போதைப் பொருள் வட்டத்திற்குள் மாணவர்கள் சிக்கிக் கொள்ளும் அபாயம் அவதனமாக இருங்கள்

 நெல்சன் மண்டேலா அவர்கள் கூறியது போல, "கல்வியே உலகை மாற்றுவதற்குப் பயன்படுத்தக்கூடிய மிகச் சக்திவாய்ந்த ஆயுதமாகும்." ஆனால், இன்று அந்த ஆயுதத்தைத் தாங்கியிருக்க வேண்டிய கரங்கள், போதைப்பொருள் என்னும் நச்சு வேர்களுக்குள் சிக்குண்டு, சமூகத்தின் அடித்தளத்தையே ஆட்டம் காணச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. அண்மைய காலங்களில் இலங்கையில் பாடசாலை மாணவர்களை இலக்கு வைத்து முன்னெடுக்கப்படும் போதைப்பொருள் விநியோகம் என்பது வெறும் ஒரு சமூகச் சீர்கேடு மட்டுமல்ல; இது நாட்டின் மனித மூலதனத்தை (Human Capital) அழித்தொழிக்கும் ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார மற்றும் கலாசார யுத்தமாகும். இந்த ஆபத்தை ஒரு தனிமனிதப் பிரச்சினையாகப் பார்ப்பதை விடுத்து, ஒரு சமூகப் புற்றுநோயாக அணுகி, அதற்கான சத்திரசிகிச்சையைச் செய்ய வேண்டிய தருணம் இது.

இன்றைய நவீன உலகில், போதைப்பொருள் பாவனை என்பது முன்னைய காலங்களைப் போலத் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு விடயமாக இல்லை. இது பூகோள அரசியல் (Geopolitics) மற்றும் சர்வதேச நிழல் பொருளாதாரத்துடன் (Shadow Economy) பின்ப்பிணைந்த ஒரு சிக்கலான வலையமைப்பாகும். இலங்கையின் அமைவிடம் சர்வதேசக் கப்பல் போக்குவரத்துப் பாதையில் அமைந்துள்ளமையால், போதைப்பொருள் கடத்தல்காரர்களின் ஒரு முக்கிய கேந்திர நிலையமாக (Hub) இது மாற்றப்பட்டுள்ளது. இந்த வலையமைப்பின் இறுதி இலக்கு, சிந்திக்கத் தெரிந்த, கேள்வி கேட்கத் தெரிந்த, உழைக்கும் ஆற்றல் கொண்ட ஒரு தலைமுறையைச் செயலிழக்கச் செய்வதாகும். குறிப்பாக, "ஐஸ்" (Crystal Meth) போன்ற செயற்கை போதைப்பொருட்களின் (Synthetic Drugs) ஊடுருவல், மாணவர்களின் நரம்பு மண்டலத்தை நேரடியாகத் தாக்கி, அவர்களை நிரந்தர அடிமைகளாக மாற்றுகின்றது. இது ஒரு தேசத்தின் எதிர்காலத் தலைவர்கள், விஞ்ஞானிகள் மற்றும் சிந்தனையாளர்களை உருவாக்கும் தொழிற்சாலையை, நோயாளிகளை உருவாக்கும் கூடாரமாக மாற்றும் முயற்சியாகும்.

பாடசாலை மாணவர்களை இலக்கு வைப்பதற்குப் பின்னாலுள்ள உளவியல் மற்றும் வணிக உத்தியை (Business Strategy) பெற்றோர்களும் சமூக ஆர்வலர்களும் முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அமேசான் நிறுவனத்தின் நிறுவனர் ஜெப் பெசோஸ் வணிகம் பற்றிக் கூறும்போது, "உங்கள் வாடிக்கையாளர் யார் என்பதை அறிவதே வெற்றியின் அடிப்படை" என்றார். துரதிஷ்டவசமாக, போதைப்பொருள் வியாபாரிகளும் இந்தத் தத்துவத்தையே பின்பற்றுகின்றனர். அவர்களுக்கு நீண்டகால வாடிக்கையாளர்கள் தேவை. முதிர்ந்த ஒருவரை விட, ஒரு பாடசாலை மாணவனை அடிமையாக்குவது இலகுவானது மற்றும் நீண்ட காலத்திற்கு இலாபம் தரக்கூடியது. ஆரம்பத்தில் இலவசமாக அல்லது மிகக் குறைந்த விலையில் போதைப்பொருட்களை அறிமுகப்படுத்தி, பின்னர் அவர்களை அதற்கு அடிமையாக்கி, இறுதியில் அவர்களையே சிறியளவிலான விநியோகஸ்தர்களாக (Micro-peddlers) மாற்றும் ஒரு கொடூரமான சங்கிலித்தொடர் இங்கு இயங்குகின்றது. இந்தச் சங்கிலியை அறுக்கத் தவறினால், எமது சமூகக் கட்டமைப்பின் மீண்டெழு (Resilience) திறன் முற்றாகச் சிதைந்துவிடும்.

பொருளாதார ரீதியாக நோக்கும்போது, இது ஒரு தேசத்திற்கு ஏற்படுத்தும் இழப்பு அளவிட முடியாதது. ஒரு இளைஞன் போதைக்கு அடிமையாகும்போது, அவன் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பை இழக்கிறான். அதன் மூலம் எதிர்காலத்தில் அவன் ஈட்டக்கூடிய வருமானம் இழக்கப்படுகின்றது. மேலும், அவனது மருத்துவச் செலவு மற்றும் புனர்வாழ்வுக்கான செலவு (Rehabilitation Cost) அரசின் மீது சுமத்தப்படுகின்றது. வாரன் பபட் அவர்களின் பொன்மொழி ஒன்றுண்டு: "பழக்கத்தின் சங்கிலிகள், அவை உடைக்க முடியாத அளவுக்கு வலிமையாகும் வரை, உணர முடியாத அளவுக்கு லேசானவை." இன்று பாடசாலை மாணவர்களிடையே பரவும் இந்த "லேசான" பழக்கம், நாளை நாட்டின் பொருளாதாரத்தை முடக்கும் வலிமையான சங்கிலியாக மாறும். உற்பத்தித்திறன் (Productivity) வீழ்ச்சியடைவதே ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரச் சரிவின் முதல் படியாகும். இளைஞர் ஆற்றல் முடங்கும்போது, வெளிநாட்டு முதலீடுகள் குறையும், புத்தாக்கங்கள் (Innovations) அற்றுப்போகும், வறுமை அதிகரிக்கும்.

பாடசாலை மாணவர்களிடையே போதைப்பொருள் ஊடுருவல் மற்றும் அதன் சமூகத் தாக்கங்களை ஒரு சமூகவியல் பார்வையில் பின்வருமாறு வகைப்படுத்தலாம்:

நிலை (Stage)	செயற்பாடு (Activity)	சமூகத் தாக்கம் (Social Impact)	பொருளாதார விளைவு
ஊடுருவல்	இனிப்புகள், ஸ்டிக்கர்கள் வடிவில் அறிமுகம்	மாணவர்களிடையே ஆர்வம் மற்றும் இரகசியத்தன்மை	விநியோகஸ்தர்களின் (Middlemen) சந்தை உருவாக்கம்
பழக்கப்படுத்தல்	இலவசமாக வழங்குதல், நண்பர்கள் மூலம் வற்புறுத்தல்	கல்வித் தரம் குறைதல், குடும்ப உறவு விரிசல்	பெற்றோரின் சேமிப்பு கரைதல்
அடிமைப்படுத்தல்	பணத்திற்காகத் திருடுதல், வன்முறை	சமூகக் குற்றங்கள் அதிகரிப்பு, பாடசாலை இடைவிலகல்	மனித வள இழப்பு (Loss of Human Capital)
முகவராகுதல்	புதிய மாணவர்களுக்கு விநியோகித்தல்	சமூகக் கட்டமைப்பு சிதைவு, கலாசாரச் சீரழிவு	சட்ட அமலாக்கச் செலவுகள் அதிகரிப்பு

இந்தப் பிரச்சினையைக் கையாள்வதில் அரச இயந்திரத்திற்கு, குறிப்பாகக் காவல்துறையினருக்குப் பெரும் பங்கு உள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது. சட்டங்களை அமுல்படுத்தல் (Implement) மற்றும் கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகளைத் திணைக்களம் (Department) சார்ந்த அதிகாரிகள் தீவிரப்படுத்த வேண்டும். ஆனால், "எல்லாவற்றுக்கும் அரசை நம்பியிருப்பது அடிமைத்தனம்" என்று சிந்திக்கத் தூண்டும் வகையில், சமூகத்தின் பொறுப்பு இங்கு மிக முக்கியமானது.

ஒரு பாடசாலைச் சூழலில் நடக்கும் மாற்றங்களை முதலில் அவதானிக்க வேண்டியவர்கள் ஆசிரியர்களும் பெற்றோர்களுமே. நவீன பெற்றோர்கள் தமது பிள்ளைகளுடன் செலவிடும் நேரம் குறைந்துவிட்டது. டிஜிட்டல் திரைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டு, பிள்ளைகளின் உலகத்தை உற்றுநோக்கத் தவறும் பெற்றோர், இறுதியில் பாரிய விலையைக் கொடுக்க நேரிடுகின்றது. பிள்ளைகளின் நடத்தையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள், அவர்களின் நட்பு வட்டம், பணப் பயன்பாடு ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து கண்காணிப்பது பெற்றோரின் தலையாய கடமையாகும். இது சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் அல்ல, மாறாகப் பாதுகாப்பின் அடிப்படையில் அமைந்திருக்க வேண்டும்.

எலான் மஸ்க் ஒருமுறை கூறினார், "சிலர் மாற்றத்தை விரும்பவில்லை, ஆனால் பேரழிவு ஒரு மாற்றாக இருக்கும்போது, மாற்றத்தைத் தழுவுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை." இன்று எமது சமூகத்தின் முன்னால் உள்ள பேரழிவு போதைப்பொருள். எனவே, எமது அணுகுமுறையில் மாற்றத்தைக் கொண்டுவர வேண்டும். வெறும் விழிப்புணர்வுப் பேரணிகள் மற்றும் சுவரொட்டிகள் (Posters) மட்டும் தீர்வாகாது. ஒவ்வொரு கிராமத்திலும், ஒவ்வொரு நகரத்திலும் உள்ள இளைஞர் அமைப்புகள், சனசமூக நிலையங்கள் மற்றும் ஆலயங்கள் என்பன "சமூகப் பாதுகாப்புக் கவசங்களாக" மாற வேண்டும். தமது பிரதேசத்திற்குள் அந்நியர்களின் நடமாட்டம், பாடசாலைக்கு அருகாமையில் உள்ள சந்தேகத்திற்குரிய வர்த்தக நிலையங்கள், கைவிடப்பட்ட கட்டிடங்கள் ஆகியவற்றை இச்சமூக அமைப்புகள் கண்காணிக்க வேண்டும். இது ஒரு நிழல் பொலிஸ் (Community Policing) முறைமையாகச் செயற்பட வேண்டும்.

விழிப்புணர்வு என்பது ஒரு பயமுறுத்தும் படலமாக இல்லாமல், அறிவியல் ரீதியான அணுகுமுறையாக இருக்க வேண்டும். போதைப்பொருள் பாவனையால் ஏற்படும் மூளைச் சிதைவு, நரம்பியல் பாதிப்புகள் மற்றும் உளவியல் சிக்கல்களை மாணவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் அறிவியல் ரீதியாக விளக்க வேண்டும். டாக்டர் ஏ.பி.ஜே. அப்துல் கலாம் அவர்கள் இளைஞர்களைப் பார்த்துக் கூறினார், "கனவு காணுங்கள், கனவு என்பது நீங்கள் தூக்கத்தில் காண்பது அல்ல, உங்களைத் தூங்க விடாமல் செய்வது." போதைப்பொருள் மாணவர்களின் தூக்கத்தைக் கெடுப்பதில்லை, மாறாக அவர்களின் கனவுகளையே கொன்று விடுகின்றது என்பதை அவர்களுக்கு உணர்த்த வேண்டும். சுயக்கட்டுப்பாடு (Self-Control) மற்றும் ஆளுமை விருத்தி (Personality Development) பயிற்சிகளைப் பாடசாலைக் கலைத்திட்டத்தில் ஒரு பகுதியாக இணைக்க வேண்டும். ஒரு மாணவன் தனக்கு வரும் அழுத்தங்களை (Peer Pressure) எவ்வாறு கையாள்வது, "இல்லை" என்று எப்படிச் சொல்வது என்பதைப் பழகிக் கொள்வதே அவனுக்கான சிறந்த பாதுகாப்பாகும்.

மத நிறுவனங்கள் மற்றும் ஆலயங்களின் பங்கு இதில் மிக முக்கியமானது. இவை வெறும் வழிபாட்டுத் தலங்களாக மட்டும் இருக்காமல், சமூக வழிகாட்டல் மையங்களாக மாற வேண்டும். வாராந்த வழிபாடுகளின் போது போதைப்பொருள் தடுப்பு மற்றும் குடும்ப உறவுகள் பற்றிய கருத்துக்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட வேண்டும். ஆன்மீகம் என்பது தனிமனித ஒழுக்கத்தை வளர்க்கும் ஒரு கருவியாகும். அதனைச் சரியாகப் பயன்படுத்தினால், இளைஞர்களின் மனதை உறுதிப்படுத்தி, தவறான பாதையில் செல்லாமல் தடுக்க முடியும். அதேபோல, பாடசாலைச் சூழலைச் சுற்றி ஒரு "பாதுகாப்பு வலயம்" (Safety Zone) உருவாக்கப்பட வேண்டும். பாடசாலைக்கு அருகில் குறிப்பிட்ட தூரத்திற்குள் சிகரெட், மதுபானம் மற்றும் சந்தேகத்திற்குரிய பொருட்கள் விற்பனை செய்யப்படுவதைத் தடை செய்யும் சட்டங்களை உள்ளூராட்சிச் சபை (Council) கண்டிப்பாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

தகவல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் இ கொமர்ஸ் (E-commerce) வளர்ச்சி அடைந்துள்ள இக்காலத்தில், போதைப்பொருள் விநியோகமும் ஒண்லைன் (Online) முறைகளுக்கு மாறியுள்ளது. இது பெற்றோர்களுக்கும் பாதுகாப்புத் தரப்பினருக்கும் ஒரு புதிய சவாலாகும். டார்க் வெப் (Dark Web) மற்றும் சமூக ஊடகக் குழுக்கள் (Social Media Groups) ஊடாகப் பரிமாற்றங்கள் இடம்பெறுகின்றன. எனவே, சைபர் பாதுகாப்பு (Cyber Security) தொடர்பான அறிவும், கண்காணிப்பும் அவசியமாகின்றது. பில் கேட்ஸ் கூறுவது போல, "தொழில்நுட்பம் ஒரு கருவி மட்டுமே; அதனை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் அதன் தாக்கம் உள்ளது." எமது பிள்ளைகள் தொழில்நுட்பத்தைத் தவறான வழியில் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்க, டிஜிட்டல் கல்வியறிவு (Digital Literacy) பெற்றோருக்குப் புகட்டப்பட வேண்டும்.

இப்பிரச்சினையை முகாமைத்துவம் (Management) செய்வதில் தோல்வியடைந்தால், எமது சமூகம் ஒரு "இழந்த தலைமுறையை" (Lost Generation) சந்திக்க நேரிடும். உலகின் பல நாடுகள் போதைப்பொருள் யுத்தத்தில் தோல்வியடைந்ததற்குக் காரணம், அவர்கள் விநியோகத்தை மட்டுமே தடுக்க முயன்றனர்; தேவையைக் (Demand) குறைக்கத் தவறினர். எமது இளைஞர்களுக்குப் போதைப்பொருளை விடச் சுவாரஸ்யமான, சவாலான மற்றும் ஆக்கபூர்வமான மாற்று வழிகளைக் காட்ட வேண்டும். விளையாட்டு, கலை, இலக்கியம், விவசாயம் (Agriculture) மற்றும் சமூக சேவை போன்ற துறைகளில் அவர்களை ஈடுபடுத்துவதன் மூலம், அவர்களின் ஆற்றலைச் சரியான திசையில் திருப்ப முடியும். வெறுமைதான் போதைப்பொருளின் நுழைவாயில். அந்த வெறுமையை ஆக்கபூர்வமான செயற்பாடுகளால் நிரப்ப வேண்டும்.

மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் கூறியது போல, "எங்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டாலும், அது எல்லா இடங்களிலும் உள்ள நீதிக்கு அச்சுறுத்தலாகும்." ஒரு ஏழைக் குழந்தையின் கையில் போதைப்பொருள் கிடைப்பது, வசதியான வீட்டில் இருக்கும் குழந்தைக்கும் ஆபத்தானது. ஏனெனில், போதைப்பொருள் பரவல் வர்க்க, இன, மத வேறுபாடுகளைப் பார்ப்பதில்லை. அது சமூகத்தின் பலவீனமான இணைப்புகளைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கின்றது. எனவே, இது "அவர்களின் பிரச்சினை" என்று ஒதுங்கிக் கொள்ளாமல், "எமது பிரச்சினை" என்று ஒவ்வொரு பிரஜையும் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

ஆகவே, வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் கூறியது போல, "ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்காதீர்கள்." (Never give in, never, never, never). இந்தப் போரில் நாம் தோற்பதற்கோ அல்லது விட்டுக்கொடுப்பதற்கோ இடமில்லை. ஏனெனில் பணயம் வைக்கப்பட்டிருப்பது எமது குழந்தைகள். நாளைய உலகம். அரசாங்கத்தின் கொள்கைகள், சட்டங்கள் மற்றும் காவல்துறையின் நடவடிக்கைகள் ஒருபுறம் இருக்க, பெற்றோராகிய நாமும், சமூக அமைப்புகளும் விழிப்புணர்வுடன் ஒன்றிணைந்து செயற்படுவதே இதற்கான நிரந்தரத் தீர்வாகும். எமது வீட்டின் கதவுகளையும், மனதின் கதவுகளையும் விழிப்புணர்வுடன் திறந்து வைப்போம். நச்சு வேர்களைக் களைந்து, நம்பிக்கையின் விதைகளை விதைப்போம். அதுவே எமது தேசத்தை வல்லரசாக மாற்றும் உண்மையான சக்தியாகும்.