விவசாய மற்றும் தொழில்துறை மறுமலர்ச்சி: டிஜிட்டல் கடன் முகாமைத்துவமும் நிலையான பொருளாதார இலக்கும்

ஒரு நாட்டை பொருளாதார ரீதியாக வளர்ந்த நிலைக்கு நகர்த்திச் செல்வதில், அதன் அடிப்படைத் தூண்களாக விளங்கும் விவசாயம் (Agriculture sector) மற்றும் தொழில்துறை (Industrial sector) ஆகியவற்றின் கட்டமைப்பு ரீதியான மறுமலர்ச்சி (Structural renaissance) மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றது. தேசிய உற்பத்தியிலும் வேலைவாய்ப்பிலும் பாரிய தாக்கத்தைச் செலுத்தும் இத்துறைகள், தங்களின் பாரம்பரிய செயற்பாட்டு முறைகளிலிருந்து விலகி, நவீன டிஜிட்டல் சூழலமைப்பை (Digital ecosystem) நோக்கி நகர்வது தற்போதைய உலகளாவிய சவால்களை எதிர்கொள்வதற்கு அத்தியாவசியமானது. எனினும், இலங்கையின் கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறப் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாகத் திகழும் சிறு மற்றும் நடுத்தர தொழில்முனைவோரும் (Small and Medium Enterprises - SMEs) விவசாயிகளும் தங்களின் உற்பத்தி மற்றும் தொழில் விரிவாக்கத்திற்குத் தேவையான மூலதனத்தைப் (Capital) பெற்றுக்கொள்வதில் நீண்டகாலமாக பாரிய நிதி நெருக்கடிகளை எதிர்கொண்டு வந்தனர். பாரம்பரிய கடன் வழங்கும் முறைகளில் நிலவிய அதிகாரத்துவச் சிக்கல்கள் (Bureaucratic bottlenecks) மற்றும் அரசியல் வாக்கு வங்கி அடிப்படையிலான தயவுதாட்சணியங்கள் காரணமாக, உண்மையான உற்பத்தியாளர்களுக்குரிய கடன் வசதிகள் உரிய நேரத்தில் கிடைக்காமல், இடைத்தரகர்களே (Middlemen) அதிகளவில் நிதிப் பலன்களை அடையும் ஒரு எதிர்மறையான சூழலே நிலவி வந்தது.

இத்தகைய கட்டமைப்பு சார்ந்த பலவீனங்களை நிவர்த்தி செய்யும் வகையில், 2026 ஆம் ஆண்டுக்கான நிதிநிலை அறிக்கையில் (Budget statement) தொழில்துறை மற்றும் விவசாயத் துறைகளின் மேம்பாட்டிற்காக ஒதுக்கப்பட்ட 95,000 மில்லியன் ரூபாய்க்கும் அதிகமான தொகையில் கிட்டத்தட்ட 80 சதவீதத்தை மக்களுக்குத் திறம்பட வழங்குவதற்கும், வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாக டிஜிட்டல் கடன் முகாமைத்துவ முறையை (Digital Credit Management System) பயன்படுத்துவதற்கும் அரசாங்கம் எடுத்துள்ள நடவடிக்கை ஒரு சிறந்த கருத்தியல் மாற்றமாகும் (Conceptual paradigm shift). அண்மைய செய்தி அறிக்கைகள் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரங்களின்படி, இத்திட்டத்தின் கீழ் தொழில்துறைக்கான கடன் ஒதுக்கீடான 25,700 மில்லியன் ரூபாயில், 25,987 மில்லியன் ரூபாய் (101% அமுல்படுத்தல் முன்னேற்றம்) விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளது. அதேபோல், விவசாயத் துறைக்கென ஒதுக்கப்பட்ட 40,800 மில்லியன் ரூபாயில், 38,019 மில்லியன் ரூபாய் (93% அமுல்படுத்தல் முன்னேற்றம்) சுமார் 50,777 விவசாயிகளுக்கு நேரடி விநியோகம் செய்யப்பட்டுள்ளது. இது நிதிப் புழக்கமானது பொருளாதாரத்தின் அடித்தட்டு உற்பத்தியாளர்களைச் சென்றடைந்துள்ளது என்பதற்குத் தெளிவான சான்றாகும்.

மேலும், புதிய விரிவான கிராமப்புற கடன் திட்டத்தின்கீழ் (Comprehensive Rural Credit Scheme) 104 சதவீத முன்னேற்றம் எட்டப்பட்டுள்ளதுடன், சிறு மற்றும் நடுத்தர நெல் ஆலை உரிமையாளர்கள் (Paddy millers) பருவக்கால நெல் அறுவடையை நியாயமான விலையில் கொள்முதல் செய்வதற்காக 11,563 மில்லியன் ரூபாய் கடன் மானியமாக (Credit subsidy) வழங்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நிதி மூலதனத்தின் மூலம் 70,000 மெட்ரிக் டன் நெல்லை வெற்றிகரமாகக் கொள்முதல் செய்ய முடிந்துள்ளமை, சந்தை விலை ஸ்திரத்தன்மைக்கும் (Market stability) நுகர்வோர் பாதுகாப்புக்கும் பெரும் பங்காற்றியுள்ளது. குறிப்பாக, இந்த நிதி ஒதுக்கீடானது வெறும் மேல் மாகாணத்திற்கு (Western Province) மட்டும் வரையறுக்கப்படாமல், அனுராதபுரம், பொலன்னறுவை, மாத்தறை, அம்பாந்தோட்டை, மட்டக்களப்பு, கிளிநொச்சி மற்றும் மன்னார் போன்ற பிராந்தியங்களுக்கு மொத்தக் கடன் தொகையில் 70 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான தொகையைப் பரவலாக்கியுள்ளமை, நாட்டின் பிராந்திய பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வை (Regional economic disparity) குறைப்பதற்கான உறுதியான அடித்தளத்தை அமைத்துள்ளது. அத்துடன், பெண் தொழில்முனைவோர் (Women entrepreneurs) மற்றும் இளைஞர் தொழில்முனைவோருக்கு (Youth entrepreneurs) குறைந்தபட்சம் 20 சதவீதக் கடன் ஒதுக்கீட்டைக் கட்டாயமாக்கியுள்ளமை சமூக ரீதியான உள்ளடக்கத்தை (Social inclusion) உறுதி செய்துள்ளது.

எவ்வாறாயினும், கிராமப்புற விவசாய மற்றும் தொழிற்துறைகளில் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களை அறிமுகப்படுத்துவது தொடர்பிலும், டிஜிட்டல் கடன் முகாமைத்துவ முறைமையின் நடைமுறைச் சாத்தியக்கூறுகள் குறித்தும் சமூக மற்றும் நிதி ஆய்வாளர்கள் மத்தியில் சில முரண்பாடான கருத்துக்களும் ஐயப்பாடுகளும் எழுப்பப்படுகின்றன. நாட்டின் கிராமப்புறங்களில் நிலவும் குறைந்த தொழில்நுட்பக் கல்வியறிவு (Low digital literacy), இணைய உள்கட்டமைப்பு பற்றாக்குறை (Internet infrastructure deficit) மற்றும் பாரம்பரிய வங்கிசாரா அணுகுமுறைகள் காரணமாக, இந்த டிஜிட்டல் கடன் முறைமையானது சாதாரண விவசாயிகளையும் சிறிய உற்பத்தியாளர்களையும் அமைப்பிற்கு வெளியே தள்ளிவிடக்கூடும் என்ற வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது. மேலும், கடன் தொகைகள் டிஜிட்டல் முறையில் விரைவாக விநியோகிக்கப்படும் போது, அவை முறையான பிணைகளின்றி (Collateral) வழங்கப்படுவதாகக் கருதப்பட்டு, கடன் முடக்கங்கள் அல்லது இயல்புநிலைத் தவறுகளுக்கு (Loan defaults) வழிவகுக்கும் என்ற அச்சமும் நிதியியல் வட்டாரங்களில் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

இருப்பினும், இத்தகைய எதிர்மறை வாதங்கள் நடைமுறைத் தரவுகளின் முன்னிலையில் பலவீனமடைகின்றன. டிஜிட்டல் கடன் முகாமைத்துவ அமைப்பின் உண்மையான மதிப்பே, பாரம்பரிய கடன் வழங்கல் அமைப்பில் நிலவிய ஊழல் (Corruption) மற்றும் உறவுமுறை ஆதரவு (Nepotism) போன்றவற்றை முற்றிலும் ஒழிப்பதில்தான் அடங்கியுள்ளது. தகுதிகளின் அடிப்படையில் (Merit-based) மற்றும் வணிக ரீதியான சாத்தியக்கூறுகளின் அடிப்படையில் கடன்களை விரைவாக அங்கீகரிப்பதன் மூலம், வங்கியியல் கட்டமைப்பிற்குள் நுழைய முடியாமல் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த 80 சதவீதமான கிராமப்புற தொழில்முனைவோரை இத்திட்டம் முறையான நிதிச் சுழற்சிக்குள் (Formal financial flow) மீண்டும் இணைத்துள்ளது. மேலும், தரவு அடிப்படையிலான முடிவெடுத்தல் (Data-driven decision making) மூலம் உற்பத்தி, அறுவடை மற்றும் சந்தைத் தேவை என்பன முன்னரே பகுப்பாய்வு செய்யப்படுவதால், கடன் தவறுகளுக்கான வாய்ப்புகள் குறைக்கப்பட்டு, முறையான நிதி முகாமைத்துவம் (Financial management) உறுதி செய்யப்படுகிறது.

ஒரு டிஜிட்டல் அமைப்பை அறிமுகப்படுத்துவது மட்டுமே விவசாய மற்றும் தொழில்துறை துறைகளில் முழுமையான மறுமலர்ச்சியை ஏற்படுத்திவிட முடியாது என்பது தெளிவான உண்மையாகும். இந்தத் தொழில்நுட்ப நகர்வை வெறும் கடன் விநியோகத்துடன் மட்டும் நிறுத்திவிடாமல், நாட்டின் நிலையான பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான (Sustainable economic growth) ஒரு நீண்டகாலக் கருவியாக மாற்ற அரசாங்கமும் நிதி நிறுவனங்களும் மேலதிக ஆக்கபூர்வமான வழிமுறைகளை அமுல்படுத்தல் (Implementation) செய்ய வேண்டும்.

முதலாவதாக, கிராமப்புற விவசாயிகளுக்கும் சிறு தொழில்முனைவோருக்கும் டிஜிட்டல் தளங்களை இயக்கும் வகையிலான தொழில்நுட்பக் கல்வியறிவு மற்றும் பயிற்சித் திட்டங்களை (Digital literacy and training programs) நாட்டின் ஒவ்வொரு பிரதேச செயலகப் பிரிவிலும் அமுல்படுத்துவது அவசியமாகும். இரண்டாவதாக, பெறப்படும் கடன் தொகைகள் வெறும் அன்றாட செயல்பாட்டு மூலதனமாக (Operational capital) விரயமாகாமல், நவீன இயந்திரங்கள், ஸ்மார்ட் விவசாயத் தொழில்நுட்பக் கருவிகள் (Smart agriculture technology) மற்றும் மதிப்புகூட்டப்பட்ட பொருட்கள் (Value-added products) உற்பத்தி ஆகியவற்றிற்குப் பயன்படுத்தப்படுவதை உறுதி செய்ய வேண்டும். மூன்றாவதாக, கடன்களை வழங்கும் அதேவேளையில், வழங்கப்பட்ட நிதியின் பயன்பாடு மற்றும் உற்பத்திக் கட்டங்களை மேற்பார்வையிட ஒரு தொடர் கண்காணிப்பு அமைப்பை (Continuous monitoring system) டிஜிட்டல் முறையில் உருவாக்க வேண்டும். நான்காவதாக, உற்பத்தியாளர்களை நேரடியாக உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு ஏற்றுமதி சந்தைகளுடன் (Domestic and export markets) இணைக்கும் முழுமையான டிஜிட்டல் சூழலமைப்பை (Digital ecosystem) உருவாக்கி, வெளிநாட்டு நாணயங்களை, குறிப்ப்பாக டொடாலர் (Dollars) வருவாயை ஈட்டும் வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தித் தர வேண்டும்.

இலங்கை தற்போதைய பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மீண்டு வரும் இந்த அவசியமான காலகட்டத்தில், பொது மற்றும் தனியார் வங்கி அமைப்புகளை ஒருங்கிணைத்து டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் கிராமப்புற உற்பத்தியாளர்களுக்குப் பில்லியன் கணக்கான ரூபாய் நிதிப் பாய்ச்சலை வழங்குவது மிகவும் நேர்மறையான தொலைநோக்குப் பார்வையாகும். இத்தகைய டிஜிட்டல்மயமாக்கலின் (Digitalization) வாயிலாக, நாம் வெறுமனே கடனாளிகளை உருவாக்காமல், தொழில்நுட்ப அறிவூட்டப்பட்ட, தன்னிறைவு பெற்ற மற்றும் சர்வதேச சந்தையை எதிர்கொள்ளக்கூடிய ஒரு "நவீன தொழில்நுட்ப தொழில்முனைவோரை" (Modern techno-entrepreneur) உருவாக்குகிறோம். பாரம்பரியவாத சித்தாந்தங்களைக் கடந்து, இந்த டிஜிட்டல் அணுகுமுறையை முழுமையாக ஆதரிப்பதும், நாட்டின் பொருளாதார மறுமலர்ச்சியை நோக்கிப் பயணிப்பதும் விவசாயத்துறை, தொழில்துறை மற்றும் ஒட்டுமொத்த குடிமக்கள் சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பாகும்.