மரணப் பொறியில் ஒரு தேசம்: இலங்கையின் மதுக்கொள்கையும் சிதைந்துபோகும் சமூகக் கட்டமைப்பும்

 இலங்கையின் அமைதியான அதிகாலைப் பொழுதுகளில், எத்தனையோ வீடுகளில் அடுப்பு எரிவதற்கு முன்பாகவே கண்ணீர் ஆறாக ஓடத் தொடங்கிவிடுகிறது.

யுத்தமோ அல்லது இயற்கைப் பேரழிவுகளோ தராத ஒரு மௌனமான அழிவை, மது அரக்கன் எமது தேசத்தின் நரம்புகளுக்குள் ஊடுருவி நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறான்.

அண்மைய அறிவியல் ஆய்வுகள் மிகத் தெளிவாகக் கூறுகின்றன: மதுவின் அளவு எவ்வளவு குறைவாக இருந்தாலும், அது ஆரோக்கியத்திற்கு கேடு விளைவிக்கக்கூடியதே. ஆனால், இந்த எச்சரிக்கைகள் எதனையும் செவிமடுக்கத் தயாராக இல்லாத ஒரு சமூகம், இன்று மரணப் பாதையில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது. மதுசாரம் மற்றும் போதைப்பொருள் தகவல் நிலையத்தின் (ADIC) அதிர்ச்சியூட்டும் புள்ளிவிவரங்களின்படி, சட்டப்படியான மற்றும் சட்டவிரோத மதுப்பாவனையினால் இலங்கையில் நாளொன்றுக்கு சராசரியாக 50 பேர் உயிரிழக்கின்றனர். அதாவது, ஒவ்வொரு அரை மணித்தியாலத்திற்கும் ஒரு உயிரை நாம் காவு கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இது வெறும் ஒரு புள்ளிவிவரம் மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு மரணத்திற்குப் பின்னாலும் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரம், ஒரு தாயின் நிம்மதி, ஒரு குழந்தையின் எதிர்காலம் என அனைத்தும் சிதைந்து போகின்றன என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.

இந்தத் தேசியப் பேரழிவை எதிர்கொள்வதில் அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறை நீண்டகாலமாகவே ஒரு முரண்பாடான தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. அரசாங்கங்கள் மதுபானத்தை ஒரு இலகுவான வருமான மார்க்கமாகவே பார்க்கின்றன. மதுவரி மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தை அதிகரிப்பதற்காக சட்டப்படியான மதுபானங்களின் விலைகள் உயர்த்தப்படும்போது, அதன் பின்னணியில் உள்ள சமூகத் தாக்கம் பெரும்பாலும் கவனத்தில் கொள்ளப்படுவதில்லை. மதுசாரம் மற்றும் போதைப்பொருள் தகவல் நிலையத்தின் நிறைவேற்றுப் பணிப்பாளர் சம்பத் டி செரம் சுட்டிக்காட்டுவது போல, மொத்த சனத்தொகையில் 20 சதவீதத்திற்கும் குறைவானவர்களே மது அருந்துகின்றனர். இதில் 15 வயதுக்கு மேற்பட்ட ஆண்களில் 34.8 சதவீதத்தினர் மதுவைப் பயன்படுத்துகின்றனர். பெண்களின் பயன்பாடு 0.5 சதவீதத்திற்கும் குறைவாகவே இருந்தாலும், மதுவினால் ஏற்படும் பாதிப்புகளை அதிகம் சுமப்பவர்களாகப் பெண்களே இருக்கின்றனர். விலையேற்றத்தின் விளைவாக, மது அருந்துபவர்கள் தமது பழக்கத்தைக் கைவிடுவதற்குப் பதிலாக, மலிவான விலையில் கிடைக்கும் நச்சுத்தன்மை கொண்ட கசிப்பு போன்ற சட்டவிரோத மதுபானங்களை நோக்கித் தள்ளப்படுகின்றனர். இது அரசாங்கத்தின் வருமானத்தை இழக்கச் செய்வதுடன், கசிப்பு முதலாளிகளின் கைகளை வலுப்படுத்துகிறது.

இதன் மனிதாபிமான ரீதியிலான பாதிப்பு வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதது. மதுவுக்கு அடிமையானவர்கள் மற்றும் எப்போதாவது மது அருந்துபவர்கள் என இரு தரப்பினருமே இன்று ஆபத்தில் உள்ளனர். கசிப்பு போன்ற சட்டவிரோத மதுபானங்களில் கலக்கப்படும் நச்சுப் பொருட்கள், மனித உடலின் கல்லீரல் மற்றும் இதர முக்கிய உறுப்புகளை மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே செயலிழக்கச் செய்கின்றன. குறிப்பாக, கள்ளச் சாராயத்தினால் ஏற்படும் கண்பார்வை இழப்பு மற்றும் திடீர் மரணங்கள் குறித்த செய்திகள் அவ்வப்போது எமது செவிகளை எட்டினாலும், அதன் ஆழமான வடுக்கள் சமூகத்தில் பேசப்படுவதில்லை. புகைத்தல், புற்றுநோய் மற்றும் வீதி விபத்துகள் குறித்து சமூகமும் ஊடகங்களும் காட்டும் அக்கறையில் ஒரு சிறு பகுதியைக்கூட மதுவினால் ஏற்படும் மரணங்கள் பெறுவதில்லை என்பது வேதனைக்குரியது. ஒரு குடும்பத்தின் தலைவன் மதுவுக்கு அடிமையாகும்போது, அந்தத் தேசமே வலுவிழக்கிறது. வறுமை, குடும்ப வன்முறை மற்றும் உளவியல் ரீதியான பாதிப்புகள் என அந்தத் தலைமுறையே ஒரு இருண்ட பள்ளத்தில் தள்ளப்படுகிறது. இந்த இக்கட்டான நிலையிலிருந்து மீண்டெழும் சக்தியை அக்குடும்பங்களுக்கு வழங்குவது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

பொருளாதார ரீதியாகப் பார்த்தால், மதுவினால் கிடைக்கும் வருமானம் என்பது ஒரு மாயையாகவே இருக்கிறது. சட்டப்படியான மது விற்பனை மூலம் அரசாங்கம் ஈட்டும் வருமானம், மதுவினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அரச வைத்தியசாலைகளில் சிகிச்சையளிப்பதற்காகச் செலவிடப்படும் நிதியை விடக் குறைவானதாகவே இருக்கக்கூடும். இது ஒரு சாதாரண கணிதப் பிரச்சினை. ஒரு பக்கத்தில் வருமானம் வருவதாகக் காட்டினாலும், மறுபக்கத்தில் மதுவினால் ஏற்படும் நோய்களுக்கான மருத்துவச் செலவுகள், மனித உழைப்பு இழப்பு மற்றும் சமூக சீர்கேடுகளுக்கான செலவுகள் என அரசாங்கம் பெரும் நட்டத்தையே சந்திக்கிறது. 

சட்டவிரோத மதுபான உற்பத்தியாளர்கள் ஒரு சதம் கூட வரி செலுத்தாமல் நச்சுப் பொருட்களை விற்று லாபம் ஈட்டும்போது, அதன் பாரிய செலவை நாட்டு மக்களே தமது வரிப்பணம் மூலம் சுமக்க வேண்டியிருக்கிறது. எனவே, சட்டப்படியான மதுபானங்களின் விலைகளைக் குறைப்பதன் மூலம் கசிப்புக்கான தேவையைக் கட்டுப்படுத்துவது அல்லது குறைந்தது சில வகை மதுபானங்களை சட்டப்பூர்வமாக்கி வரி விதிப்பது போன்ற கடுமையான ஆனால் யதார்த்தமான முடிவுகளை எடுக்க வேண்டிய சூழல் உருவாகியுள்ளது.

எமது நாட்டில் சட்டவிரோத மதுபான விநியோகக் கட்டமைப்பானது ஒரு சிலந்தி வலையைப் போலப் படர்ந்துள்ளது. பல பகுதிகளில் சட்டப்படியான மதுபான விற்பனை நிலையங்கள் மிகத் தொலைவில் இருப்பதும், கசிப்பு உற்பத்தி நிலையங்கள் மிக அருகிலேயே கிடைப்பதும் இந்தப் பிரச்சினைக்கு ஒரு முக்கிய காரணமாகும். ஒரு மதுபான விற்பனை நிலையத்தை அணுக 20 கிலோமீற்றர் பயணிக்க வேண்டும் என்றால், அந்த நபர் தனது கிராமத்திலேயே கிடைக்கும் நச்சுத்தன்மை கொண்ட சாராயத்தைத் தேடிச் செல்வதில் வியப்பில்லை. அத்துடன், கடந்த காலங்களில் உள்ளூர் மட்டத்திலான அரசியல்வாதிகள் கசிப்பு வியாபாரிகளுடன் கொண்டிருந்த நெருக்கமான தொடர்பு, பொலிஸார் மற்றும் மதுவரித் திணைக்களத்தின் நடவடிக்கைகளை முடக்கியிருந்தது. ஆனால், தற்போதைய அரசியல் சூழலில் அத்தகைய அரசியல் - குற்றவியல் தொடர்பு இல்லை என்பது ஒரு பொற்கால வாய்ப்பாகும். இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி, மதுவரித் திணைக்களமும் பொலிஸாரும் இணைந்து நாடு முழுவதும் உள்ள சட்டவிரோத கசிப்பு உற்பத்தி நிலையங்களை முற்றாக ஒழிப்பதற்குத் துரித நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

அவசரமான சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் கொள்கை மாற்றங்கள் இப்போது அவசியமாகின்றன. மதுவரி விடுமுறை நாட்களைக் குறைப்பது, சுப்பர் மார்க்கெட்டுகளில் மதுபான விற்பனைக்கான அனுமதியை அதிகரிப்பது மற்றும் ஏனைய நாடுகளைப் போல சாதாரண கடைகளிலும் மதுபானங்களை விற்பனை செய்ய அனுமதிப்பது போன்ற விடயங்கள் குறித்து அதிகாரிகள் சிந்திக்க வேண்டும். இது சட்டவிரோத மதுபானப் பாவனையை ஓரளவு கட்டுப்படுத்த உதவும். அதேவேளை, அரசாங்கத்தின் செய்திப் பரிமாற்றங்கள் மிகத் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். மதுபானம் என்பது வருமானம் தரும் ஒரு வழிமுறை என்பதைத் தாண்டி, அது ஒரு சமூக நச்சு என்ற உண்மையை அரசாங்கம் உரக்கச் சொல்ல வேண்டும். தொலைக்காட்சி, வானொலி மற்றும் சமூக வலைத்தளங்கள் ஊடாக மதுவின் அபாயங்கள் குறித்து, குறிப்பாக கசிப்பு போன்ற நச்சுப் பானங்கள் குறித்த விழிப்புணர்வுத் திட்டங்கள் தொடர்ச்சியாக முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.

இந்தச் சமூகப் பொறுப்பு என்பது அரசாங்கத்திற்கு மாத்திரம் உரியதல்ல. சிவில் அமைப்புகள், அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் என அனைவரும் இதில் கைகோர்க்க வேண்டும். சில நாடுகளில் பின்பற்றுவதைப் போல, மதுவுக்கு அடிமையாகி அடிக்கடி வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்படுபவர்களிடம் ஒரு சிறிய கட்டணத்தை வசூலிப்பது குறித்து பரிசீலிக்கலாம். இது ஏனைய நோயாளிகளுக்குச் சுமையாக இருப்பதைத் தவிர்க்க உதவும். அத்துடன், மதுவினால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு உளவியல் ஆலோசனைகளையும், நிதி ரீதியான உதவிகளையும் வழங்க ஒரு பொறிமுறை உருவாக்கப்பட வேண்டும். புலம்பெயர்ந்து வாழும் இலங்கையர்கள் கூட, எமது கிராமப்புறங்களில் மது ஒழிப்பு மற்றும் விழிப்புணர்வுத் திட்டங்களுக்குத் தமது பங்களிப்பை வழங்க முடியும். இது ஒரு தேசிய ஒற்றுமைக்கான அழைப்பாகும். மது அரக்கனிடமிருந்து எமது இளைஞர்களைக் காப்பாற்றுவது எமது இருத்தலுக்கான போராட்டமாகும்.

இறுதியாக, அரசியல் மற்றும் சமூக ரீதியான ஒரு தெளிவான செய்தியை நாம் உலகிற்குச் சொல்ல வேண்டும். மதுவுடனான எமது போராட்டம் என்பது தனிநபர் சுதந்திரத்திற்கு எதிரானது அல்ல; அது எமது தேசத்தின் ஆரோக்கியமான எதிர்காலத்திற்கான ஒரு தார்மீகப் போராட்டமாகும். அரசியல்வாதிகள் தமது குறுகிய கால லாபங்களுக்காக மது வியாபாரிகளுடன் கைகோர்க்கும் கலாச்சாரம் முற்றாக ஒழிக்கப்பட வேண்டும். ஒரு தேசமாக நாம் பிளவுபடாமல், போதைப்பொருள் மற்றும் மதுவுக்கு எதிரான ஒரு பலமான முன்னணியை உருவாக்க வேண்டும். இதுவே எமது நாட்டை உலகப் பொருளாதார மற்றும் சமூகப் வரைபடத்தில் ஒரு கௌரவமான இடத்திற்கு இட்டுச் செல்லும்.

மதுவின் படுகுழியில் வீழ்ந்து கிடக்கும் எமது சகோதரர்களைக் கைதூக்கி விடுவது எமது ஒவ்வொருவரினதும் கடமையாகும். அந்தப் படுகுழிக்கு ஒரு மூடி போடுவது அரசாங்கத்தின் கடமையாகும். நம்பிக்கையற்ற ஒரு சமூகமாக அல்லாமல், தவறுகளில் இருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு, ஒரு ஆரோக்கியமான தலைமுறையை நோக்கிய பயணத்தில் நாம் மீண்டெழ வேண்டும். மதுவற்ற ஒரு இலங்கை என்பது ஒரு கனவு மாத்திரமல்ல; அது எமது குழந்தைகளின் உரிமையாகும். தார்மீக விழுமியங்கள் போற்றப்படும், ஆரோக்கியமான மனித உழைப்பு மதிக்கப்படும் ஒரு நாடாக இலங்கை நிச்சயம் மீண்டெழுந்து நடைபோடும் என்ற நம்பிக்கை எமக்குண்டு. அந்த விடியலை நோக்கி நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு அடி எடுத்து வைப்போம்.