சமுகவலைத்தள சண்டியர்களின் சமுக நீதிக்கான சவால்கள்

 சிங்கப்பூர் தேசத்தின் சிற்பி லீ குவான் இயூ (Lee Kuan Yew) ஒருமுறை குறிப்பிட்டார்: "வெவ்வேறு மொழிகளையும் கலாசாரங்களையும் பண்பாட்டுக் கோலங்களையும் கொண்ட ஒரு சமூகத்தில், சமூக அமைதி என்பது தானாக அமைந்துவிடாது; மாறாக, அது ஒவ்வொரு குடிமகனின் நிதானத்தாலும், அரசுக் கட்டமைப்பின் நேர்மையான முகாமைத்துவத்தாலும் மட்டுமே விழிப்புடன் பேணப்பட வேண்டும்." எனது அன்பிற்கும் மதிப்பிற்கும் உரிய நாட்டு மக்களே, இந்த நாட்டின் வீதிகளிலும் கிராமங்களிலும் நான் நாள்தோறும் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு சாதாரண மனிதனின் கண்களிலும், முப்பது வருடக் கொடூர யுத்த வடுக்களின் சுவடுகளையும், அண்மையில் நாம் அனைவரும் அனுபவித்த வரலாறு காணாத டொலர் பற்றாக்குறையிலான பொருளாதார நெருக்கடியின் பாரத்தையும் தான் நான் நேரடியாகக் காண்கின்றேன். முப்பது ஆண்டு காலப் பேரழிவுக்குப் பின்னரும், வீழ்ச்சியடைந்த சமூகப் பொருளாதார அமைப்புகளுக்கு மத்தியிலும் எமது தாய்நாடு மெல்ல மெல்ல மீண்டெழும் இந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தருணத்தில், நமது கைகளில் இருக்கும் அலைபேசிகளும் விசைப்பலகைகளும் எங்கே எமது தேசிய ஒற்றுமையைக் குலைக்கும் அபாயகரமான ஆயுதங்களாக மாறிவிடுமோ என்ற பேரச்சம் இன்று என் நெஞ்சில் எழுகின்றது.

அரச திணைக்களம் ஒன்றின் சுற்றுநிரூபம் என்பது, அத்திணைக்களம் தனது தினசரி நிர்வாக ஒழுங்கைப் பேணுவதற்காகத் தயாரிக்கும் ஒரு வழிகாட்டிப் பத்திரமே அன்றி, அது மாற்ற முடியாத புனித நூல் அல்ல. ஆனால், எமது நாட்டில் இன்று என்ன நடக்கிறது? ஒரு திணைக்களத்தின் எல்லைக்குள் பேசித் தீர்க்கப்பட்டிருக்க வேண்டிய ஒரு சாதாரண சீருடை தொடர்பான நிர்வாகப் பிரச்சினை, இன்று சமூக வலைத்தளங்களில் மதவாதப் போராகவும் இனவாத வன்மமாகவும் சித்தரிக்கப்படுகின்றது. தரவுகளை எடுத்துப் பாருங்கள்; எமது நாட்டின் மொத்த சனத்தொகையில் 90 சதவிகிதத்திற்கும் அதிகமான பொதுமக்கள் வீதிகளிலும் பாடசாலைகளிலும் தமக்கான வாழ்வாதாரத்தையும், விவசாயம், மீன்பிடி மற்றும் இ கொமர்ஸ் சார்ந்த சிறு தொழில்களையும் நம்பி நேர்மையாக உழைத்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், வெறும் ஐந்து சதவிகிதத்திற்கும் குறைவான ஒண்லைன் தெருச்சண்டியர்கள் எமது நாட்டின் நல்லிணக்கத்தைச் சீர்குலைக்க முனைவது எவ்வளவு பெரிய ஆபத்தானது?

இதற்கு அண்மைய மிகச் சிறந்த உதாரணம்தான் எமது கிழக்கு மண்ணில் உள்ள கல்முனை வடக்கு ஆதார வைத்தியசாலையில் அரங்கேறிய சீருடை விவகாரமாகும். "ஐந்து விரலும் ஒன்றானால் அமுதம் உண்ண முடியாது" என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப, ஒவ்வொரு சமூகத்திற்கும் தனக்கே உரித்தான கலாசார அடையாளமும் மத நம்பிக்கையும் உண்டு. கல்முனை வைத்தியசாலையில் பணியாற்றும் ஒரு மருத்துவ தாதி, தனது மத நம்பிக்கைக்கு அமைவாகவும் பண்பாட்டு அடையாளத்திற்கு மதிப்பளித்தும் ஆடை அணிவது, அவரது தொழில்முறைக் கடமையை அல்லது நோயாளிக்குச் செய்யும் சேவையை எந்த வகையிலும் பாதிக்கப் போவதில்லை. 

அது அந்த அரச ஊழியரின் அடையாளத்திற்கு வழங்கப்படும் நாகரிக மரியாதையாகும். ஆனால், உண்மையில் கல்முனையில் என்ன நடந்தது என்ற உண்மைத் தன்மையைச் சரிபார்க்காமல், ஒண்லைன் உலகத்தில் அமர்ந்துகொண்டு உலகம் முழுவதிலும் இருந்து இனவாத, மதவாதக் கருத்துக்களை அள்ளி வீசியவர்கள் யாராவது நாட்டின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தார்களா? "ஆடி கறக்கிற மாட்டை ஆடி கறக்கணும், பாடி கறக்கிற மாட்டை பாடி கறக்கணும்" என்பார்கள். ஒரு நிர்வாகப் பிரச்சினையை உரிய திணைக்களத்தின் அமுலாக்கம் ஊடாகத் தீர்ப்பதை விடுத்து, உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி, சமூகங்களை உசுப்பி, வன்ம நஞ்சை ஏற்றும் கலாசாரம் இங்கு பரப்பப்பட்டது. முகநூலில் இடப்பட்ட ஒவ்வொரு பொறுப்பற்ற பதிவும் நொடிப் பொழுதில் சர்வதேச மயமாகி, வெளிநாடுகளில் வாழும் எமது மக்களையும் அச்சத்தில் ஆழ்த்தியது எமது நாட்டின் நற்பெயருக்கு விழுந்த பெரும் அடியாகும்.

ஆனாலும், இந்த நெருக்கடியான தருணத்தில் ஒரு யதார்த்தத்தையும் எம்மால் தெளிவாக உணர முடிந்தது. கொழுந்துவிட்டு எரிந்து கொண்டிருந்த இந்த நெருப்புக்கு பெற்றோல் வார்க்காமல், தண்ணீர் ஊற்றி அமைதிப்படுத்திய எமது தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் மக்கள் தலைவர்களின் பொறுப்புணர்வு உண்மையிலேயே பாராட்டுக்குரியது. முகநூலில் வன்மம் கொப்பளித்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பதற்றமான சூழலில், தமிழ் தலைவர்களும் முஸ்லிம் தலைவர்களும் காட்டிய நிதானம்தான் உண்மையான தலைமைத்துவத்தின் அடையாளமாகும். 

உணர்ச்சிவசப்படாமல், பிரச்சினையை மேலும் சிக்கலாக்காமல், தீர்வை நோக்கி அவர்கள் நகர்ந்தார்கள். அதேவேளை, இலங்கையின் உயரிய சபையான பாராளுமன்றத்தில் சுகாதார அமைச்சர் நளிந்த ஜயதிஸ்ஸ ஆற்றிய உரையும், அரசாங்கத்தின் சார்பில் அவர் அளித்த விளக்கமும் நாட்டு மக்களைச் சற்று சிந்திக்க வைத்திருக்கின்றன. "இனவாதிகள் இனியும் கால்பந்தாட்டம் ஆட அரசாங்கம் இடமளிக்காது" என்ற அவரது உறுதியான நிலைப்பாடு, பிரச்சினைகளை அரசியலாக்கி சுயலாபம் தேட நினைப்பவர்களுக்கான தெளிவான எச்சரிக்கையாகும். "உறுதியான பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்வைப் பெறுவதே நமது கடமை" என்று அவர் சுட்டிக்காட்டிய பாதை, ஜனநாயக வழியில் எமது பிரச்சினைகளைக் கையாளும் முதிர்ச்சியைக் காட்டுகிறது.

ஆனால், இங்கு நாம் இன்னுமொரு கோணத்தையும் ஆழமாகக் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது. தற்போதைய சுற்றுநிரூபத்தின் அடிப்படையில்தான் இந்தச் சீருடை விவகாரத்தை அரசாங்கம் கையாள்கிறது என்பதை அமைச்சர் மிகவும் தெளிவாகக் கூறினார். ஆனால், கடந்த 10 வருடங்களுக்கும் மேலாக நாட்டை ஆட்சி செய்த மஹிந்த ராஜபக்ஷ தலைமையிலான அரசாங்கத்தில் முக்கிய அமைச்சர்களாக, அமைச்சுப் பொறுப்புக்களில் வீற்றிருந்த முஸ்லிம் தலைவர்கள் சிலர், அன்று இந்தச் சுற்றுநிரூபத்தை மாற்றுவதற்கு எவ்வித நேர்மையான முயற்சியையும் எடுக்காமல் கிடப்பில் போட்டார்கள். 

ஆனால், இன்று அவர்களே "சுற்றுநிரூபத்தை மாற்றுங்கள்" என்று வீதிகளிலும் ஊடகங்களிலும் கூக்குரல் இடுகின்றார்கள். அன்று தங்களால் செய்ய முடியாமல் போன நிர்வாகத் தோல்விகளையும் கொள்கைக் குறைபாடுகளையும், இன்று புதிய அரசாங்கத்தின் மீது திணிக்க முற்படுகிறார்கள் என்ற அமைச்சர் நளிந்தவின் குற்றச்சாட்டில் உள்ள அரசியலமைப்பு மற்றும் நிர்வாக நியாயத்தை நாம் அலட்சியப்படுத்த முடியாது. "சுரைக்காய்க்கு உப்பில்லை என்றால் சட்டிக்கு என்ன குற்றம்?" என்பதைப் போல, தங்களின் பழைய அரசியல் பலவீனங்களை மறைக்க இன்று உணர்ச்சி அரசியல் பேசுவோரின் சதியை எமது பொதுமக்கள் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

என் அன்பிற்குரிய மக்களே, "ஒரே மாதிரியான சீருடை" என்பது ஒரு திணைக்களத்திற்குள் நிர்வாக ஒழுங்கைக் கொண்டுவரலாம். ஆனால் "ஒரே மாதிரியான கலாசாரம்" என்பதை எந்தவொரு அரசாங்க சுற்றுநிரூபத்தாலும் மூவின மக்களின் மீதும் திணிக்க முடியாது! இலங்கை என்பது தமிழ், முஸ்லிம், சிங்களவர் ஆகிய மூவின மக்களும் சம உரிமையுடனும் சகோதரத்துவத்துடனும் வாழும் பன்மைத்துவ நாடு. பன்மைத்துவத்தை மனப்பூர்வமாக ஏற்று, அதற்குள் ஒற்றுமையைக் கட்டியெழுப்புவதே உண்மையான தேசிய ஒருமைப்பாடாக இருக்க முடியும். 

உலகப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பில் முன்னணியில் இருக்கும் சீனா போன்ற நாடுகள் கூட, தங்களின் சில குறிப்பிட்ட மாநிலங்களிலும் பிராந்தியங்களிலும் உள்ளூர் கலாசார மற்றும் மத விசேட தன்மைகளுக்கு ஏற்ப நெகிழ்ச்சியான நிர்வாக அணுகுமுறைகளை அமுல்படுத்தி வருகின்றன. அதேபோல, எமது நாட்டிலும் காலத்திற்கு ஏற்ப எமது கொள்கைகளையும் சுற்றுநிரூபங்களையும் மீளாய்வு செய்வதில் எந்தவொரு தவறோ தயக்கமோ இருக்கக் கூடாது. "நடைமுறையிலுள்ள சுற்றுநிரூபத்தை மாற்றுவதற்கு அரசாங்கம் சகல தரப்போடும் கலந்துரையாடி முடிவெடுக்கும்" என்ற சுகாதார அமைச்சரின் அறிவிப்பு, எமக்கு ஒரு நம்பிக்கை ஒளிக்கீற்றைத் தருகிறது. எமது நாட்டின் விவசாயம், பாடசாலைக் கல்வி, இ கொமர்ஸ் மற்றும் தொழில்வளர்ச்சித் துறைகள் சீரடைந்து, ஒரு மீண்டெழும் பொருளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டுமாயின், எமது அரசின் திட்டங்களும் அமுலாக்கமும் அனைத்துச் சமூகங்களின் அடையாளங்களையும் மதிப்பதாக அமைய வேண்டும்.

அதேநேரம், எமது வீதிகளிலும் சமூகக் கட்டமைப்பிலும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்த முயலும் ஒண்லைன் காடையர்களுக்கு நாம் ஒரு கடுமையான செய்தியைச் சொல்ல கடமைப்பட்டுள்ளோம். போலிப் பொய்க் கணக்குகளை வைத்துக்கொண்டு முகநூலில் தெருச்சண்டியர்கள் போல் நடந்து கொள்ளும் நபர்களோடு எமது சட்ட அமுலாக்கத் திணைக்களங்கள் தயவுதாட்சணியமின்றிச் சட்டத்தின் வழியில் பேச வேண்டும். சட்டத்தின் ஆட்சி இங்கு உறுதியாக நிலைநாட்டப்பட வேண்டும். அதேபோல, சமூக வலைத்தளங்களைப் பொழுதுபோக்காகக் கொண்ட சராசரிப் பயனாளர்களே, நீங்கள் விசைப்பலகையில் தட்டச்சு செய்யும் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்குப் பின்னாலும் ஒரு தேசத்தின் எதிர்காலம் இருக்கிறது என்பதைச் சிந்தியுங்கள். ஒரு விடயத்தைப் பகிர்வதற்கு முன்னர், அதிலுள்ள உண்மைத் தன்மையை ஒருமுறைக்கு இருமுறை சரிபாருங்கள். உங்கள் விரல் நுனியில் இருந்து புறப்படும் ஒரு பொறுப்பற்ற பதிவு, நாட்டின் நற்பெயரையும் எமது பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தையும் சுடுகாடாக மாற்றிவிடக் கூடும் என்பதை ஒருபோதும் மறவாதீர்கள்.

அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற சிவில் உரிமைப் போராளி மார்ட்டின் லூதர் கிங் (Martin Luther King Jr.) ஒருமுறை சுட்டிக்காட்டினார்: "நாம் அனைவரும் வெவ்வேறு கப்பல்களில் வந்திருக்கலாம், ஆனால் இப்போது ஒரே படகில்தான் பயணம் செய்கிறோம்." அல்லது எமது வரலாற்றுச் சிந்தனையாளர் தோமஸ் பாப்பர்ட்டின் கருத்துக்களை நினைவு கூர்ந்தால், ஒரு தேசத்தின் உண்மையான பலம் அதன் அமைதியிலும் பரஸ்பரப் புரிதலிலுமே தங்கியுள்ளது. இனவாதத்தாலும் மதவாதத்தாலும் எமது நாடு கடந்த காலத்தில் எவ்வளவு பேரழிவுகளைச் சந்தித்தது, எத்தனை ஆயிரம் உயிர்களையும் அபிவிருத்தி வாய்ப்புகளையும் பலிகொடுத்தது என்பதை வரலாறு நமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. ஒரு சிறிய சீருடை விவகாரம் கூட எமது நாட்டின் நல்லிணக்கத்தைச் சோதிக்கும் ஆயுதமாக மாற நாம் ஒருபோதும் இடம் கொடுக்கக் கூடாது. இடைத்தரகர்களும் சுயநல அரசியல்வாதிகளும் எம்மைக் காயடிப்பதற்கு இடம் கொடுக்காது, நிதானத்துடனும் பரஸ்பர மரியாதையுடனும் நாம் முன்னோக்கி நகர வேண்டும். உறுதியான கொள்கை அமுலாக்கம், வெளிப்படையான முகாமைத்துவம் மற்றும் சமூகங்களுக்கு இடையிலான உண்மையான உரையாடல் மூலமே நாம் விரும்பும் வலுவான, மீண்டெழும் இலங்கையை உருவாக்க முடியும். வாருங்கள், வெறுப்பை உமிழ்வதை நிறுத்துவோம்; உண்மையையும் நல்லிணக்கத்தையும் எமது ஆயுதமாக்குவோம்!