ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரச் சக்கரத்தைச் சுழற்றுவது குறித்தும், வரவு செலவுத் திட்டங்கள் குறித்தும் நாம் நிறையவே விவாதிக்கின்றோம். ஆனால், மறுபுறத்தில் எமது நீதி மற்றும் மனித உரிமைகளின் நிலைமை என்னவாக இருக்கின்றது? நிர்வாகத் தரவுகளை மட்டுமே பார்த்துப் பழகிய கண்களுக்கு, செம்மணியில் இருந்து வெளிவரும் தரவுகள் ஒரு நாட்டின் ஆன்மா எவ்வளவு தூரம் சிதைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைத் தெள்ளத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன. நீதிமன்றத்தின் அனுமதி பெற்ற 56 நாள் அகழ்வுத் திட்டத்தில், 36 மற்றும் 37ஆம் நாள் நிலவரப்படி மட்டுமே மனித எலும்புக்கூடுகளின் எண்ணிக்கை 450ஐ நெருங்கி வருகிறது. இது வெறும் எண்களல்ல; இவை ஒவ்வொன்றும் ஒரு காலத்தில் எம்முடன் மூச்சுவிட்ட, உறவாடிய, எம்மைப்போலவே கனவுகளைச் சுமந்த மனித உயிர்கள். அரச இயந்திரத்தின் முகாமைத்துவம் இவ்வளவு கொடூரமாகவா தன் சொந்த மக்களைக் கையாண்டிருக்க வேண்டும் என்ற கேள்வி நெஞ்சைச் சுடுகின்றது.

அகழ்வுப் பணியின் 37ஆவது நாளான ஜூலை 19 அன்று மேற்கொள்ளப்பட்ட சுத்திகரிப்புப் பணிகளின் போது, கால்கள் மடிக்கப்பட்டு உட்கார்ந்த நிலையில் ஒரு மனித எலும்புக்கூடு அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது. முன்னதாக 36ஆவது நாளில் வித்தியாசமான முறையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஒரு மண்டையோட்டைச் சுற்றி அகழ்வாளர்கள் சுத்தம் செய்தபோதே, அது உட்கார்ந்த நிலையிலிருந்த முழு எலும்புக்கூடு என்பது வெளியானது. கடந்த ஆண்டு செப்டம்பர் 04ஆம் திகதியும் இதேபோன்று கால்கள் மடிக்கப்பட்டு உட்கார்ந்த நிலையில் ஒரு எலும்புக்கூடு மீட்கப்பட்டிருந்த நிலையில், அவ்வாறு கண்டெடுக்கப்படும் இரண்டாவது எலும்புக்கூடு இதுவாகும். இது ஏதோ சாதாரண முறையில், மத மரபுகளின்படி அடக்கம் செய்யப்பட்டதல்ல. மாறாக, மிகக் கடுமையான சித்திரவதைகள் அல்லது கொடூரமான முறையில் அவர்கள் உயிருடனோ அல்லது கொல்லப்பட்ட பின்னரோ புதைக்கப்பட்டதற்கான நேரடிச் சான்றாகவே இது அச்சுறுத்தலை வெளிப்படுத்துகின்றது.

இதைவிட மனதை உலுக்கும் கொடூரம் என்னவென்றால், கடந்த சில நாட்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வுப் பணிகளில் மேலும் பல சான்றுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு பெரியவரின் எலும்புக்கூட்டுடன் இணைந்து ஒரு சிறிய குழந்தையின் எலும்புக்கூடு ஒட்டிய நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது தாயும் சேயுமாக இருக்கலாம் எனச் சந்தேகிக்கப்படும் போது, எந்தவொரு மனித உள்ளமும் அழுது துடிக்காமல் இருக்க முடியாது. ஒரு தாயும் அவளது மழலையும் அப்படி என்ன மாபெரும் தேசத் துரோகத்தைச் செய்துவிட்டார்கள்? 37ஆம் நாள் அகழ்வில் சிசுக்களின் எலும்புக் கூடுகள் உட்பட 06 மனித எலும்புக் கூடுகள் முழுமையாக அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்டு நீதிமன்றக் காவலுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன. சம்பவ இடத்தில் மனித எச்சங்களைத் தவிர, அவர்கள் பயன்படுத்திய மற்றும் அணிந்திருந்த பல பொருட்கள் மீட்கப்பட்டுள்ளன. வெள்ளை நிறப் பாசிமணிகள், இரும்புத் தகடு துண்டுகள், வளையல்கள் மற்றும் வடிகல் போன்றவை சான்றுப் பொருட்களாக நீதிமன்றக் காவலில் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த வெள்ளை நிறப் பாசிமணிகளும் வளையல்களும் ஒரு காலத்தில் ஒரு பெண்ணின் கழுத்திலும் கைகளிலும் அழகாக அலங்கரித்திருந்த பொருட்கள் அல்லவா? இன்று அவை அநீதியின் சாட்சிகளாக நீதிமன்றப் பெட்டகங்களுக்குள் உறங்குகின்றன.

"முழுப் பூசணிக்காயைச் சோற்றில் மறைக்க முடியாது" என்று எமது பெரியவர்கள் சொல்வார்கள். அதேபோல, அதிகாரத்தின் இரும்புக் கரங்களைக் கொண்டு எந்தவொரு உண்மையையும் நிரந்தரமாகப் புதைத்துவிட முடியாது. முதலாம், இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் கட்டங்கள் உள்ளடங்கலாக இதுவரை 91 நாட்கள் நடத்தப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சியில், 446 மனித எலும்புக்கூட்டுத் தொகுதிகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. அவற்றுள் 434 எலும்புக்கூடுகள் முழுமையாக அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்டு மீட்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. யாழ். நீதிவான் எஸ். லெனலின் குமார் அவர்களின் முன்னிலையில், சட்ட வைத்திய அதிகாரி செல்லையா பிரணவனின் நேரடி மேற்பார்வையில் இந்த அகழ்வுப் பணிகள் மிகவும் நுணுக்கமாக நடைபெற்று வருகின்றன. சட்டத்தரணி வி.எஸ். நிரஞ்சன் இதுகுறித்த தகவல்களை ஊடகங்களுக்குத் தொடர்ந்து தெளிவுபடுத்தி வருகிறார். இவர்களின் இந்த அர்ப்பணிப்பான பணி, மூடி மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருகின்றது.

நாம் நாட்டைப் பொருளாதார ரீதியாகக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும், வெளிநாடுகளில் இருந்து டொலர் கையிருப்பை அதிகரிக்க வேண்டும் என்று பல திட்டங்களை வகுக்கின்றோம். அரச இயந்திரத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு திணைக்களம் மற்றும் அமைப்புக்களின் கட்டமைப்புகளும் வினைத்திறனாக அமைய வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றோம். ஒவ்வொரு பிரதேசத்திலும் ஒரு புதிய பொருளாதார வலயம் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்று திட்டமிடுகின்றோம். எமது மக்களின் வாழ்வாதாரமான விவசாயம் நவீனப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும், ஒவ்வொரு பாடசாலை வளங்களும் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் நாம் சிந்திக்கும் அதேவேளை, நாம் நடக்கும் ஒவ்வொரு வீதி அமைப்பிற்கும் கீழே இவ்வாறான அநீதிகள் புதைக்கப்பட்டிருந்தால், அந்த தேசம் எப்படி உண்மையான வளர்ச்சியை அடைய முடியும்? ஒரு தேசத்தின் உண்மையான சொத்து அதன் மக்கள்தான். அந்த மக்களைக் கொன்று புதைத்துவிட்டு, அதன் மீது கட்டப்படும் எந்தவொரு பொருளாதாரக் கோபுரமும் நிலைத்து நிற்காது.

ஒரு சீரான நிர்வாகக் கட்டமைப்பில், எந்தவொரு திட்டமும் வெற்றிகரமாக அமைவதற்கு இடைத்தரகர்கள் இல்லாத நேரடியான மக்கள் சேவை அவசியமாகும். ஆனால், இங்கு நீதியைப் பெற்றுக்கொள்வதிலும், உண்மையைக் கண்டறிவதிலும்கூட அரசியல் மற்றும் அதிகாரத் தரகு வேலைகள் எமது மக்களின் உணர்வுகளோடு விளையாடுகின்றன. எமது தேசத்தின் வளர்ச்சியில் நாம் எத்தனை சதவிகிதம் பொருளாதாரத்தை உயர்த்தியுள்ளோம் என்பதை விட, எத்தனை சதவிகிதம் நீதியை நிலைநாட்டியுள்ளோம் என்பதே முக்கியமானது. வழக்கமான மயானங்களில் புதைக்கப்படும் முறைகளுக்கு மாறாக, கூட்டங்கூட்டமாகவும், ஒன்றோடொன்று பிணைந்த நிலையிலும் கண்டெடுக்கப்படும் இந்த எச்சங்கள், சாதாரண மனித இறப்புகள் அல்ல. இவை ஒரு திட்டமிட்ட மனிதப் பேரவலம். இதனைச் சாதாரண ஒரு நிகழ்வாகக் கடந்து சென்றுவிட முடியாது.

உண்மையிலேயே, நாம் இப்போது செய்ய வேண்டியது என்ன? இந்த எச்சங்கள் அனைத்தும் அறிவியல் ரீதியான பகுப்பாய்வுகளுக்கு உடனடியாகவும் வெளிப்படையாகவும் உட்படுத்தப்பட வேண்டும். சர்வதேச தரத்திலான தடயவியல் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். இதன் முடிவுகள் வெளியான பிறகே, இத்தகைய கொடூர மனித உரிமை மீறல்களுக்கும் அவலங்களுக்கும் காரணமான குற்றவாளிகள் அடையாளம் காணப்பட வேண்டும். சட்டம் என்பது வெறுமனே புத்தகங்களில் தூங்கும் வார்த்தைகளாக இருக்கக் கூடாது. சட்டத்தின் அமுலாக்கம் மிகவும் நேர்மையாகவும் விரைவாகவும் நடைபெற வேண்டும். எந்தவொரு அரசியல் தலையீடும் இன்றி இந்த அமுலாக்கம் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். உள்ளூராட்சி மன்றங்களோ அல்லது எந்தவொரு சபை கட்டமைப்போ, பொதுமக்களுக்கான நீதியைப் பெற்றுக்கொடுப்பதில் தடையாக இருக்கக் கூடாது; மாறாக அவர்கள் நீதிக்கான குரலாக ஒலிக்க வேண்டும்.

நாம் ஒரு மீண்டெழு தன்மை கொண்ட சமூகம். பல தசாப்தங்களாக இழப்புக்களையும், இடப்பெயர்வுகளையும், வலிகளையும் சுமந்து, அதிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் உயிர்த்தெழும் மீண்டெழு தேசமாக நாம் இருக்கின்றோம். எமது இந்த வலிமை, இந்த நீதிக்கான போராட்டத்தில் இன்னும் பலமாக வெளிப்பட வேண்டும். அமெரிக்காவின் முன்னாள் ஜனாதிபதியும், மனித உரிமைகளின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தியவருமான தோமஸ் ஜெபர்சன் ஒருமுறை குறிப்பிட்டார், "நீதி என்பது ஒரு அரசின் அடிப்படைத் தூண்; அது இல்லையேல் அந்த அரசு என்பது வெறும் கொள்ளையர்களின் கூட்டமாகவே மாறிவிடும்." நிச்சயமாக, அந்த நீதியை நோக்கிய நீண்ட பயணத்தில்தான் இன்று செம்மணி மண்ணும் எமக்கு ஒரு மௌனச் சாட்சியாக நிற்கின்றது.

அன்பானவர்களே, பாதிக்கப்பட்ட ஆன்மாக்களுக்கு உரிய நீதி கிடைக்க வேண்டும் என்பது வெறுமனே பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் எதிர்பார்ப்பு மட்டுமல்ல, இது ஒட்டுமொத்த மனித சமூகத்தினதும், நீதியை நேசிக்கும் ஒவ்வொருவரினதும் எதிர்பார்ப்பாகும். நீதி மறுக்கப்படும் ஒவ்வொரு கணமும், நாம் ஒரு மனித சமூகமாகத் தோற்றுப் போகின்றோம் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அந்தத் தாய் தன் குழந்தையைக் கட்டியணைத்தபடி இருண்ட மண்ணுக்குள் உயிருடன் புதையுண்ட போது அல்லது சித்திரவதை செய்யப்பட்ட போது அவளது மனதில் இருந்த வலியை, அந்தத் துயரத்தை ஒரு கணம் உங்கள் இதயத்தில் நிறுத்திப் பாருங்கள். அந்தச் சிசுவின் அழுகுரல் செம்மணிக் காற்றில் எப்படித் தொலைந்து போயிருக்கும் என்று எண்ணிப் பாருங்கள். அந்த வலிக்கு நாம் நீதி பெற்றுக்கொடுக்க வேண்டாமா?

உண்மைகள் ஒருபோதும் நிரந்தரமாக உறங்குவதில்லை. அவை காலம் வரும்போது மண்ணைப் பிளந்துகொண்டு நீதியைக் கேட்கும். இன்று செம்மணியில் நடப்பது அதுதான். அந்த நீதிக்கான குரலாக, சாட்சியாக நாம் ஒவ்வொருவரும் மாற வேண்டும். பொறுப்புக் கூறலும், நேர்மையான நிர்வாகமுமே ஒரு சமூகத்தின் காயங்களைக் குணப்படுத்தும். இந்தத் துயரங்களுக்கு முழுமையான நீதி கிடைக்கும் வரையில், நாம் அமைதி காக்கப் போவதில்லை என்ற உறுதியை இன்று நாம் அனைவரும் நெஞ்சில் ஏற்றுக்கொள்வோம். எமது மக்களின் கண்ணீருக்கு, செம்மணி மண்ணில் சிதைந்து கிடக்கும் அந்த ஆன்மாக்களுக்கு, காலத்தின் கட்டாயமாக நீதி வெல்லும் என்ற நம்பிக்கையோடு எமது பயணத்தைத் தொடர்வோம். அந்த நீதியின் ஒளியே, எமது தேசத்தின் எதிர்காலத் தலைமுறையின் பாதையை வெளிச்சமாக்கட்டும். நன்றி.