இலங்கையின் கல்வி மறுசீரமைப்பு: அரசியல் மாயைகளும் எதிர்காலத்திற்கான தேடலும்

 ஒரு தேசத்தின் தலைவிதி அதன் வகுப்பறைகளிலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்பது காலங்காலமாக நம்பப்பட்டு வரு ம் ஒரு நிதர்சனமான உண்மையாகும். இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் சவால்களுக்கு முகங்கொடுக்கும் வகையில் இலங்கையின் கல்வித் துறையை நவீனமயமாக்க வேண்டிய தேவை முன்னெப்போதையும் விட இன்று அவசியமாகியுள்ளது. அண்மையில் முன்மொழியப்பட்ட கல்வி மறுசீரமைப்புத் திட்டங்கள், நாட்டின் எதிர்காலத் திசைவழியைத் தீர்மானிக்கும் ஒரு கருவியாகப் பார்க்கப்பட வேண்டிய நிலையில், அவை துரதிர்ஷ்டவசமாக அரசியல் விவாதங்களாகவும், உணர்வுபூர்வமான சர்ச்சைகளாகவும் மாற்றப்பட்டுள்ளன. 

அறிவுசார் சமூகத்தை உருவாக்க வேண்டிய ஒரு கொள்கை மாற்றம், தவறான தகவல்களாலும், குறுகிய அரசியல் நோக்கங்களாலும் திசைதிருப்பப்படுவது வேதனைக்குரியது. உத்தேச கல்வி மறுசீரமைப்பானது வெறுமனே பாடத்திட்ட மாற்றங்களையோ அல்லது பரீட்சை முறைமை மாற்றங்களையோ மட்டும் குறிக்கோளாகக் கொண்டதல்ல; அது இலங்கையின் அடுத்த தலைமுறையை உலகளாவிய பொருளாதாரச் சந்தையில் போட்டியிடக்கூடிய திறன்மிக்க மனிதவளமாக மாற்றியமைக்கும் ஒரு பாரிய முயற்சியாகும். ஆனால், இந்த ஆழமான நோக்கம் திட்டமிட்ட பொய்ப் பிரசாரங்களால் மறைக்கப்பட்டு, விவாதத்தின் திசை மாற்றப்பட்டுள்ளது.

இலங்கையின் தற்போதைய கல்வி முறைமையானது பல தசாப்தங்களாகக் கல்வியியலாளர்களாலும், கொள்கை வகுப்பாளர்களாலும் விமர்சிக்கப்பட்டு வரும் ஒன்றாகும். மனப்பாடம் செய்தலை அடிப்படையாகக் கொண்ட கற்றல் முறை, மாணவர்களின் சிந்திக்கும் திறனை மழுங்கடித்து, அவர்களை வெறும் பரீட்சை இயந்திரங்களாக மாற்றியுள்ளது. இம்முறைமையானது "சித்தி" என்பதை மட்டுமே வெற்றியின் அளவுகோலாகக் கொண்டுள்ளதால், ஆக்கபூர்வமான திறன்களும், நடைமுறை அறிவும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன. இதன் விளைவாக, பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரிகள் வேலையின்றித் தவிக்கும் அதேவேளை, நாட்டின் அத்தியாவசியத் துறைகளுக்குத் தேவையான திறமையான பணியாளர்களுக்குப் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. இந்த முரண்பாட்டைச் சீர்செய்வதே புதிய மறுசீரமைப்பின் பிரதான இலக்காகும். குறிப்பாக, தொழிற்கல்வியை (Vocational Education) பிரதான நீரோட்டத்துடன் இணைப்பது இதன் மிக முக்கியமான அம்சமாகக் கருதப்படுகிறது. நீண்ட காலமாகவே இலங்கையில் தொழிற்கல்வி என்பது கல்வியில் பின்தங்கியவர்களுக்கான ஒரு தேர்வாகவே பார்க்கப்பட்டு வந்துள்ளது. இந்த மனப்பாங்கை மாற்றி, தொழிற்கல்வி மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறைகளுக்குச் சமூகத்தில் உரிய அங்கீகாரத்தையும் கௌரவத்தையும் பெற்றுக்கொடுப்பது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

கல்வித் துறையில் மேற்கொள்ளப்படவுள்ள இந்த மாற்றங்கள் வெறும் கொள்கை அளவிலானவை மட்டுமல்ல, அவை பொருளாதார ரீதியாகவும் பாரிய தாக்கத்தைச் செலுத்தக்கூடியவை. இலங்கையின் பொருளாதாரம் இன்று எதிர்கொள்ளும் டொடாலர் (Dollar) நெருக்கடி மற்றும் உற்பத்தித் துறை வீழ்ச்சிக்குத் தீர்வு காண வேண்டுமானால், மனிதவள முகாமைத்துவம் (Human Resource Management) சீரமைக்கப்பட வேண்டும். ஒரு மாணவன் பாடசாலை (School) கல்வியை முடித்து வெளியேறும்போது, அவனிடம் சான்றிதழைத் தாண்டிச் சந்தைக்குத் தேவையான திறன் இருக்க வேண்டும். ஜேர்மனி, சுவிட்சர்லாந்து மற்றும் சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகள் தொழிற்கல்விக்கு அளித்த முக்கியத்துவமே அந்நாடுகளின் பொருளாதார மீண்டெழு (Resilience) திறனுக்குக் காரணமாகும். இலங்கையிலும் அத்தகையதொரு கலாசாரத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்பதே இம் சீர்திருத்தங்களின் சாராம்சமாகும். ஆனால், இத்தகைய ஆக்கபூர்வமான விவாதங்கள் முன்னெடுக்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, தேற்றாத வதந்திகள் பரப்பப்படுவது துரதிர்ஷ்டவசமானது.

உத்தேச மறுசீரமைப்பில் பாடத்திட்டங்களின் சுமையைக் குறைத்து, மாணவர்களை மையப்படுத்திய (Student-Centred) கற்றல் முறையை அறிமுகப்படுத்துவது மற்றுமொரு சிறப்பம்சமாகும். தற்போதைய நிலையில், மாணவர்கள் அதிகப்படியான பாடச் சுமைகளாலும், டியூஷன் கலாசாரத்தாலும் உடல், உள ரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். "எல்லாம் தெரியும், ஆனால் எதையும் செய்யத் தெரியாது" என்ற நிலையில் இருக்கும் மாணவர்களை, "பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணும் திறன் கொண்டவர்களாக" (Problem Solvers) மாற்றுவதே புதிய திட்டத்தின் நோக்காகும். உலகம் செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) மற்றும் இயந்திரமயமாக்கல் நோக்கி மிக வேகமாக நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்தச் சூழலில், பழைய காலத்து மனப்பாடம் செய்யும் முறையை வைத்துக்கொண்டு எதிர்காலத்தைச் சமாளிக்க முடியாது. ஒண்லைன் (Online) கல்வி மற்றும் இகொமர்ஸ் (E-commerce) போன்ற டிஜிட்டல் தளங்களில் இயங்கும் திறன் மாணவர்களுக்குக் கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும்.

எனினும், இந்த மாற்றங்களுக்கான எதிர்ப்பு என்பது அரசியல் களத்தில் இருந்து மிகத் தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக, பாலியல் கல்வி மற்றும் கலாசார விழுமியங்கள் தொடர்பான விடயங்களில் திரிபுபடுத்தப்பட்ட தகவல்கள் பரப்பப்படுகின்றன. இது பெற்றோர்கள் மத்தியில் தேவையற்ற அச்சத்தை உருவாக்கியுள்ளது. சீர்திருத்தங்களின் தொழில்நுட்ப மற்றும் கல்வியியல் அம்சங்களை விவாதிப்பதற்குப் பதிலாக, அதனை ஒரு "கலாசாரப் போராக" (Culture War) மாற்றும் முயற்சி நடைபெறுகிறது. இது ஒரு ஆபத்தான போக்காகும். சமூக ஊடகங்களில் பரப்பப்படும் இத்தகைய பொய்ப் பிரசாரங்கள், உண்மையான பிரச்சினைகளான ஆசிரியர் பயிற்சி, வகுப்பறை வசதிகள் மற்றும் சமத்துவம் போன்ற விடயங்களிலிருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்புகின்றன.

உலகளாவிய கல்வித் தரநிலைகளுடன் ஒப்பிடுகையில், இலங்கையின் தற்போதைய நிலை மற்றும் உத்தேச மாற்றங்கள் எவ்வாறு அமையும் என்பதைப் பின்வரும் அட்டவணை தெளிவுபடுத்துகிறது:

காரணி	தற்போதைய நிலை (Current Status)	உத்தேச மறுசீரமைப்பு (Proposed Reform)	உலகளாவிய சிறந்த நடைமுறை (Global Best Practice)
கற்றல் முறை	மனப்பாடம் மற்றும் பரீட்சை மையப்படுத்தப்பட்டது.	செயற்பாடு மற்றும் திறன் சார்ந்தது.	ஆய்வு மற்றும் புத்தாக்கம் சார்ந்தது (உ-ம்: பின்லாந்து).
மதிப்பீடு	எழுத்துமூல பரீட்சையே பிரதானமானது.	தொடர்ச்சியான மதிப்பீடு மற்றும் செயற்றிட்டங்கள்.	முழுமையான திறன் மதிப்பீடு (Holistic Assessment).
தொழிற்கல்வி	இரண்டாம் தரமாகக் கருதப்படுகிறது.	கல்வியின் முக்கிய பகுதியாக ஒருங்கிணைக்கப்படும்.	இரட்டைக் கல்வி முறைமை (Dual Education - உ-ம்: ஜேர்மனி).
பாடத்திட்டம்	அதிக பாடங்கள், விரிவான உள்ளடக்கம்.	குறைவான பாடங்கள், ஆழமான கற்றல்.	நெகிழ்வான தெரிவுகள் (Flexible Choices).
ஆசிரியர் பங்கு	அறிவை வழங்குபவர் (Instructor).	வழிகாட்டி மற்றும் facilitators.	கற்றல் பங்காளர்.

மேற்கண்ட அட்டவணை சுட்டிக்காட்டுவது போல, உலகம் எப்போதோ கடந்து சென்ற பாதையில் நாம் இன்னும் தேங்கிக் கிடக்கிறோம். மறுசீரமைப்பு என்பது ஒரு விருப்பத் தேர்வு அல்ல; அது ஒரு பிழைப்புத் தேவை. பரீட்சைத் திணைக்களம் (Department of Examinations) நடத்தும் பரீட்சைகளில் சித்தியடைவது மட்டுமே வாழ்க்கை என்ற மாயையை உடைக்க வேண்டும். இது மாணவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, முழுச் சமூகத்திற்கும் நன்மை பயக்கும். போட்டித் தன்மையற்ற, மகிழ்ச்சியான கற்றல் சூழல் உருவாகும்போதுதான் மாணவர்களிடம் படைப்பாற்றல் பெருகும். அதுவே எதிர்காலத்தில் புத்தாக்கங்களை உருவாக்க வழிவகுக்கும்.

அரசியல்வாதிகள் மற்றும் எதிர்ப்பாளர்கள் முன்வைக்கும் வாதங்களில் சில நியாயமான கவலைகளும் இருக்கலாம். உதாரணமாக, புதிய முறையை அமுல்படுத்தல் (Implement) செய்வதற்கான வளங்கள் பாடசாலைகளில் உள்ளனவா, ஆசிரியர்களுக்குப் போதிய பயிற்சி வழங்கப்பட்டுள்ளதா போன்ற கேள்விகள் முக்கியமானவை. ஆனால், இந்தக் கேள்விகள் ஆக்கபூர்வமான முறையில் எழுப்பப்பட வேண்டும். அதைவிடுத்து, முழுத் திட்டத்தையுமே நிராகரிப்பது அல்லது திரிபுபடுத்துவது எதிர்காலச் சந்ததியினருக்குச் செய்யும் துரோகமாகும். விவசாயம் (Agriculture) முதல் விண்வெளி ஆராய்ச்சி வரை அனைத்துத் துறைகளிலும் நவீன தொழில்நுட்பம் ஊடுருவியுள்ள நிலையில், பழைய முறைகளை இன்னும் எத்தனை காலத்திற்குத் தாங்கிப் பிடிக்கப் போகிறோம்?

இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் வெற்றியளிக்க வேண்டுமானால், அதற்குத் தேசிய கல்விச் சபை (National Education Commission) போன்ற அமைப்புகளின் சுதந்திரமான செயற்பாடு அவசியம். அரசியல் ஆட்சிகள் மாறும்போது கல்விக் கொள்கைகளும் மாறுவது இலங்கையின் சாபக்கேடாக உள்ளது. கல்வி என்பது ஒரு நீண்ட கால முதலீடு. அதன் பலன்கள் உடனடியாகத் தெரியாவிட்டாலும், தலைமுறைகளைத் தாண்டி அதன் தாக்கம் இருக்கும். எனவே, அரசியல் கட்சிகள் தமது தேர்தல் விஞ்ஞாபனங்களுக்கு அப்பால் சென்று, கல்விக் கொள்கையை ஒரு தேசியத் திட்டமாக அங்கீகரிக்க வேண்டும். இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) மற்றும் அரசியல் வியாபாரிகளின் நலனுக்காகக் கல்வியைப் பலிகொடுக்கக் கூடாது.

பெற்றோர்களும் இந்த மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மருத்துவர் அல்லது பொறியியலாளர் ஆவது மட்டுமே வாழ்க்கை என்ற குறுகிய சிந்தனையிலிருந்து விடுபட்டு, தமது பிள்ளைகளின் தனித்துவமான திறன்களை அடையாளம் காண வேண்டும். ஒரு சிறந்த தொழில்நுட்பவியலாளர், ஒரு சிறந்த விவசாயி அல்லது ஒரு சிறந்த வடிவமைப்பாளர் (Designer) சமூகத்திற்கு அவசியமானவர்களே. உத்தேச மறுசீரமைப்பு இத்தகைய பல்வேறு துறைகளுக்கும் கௌரவமான பாதைகளைத் திறந்து விடுகிறது. திறன்சார் கல்வி (Skills-based Education) என்பது பொருளாதாரச் சுபீட்சத்திற்கான திறவுகோலாகும்.

இந்த விவாதத்தில் கவனிக்கப்பட வேண்டிய மற்றுமொரு முக்கிய அம்சம் சமத்துவம் ஆகும். நகர்ப்புறப் பாடசாலைகளுக்கும் கிராமப்புறப் பாடசாலைகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளி இன்னும் அதிகமாகவே உள்ளது. புதிய மறுசீரமைப்பானது டிஜிட்டல் மற்றும் பௌதீக வளங்களை அனைத்துப் பகுதிகளுக்கும் சமமாகப் பகிர்வதை உறுதி செய்ய வேண்டும். இல்லாவிடில், இந்த மாற்றங்கள் வசதி படைத்தவர்களுக்கு மட்டுமே நன்மையளிப்பதாக அமைந்துவிடும். வீதி (Road) அபிவிருத்திக்குக் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை விடக் கல்வி உட்கட்டமைப்புக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட வேண்டும்.

தவறான தகவல்கள் பரவுவதைத் தடுப்பதில் கல்வியாளர்கள், புத்திஜீவிகள் மற்றும் ஊடகங்களுக்குப் பெரும் பங்கு உண்டு. அரசியல் மேடைகளில் பேசப்படும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட பேச்சுகளுக்குப் பின்னால் உள்ள உண்மையை மக்களுக்கு எடுத்துரைக்க வேண்டும். குறிப்பாக, "பாலியல் கல்வி" என்ற பெயரில் பரப்பப்படும் பீதிகள், மாணவர்களுக்குத் தேவையான அத்தியாவசியமான சுகாதார மற்றும் பாதுகாப்பு அறிவை மறுப்பதாகவே அமையும். பாலியல் துஷ்பிரயோகங்கள் அதிகரித்து வரும் சூழலில், மாணவர்களுக்குத் தங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்கான அறிவை வழங்குவது எப்படித் தவறாகும்? இத்தகைய விடயங்களை அறிவியல் ரீதியாகவும், கலாசார விழுமியங்களுக்கு அமைவாகவும் அணுக வேண்டுமே தவிர, அதை அரசியல் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தக் கூடாது.

இறுதியாக, மாற்றம் என்பது எப்போதும் கடினமானது. பழகிய ஒரு வட்டத்திலிருந்து வெளியேறுவதற்கு அனைவரும் தயங்குவது இயல்பே. ஆனால், அந்தத் தயக்கம் எமது வளர்ச்சியைக் தடுத்துவிடக் கூடாது. இலங்கையின் கல்வி வரலாறு பெருமைக்குரியதுதான்; இலவசக் கல்வி முறைமை சமூக அசைியக்கத்திற்கு (Social Mobility) பெரும் பங்காற்றியுள்ளது. ஆனால், அந்த வரலாறு எதிர்காலச் சவால்களுக்குத் தீர்வாகாது. உலக நாடுகள் அனைத்தும் நான்காவது கைத்தொழில் புரட்சிக்குத் (Industry 4.0) தயாராகி வரும் நிலையில், நாம் இன்னும் 20 ஆம் நூற்றாண்டுப் பாடத்திட்ட வைத்துக் கொண்டு போராடுவது விவேகமற்றது.

இன்று நாம் எடுக்கும் முடிவுகளே நாளைய இலங்கையை வடிவமைக்கப் போகின்றன. வகுப்பறைகளில் தேங்கிக் கிடக்கும் பழைய குப்பைகளை அகற்றிவிட்டு, புதிய சிந்தனைகளுக்கு இடமளிக்க வேண்டும். இது மாணவர்களின் சுமையைக் குறைப்பது மட்டுமல்ல, அவர்களைச் சிறந்த மனிதர்களாக, சிந்திக்கும் திறன் கொண்ட பிரஜைகளாக மாற்றும் முயற்சியாகும். அரசியல் இரைச்சல்களுக்கு அப்பால், எமது குழந்தைகளின் எதிர்கால நலனை மட்டுமே மையமாக வைத்துச் சிந்திக்க வேண்டிய தருணம் இது. கல்விக் கூடங்கள் அறிவுத் தொழிற்சாலைகளாக (Knowledge Factories) இல்லாமல், அறிவுத் தோட்டங்களாக (Gardens of Wisdom) மாற வேண்டும். அங்கு ஒவ்வொரு விதையும் தனக்கான தனித்துவத்துடன் வளர வாய்ப்பளிக்கப்பட வேண்டும். அதுவே உண்மையான கல்வியின் வெற்றியாகும்.

சிந்தித்துப் பாருங்கள்... மாற்றத்தை எதிர்ப்பது எளிது, ஆனால் அந்த எதிர்ப்பின் விலை என்னவென்று எப்போதாவது யோசித்திருக்கிறோமா? ஒவ்வொரு ஆண்டும் சீர்திருத்தம் தாமதமாகும்போதும், ஒரு தலைமுறை வாய்ப்புகளை இழக்கிறது. அந்த இழப்பை ஈடுசெய்ய எந்த அரசியல்வாதியாலும் முடியாது. எனவே, உண்மையை ஆராய்ந்து, தரவுகளின் அடிப்படையில் விவாதித்து, சரியானதை ஆதரிப்பதே ஒரு பொறுப்புள்ள சமூகத்தின் கடமையாகும். எதிர்காலம் காத்திருக்காது; நாம்தான் அதை நோக்கி ஓட வேண்டும்.