கொழும்பில் ஒரு வீடு வாங்குவது சாத்தியப்படாத காரியமாம்?

 ஒரு நாட்டின் அபிவிருத்தி என்பது வானுயர்ந்த கட்டடங்களிலோ அல்லது அலங்கரிக்கப்பட்ட வீதிகளிலோ தங்கியிருக்கவில்லை; அது அந்த நாட்டின் சாதாரண குடிமகன் தனது அடிப்படைத் தேவைகளை, குறிப்பாக தனக்கென ஒரு வாழ்விடத்தை அமைத்துக்கொள்ளும் திறனில் தான் தங்கியிருக்கிறது. 

2026 ஆம் ஆண்டின் உலகளாவிய சொத்து முதலீட்டுச் சுட்டெண் (Numbeo Property Investment Index) தரவுகளின் ஊடாக இலங்கையின் வர்த்தகத் தலைநகரான கொழும்பு குறித்து வெளிவந்துள்ள அதிர்ச்சியூட்டும் தகவல்கள், நம்மை ஒரு கணம் நிதானித்துச் சிந்திக்க வைக்கின்றன. உலகளாவிய ரீதியில் கண்காணிக்கப்பட்ட 395 நகரங்களில், உள்ளூர் வருமானம் ஈட்டும் ஒருவருக்குச் சொந்தமாக ஒரு வீட்டை அல்லது சொத்தை வாங்குவதற்கு மிகவும் கடினமான நகரமாக கொழும்பு அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இங்கு வருமானத்திற்கும் சொத்துக்களின் விலைக்கும் இடையிலான விகிதம் (Price-to-Income Ratio) 55.1 என்ற அபாயகரமான புள்ளியைத் தொட்டுள்ளது. இந்த எளிய எண், ஒரு தேசத்தின் நடுத்தர வர்க்கத்தின் கனவுகள் மீது விழுந்த பாரிய அடியாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும். ஷாங்காய், ஹொங்கொங் அல்லது மும்பை போன்ற உலகப் பொருளாதாரத்தின் மையங்களாகத் திகழும் நகரங்களைக் காட்டிலும் கொழும்பு வாழ்வதற்குச் செலவு மிக்கதல்ல, ஆனால் வாங்குவதற்குச் சாத்தியமற்றதாக மாறியுள்ளது என்பது ஒரு பாரிய முரண்பாடாகும்.

இந்த 55.1 என்ற விகிதத்தின் உண்மையான அர்த்தம் என்னவென்பதை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். இது வெறுமனே ஒரு புள்ளிவிபரம் அல்ல; இது ஒரு சராசரி இலங்கைக் குடும்பம் தனது முழுமையான வருமானத்தை, உணவு, உடை, கல்வி என வேறு எந்தச் செலவுக்கும் பயன்படுத்தாமல் முழுமையாகச் சேமித்தால் கூட, கொழும்பில் ஒரு சாதாரணத் தரத்திலான அடுக்குமாடித் தொடர்மாடிப் குடியிருப்பொன்றை வாங்குவதற்கு ஐம்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தேவைப்படும் என்பதைக் குறிக்கிறது. அதாவது, ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்நாளும் உழைத்தாலும், அவனால் ஒரு வீட்டின் உரிமையாளராக மாற முடியாத நிலையை இந்தச் சுட்டெண் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. பிராந்திய ரீதியாக ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில், காத்மண்டு 39.2 என்ற விகிதத்துடனும், மணிலா 35.9 என்ற விகிதத்துடனும் அடுத்தடுத்த இடங்களில் உள்ளன. அதிக சனத்தொகை நெருக்கடியும் ரியல் எஸ்டேட் கிராக்கியும் கொண்ட மும்பை நகரம் கூட 33.3 என்ற விகிதத்தையே கொண்டுள்ளது. உலகப் பணக்காரர்களின் புகலிடமாகத் திகழும் சிங்கப்பூர், தனது குடிமக்களுக்கு 22.1 என்ற விகிதத்தில் வீட்டுரிமையைச் சாத்தியமாக்கியுள்ளது. ஆனால், இலங்கையின் வர்த்தகத் தலைநகரோ தனது சொந்த மக்களுக்கே அந்நியமாகி, கணித ரீதியாக அணுக முடியாத ஒரு கோட்டையாக மாறியுள்ளமை வேதனைக்குரியது.

இந்தத் தரவுகளின் பின்னணியில் உள்ள நிதியியல் யதார்த்தங்களை ஆராயும்போது, எமது பொருளாதார முகாமைத்துவம் எங்கே சறுக்கியது என்பது தெளிவாகிறது. கொழும்பு நகரில் சராசரி மாத நிகர சம்பளம் சுமார் 70,452 ரூபாவாகக் காணப்படுகிறது. ஆனால், நகரின் மையப்பகுதியில் ஒரு சதுர அடி (square foot) நிலத்தின் அல்லது கட்டடத்தின் சராசரி விலை 1,08,442 ரூபாவாக உள்ளது. இது ஒரு விசித்திரமான, அதேவேளை அச்சமூட்டும் சமன்பாட்டை உருவாக்குகிறது. ஒரு முழு மாதமும் கடுமையாக உழைத்து ஈட்டிய ஊதியத்தைக் கொண்டு, ஒரு சதுர அடி அளவிலான வசிப்பிடத்தைக் கூட ஒருவரால் கொள்வனவு செய்ய முடியாது என்பதே அந்த யதார்த்தம். உலகின் எந்தவொரு ஆரோக்கியமான வீட்டுச் சந்தையிலும் இத்தகையதொரு பாரிய இடைவெளி காணப்படுவதில்லை. நகரின் மையப்பகுதியை விட்டு வெளியே சென்றால் கூட, ஒரு சதுர அடியின் விலை 36,238 ரூபாவாக உள்ளது. இதுவும் ஒரு சராசரி ஊழியரின் மாதச் சம்பளத்தில் பாதியை விழுங்கிவிடுகிறது. எஞ்சிய பாதியைக் கொண்டு அவர் தனது அன்றாட உணவை, போக்குவரத்தை அல்லது பிள்ளைகளின் பாடசாலைச் செலவுகளை எப்படிக் கவனிப்பார் என்ற கேள்விக்கான விடை எவரிடமும் இல்லை.

சொத்துக்களின் விலை ஒருபுறமிருக்க, அதனை அடைவதற்கான நிதியியல் பாதைகளும் சாதாரண மக்களுக்கு அடைக்கப்பட்டுள்ளன. வங்கிக் கடன் மூலமாவது வீட்டைக் கட்டிவிடலாம் அல்லது வாங்கிவிடலாம் என்று நினைப்பவர்களுக்கு, 20 வருடங்களுக்கான நிலையான வட்டி விகிதம் சராசரியாக 12.94 சதவிகிதம் என்ற அளவில் இருப்பது பேரிடியாகும். வருமானத்துடன் ஒப்பிடுகையில் சாதனை அளவில் உயர்ந்துள்ள சொத்துக்களின் விலையும், இரட்டை இலக்கத்திலிருக்கும் வட்டி விகிதங்களும் இணைந்து, நடுத்தர வர்க்கத்தினரைச் சொத்துரிமை என்ற ஏணியில் ஏற விடாமல் தடுத்துள்ளன. இதன் விளைவாக, கொழும்பின் ரியல் எஸ்டேட் சந்தையானது உள்ளூர் மக்களின் அடிப்படைத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக இயங்காமல், வெளிநாட்டு முதலீட்டாளர்கள், புலம்பெயர்ந்து வாழும் இலங்கையர்கள் அல்லது மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான உயர்வருமானம் பெறும் உள்ளூர் செல்வந்தர்களின் முதலீட்டுத் தளமாக மாறியுள்ளது. உள்ளூர் மக்களின் சம்பளத்திற்கும் சொத்து விலைகளுக்கும் இடையில் ஏற்பட்டுள்ள இந்தத் துண்டிப்பு (Decoupling), சமூகத்தில் பாரிய ஏற்றத்தாழ்வுகளை உருவாக்குவதோடு, பொருளாதாரத்தின் அடித்தளத்தையே அசைக்கக்கூடியது.

சொந்தமாக வீடு வாங்க முடியாத நிலை ஏற்படும்போது, இயல்பாகவே மக்கள் வாடகை வீடுகளை நோக்கித் தள்ளப்படுகிறார்கள். ஆனால் கொழும்பில் வாடகைச் சந்தையும் (Rental Market) ஒரு கொடூரமான சுமையாகவே உள்ளது. தரவுகளின்படி, நகரின் மையப்பகுதியில் ஒரு படுக்கையறை கொண்ட சாதாரணத் தொடர்மாடி குடியிருப்பு ஒன்றின் மாத வாடகை சராசரியாக 1,31,386 ரூபாவாக உள்ளது. இது ஒரு சராசரி ஊழியரின் மாதச் சம்பளத்தைப் போல ஏறத்தாழ இரண்டு மடங்காகும். நகருக்கு வெளியே மூன்று படுக்கையறைகள் கொண்ட ஒரு குடியிருப்பின் வாடகை 1,12,200 ரூபாவாக உள்ளது. இந்த இடைவெளியானது, கொழும்பு நகரில் தனித்து வாழ்வது அல்லது ஒரு குடும்பமாக வாழ்வது என்பது சராசரி உழைக்கும் வர்க்கத்தினருக்குப் பொருளாதார ரீதியாகச் சாத்தியமற்றது என்பதை உணர்த்துகிறது. இது மக்களை நகரை விட்டு வெகு தொலைவில் உள்ள புறநகர்ப் பகுதிகளுக்குச் செல்ல நிர்ப்பந்திக்கிறது. இதனால் அவர்கள் தினமும் நீண்ட தூரம் பயணிக்க வேண்டியுள்ளது. இது நேர விரயத்தையும், எரிபொருள் மற்றும் போக்குவரத்துச் செலவுகளையும் அதிகரிக்கிறது. ஒருபுறம் வீட்டு வாடகைச் சுமை, மறுபுறம் பயணச் சுமை என இரண்டுக்கும் இடையில் சிக்கி, மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் நசுக்கப்படுகிறது.

இந்தச் சூழல் இளைஞர்களின் மனநிலையிலும், எதிர்காலத் திட்டங்களிலும் பாரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இலங்கையின் இளைஞர் சமுதாயம், குறிப்பாகப் படித்த, திறமையான இளைஞர்கள், தமது எதிர்காலம் குறித்துக் கேள்வி எழுப்பும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். ஒரு இளைஞன் தனது கல்வியை முடித்து, வேலையில் சேர்ந்து, பல வருடங்கள் உழைத்தாலும், தலைக்கு மேல் ஒரு கூரையை அமைத்துக்கொள்ள முடியாது என்ற நிலை இருக்கும்போது, அவன் ஏன் இந்த நாட்டில் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டும் என்ற சிந்தனை எழுவது இயல்பானது. இதுவே இன்று நாம் காணும் பாரிய அளவிலான அறிவுசார் வெளியேற்றத்திற்கு (Brain Drain) முக்கிய காரணமாக அமைகிறது. "எனது உழைப்புக்கு இங்கே மதிப்பு இல்லை, எனது கனவுகளுக்கு இங்கே இடமில்லை" என்ற விரக்தி இளைஞர்கள் மத்தியில் பரவி வருகிறது. ஒரு சமூகம் தனது இளைஞர்களுக்கு நம்பிக்கையை ஊட்டத் தவறும்போது, அந்தச் சமூகத்தின் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாகிறது. கொழும்பின் இந்த ரியல் எஸ்டேட் நிலவரம் வெறும் பொருளாதாரப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; அது ஒரு சமூகவியல் பிரச்சினையும் கூட.

மேலும், இந்த நிலைமை குடும்பக் கட்டமைப்புகளிலும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. வாழ்விடம் அமைப்பதில் ஏற்படும் தாமதம் அல்லது இயலாமை காரணமாக, திருமணங்கள் தள்ளிப்போகின்றன. கூட்டுக் குடும்ப முறை சிதைந்து, சிறிய அணுக்களாகப் பிரிந்து வாழ வேண்டிய சூழல், இடப்பற்றாக்குறை மற்றும் பொருளாதார நெருக்கடியால் உருவாகிறது. முதியோர்களைப் பராமரிப்பதில் சிக்கல்கள் எழுகின்றன. ஒரு பண்பாட்டுச் செழுமை கொண்ட சமூகத்தில், வீடு என்பது வெறும் செங்கற்களால் ஆனதல்ல; அது உறவுகளின் மையம். அந்த மையம் ஆட்டம் காணும்போது, சமூகத்தின் கலாசார விழுமியங்களும் பாதிக்கப்படுகின்றன. விவசாயம் மற்றும் கிராமியப் பொருளாதாரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட எமது பாரம்பரியத்தில், நிலம் என்பது கௌரவத்தின் அடையாளமாக இருந்தது. ஆனால் இன்று நகர்ப்புறக் கலாசாரத்தில், அது வெறும் எட்டாக் கனியாக மாறிவிட்டது.

இந்த நிலைக்கு இட்டுச் சென்ற காரணிகளை ஆராயும்போது, முறையற்ற நகரத் திட்டமிடல் மற்றும் சந்தை முகாமைத்துவம் (Market Management) ஆகியவற்றின் தோல்விகள் வெளிப்படுகின்றன. 2026 ஆம் ஆண்டில் கொழும்பு இந்த நிலையை அடைவதற்கு, கடந்த காலங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட குறுகிய காலக் கொள்கைகளே காரணமாகும். ஆடம்பரத் தொடர்மாடி குடியிருப்புகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம், குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருமானம் பெறுவோருக்கான வீட்டுத்திட்டங்களில் காட்டப்படவில்லை. வெளிநாட்டு முதலீடுகளை ஈர்ப்பது என்ற பெயரில், ரியல் எஸ்டேட் சந்தை ஊதிப் பெருக்கக்கப்பட்டது. ஆனால் அந்த முதலீடுகள் உள்ளூர் பொருளாதாரத்திற்குள் சுழலாமல், ஒரு தனித் தீவாகச் செயற்படத் தொடங்கின. இடத்தரகர்கள் மற்றும் ரியல் எஸ்டேட் நிறுவனங்களின் கட்டுப்பாடற்ற ஆதிக்கம், விலைகளைச் செயற்கையாக உயர்த்திப் பிடிப்பதில் பங்கு வகிக்கிறது. ஒண்லைன் (Online) தளங்களில் வரும் விளம்பரங்களும், உண்மை நிலைக்குப் புறம்பான விம்பங்களைக் கட்டமைத்து, சந்தையில் ஒரு மாயத் தோற்றத்தை உருவாக்குகின்றன.

இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மற்றும் டிஜிட்டல் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி, சிலருக்கு வாய்ப்புகளை வழங்கினாலும், அது ஒட்டுமொத்த சொத்துச் சந்தையின் விலையேற்றத்தைச் சமாளிக்கும் அளவுக்குப் பெரும்பான்மையான மக்களுக்கு வருமானத்தை ஈட்டித் தரவில்லை. சில குறிப்பிட்ட துறைகளில், உதாரணமாகத் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் உள்ளவர்கள், டொலர் (Dollar) மதிப்பில் ஊதியம் பெறுவதால், அவர்களால் ஓரளவுக்குச் தாக்குப்பிடிக்க முடிகிறது. ஆனால், அரச ஊழியர்கள், ஆசிரியர்கள், சிறுதொழில் முனைவோர் மற்றும் சாதாரண தனியார் துறை ஊழியர்களுக்கு இந்த விலையேற்றம் ஒரு மரண அடியாகும். இது சமூகத்தில் ஒரு புதிய வர்க்கப் பிரிவினையை உருவாக்குகிறது: டொலர் வருமானம் உள்ளவர்கள் மற்றும் உள்ளூர் ரூபா வருமானம் உள்ளவர்கள். முன்னவர்களால் மட்டுமே கொழும்பில் வாழ முடியும் என்ற நிலை உருவாவது, சமூக நீதிக்கு எதிரானது.

அரசின் கொள்கைகள், குறிப்பாகக் காணி மற்றும் வீடமைப்பு தொடர்பான கொள்கைகள், இந்த இடைவெளியைக் குறைப்பதாக அமைய வேண்டும். ஆனால் நடைமுறையில், வரிகள், கட்டுமானப் பொருட்களின் விலையேற்றம் மற்றும் இறக்குமதிக் கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவை கட்டுமானச் செலவை மேலும் அதிகரிக்கின்றன. சீமெந்து, இரும்பு போன்ற மூலப்பொருட்களின் விலையேற்றம், சாதாரண மனிதன் சொந்தமாக வீடு கட்டும் கனவையும் சிதைத்துவிடுகிறது. திணைக்களம் (Department) சார்ந்த அனுமதிகளைப் பெறுவதில் உள்ள தாமதங்கள், ஊழல் மற்றும் சிவப்பு நாடா முறைமைகள் (Red Tape) மேலும் விரக்தியை ஏற்படுத்துகின்றன. ஒரு வீடு கட்டுவதற்குத் தேவையான அனுமதியைப் பெறுவதற்குள், கட்டுமானச் செலவு பன்மடங்கு அதிகரித்துவிடும் சூழலே இங்கு நிலவுகிறது.

இலங்கையின் பொருளாதாரம் மீண்டெழு (Resilience) திறன்கொண்டது என்று நாம் அடிக்கடி பெருமை பேசிக்கொள்கிறோம். ஆனால், அந்த மீண்டெழு திறன் என்பது மக்களின் தாங்கும் சக்தியைச் சோதிப்பதாக இருக்கக்கூடாது. உண்மையான மீண்டெழு திறன் என்பது, நெருக்கடி காலத்திலும் மக்கள் தமது அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யக்கூடிய ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்குவதாகும். கொழும்பு போன்ற ஒரு நகரம், வெளிநாட்டவர்களுக்கு மலிவான இடமாகவும், உள்ளூர் மக்களுக்கு மிகக் கடினமான இடமாகவும் இருப்பது, நாம் எவருக்காக அபிவிருத்தியைச் செய்கிறோம் என்ற அடிப்படையான கேள்வியை எழுப்புகிறது. வெளிநாட்டுச் செலாவணி முக்கியம் தான், ஆனால் அது உள்ளூர் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தைப் பலிகொடுத்துப் பெறப்படக்கூடாது.

நகர சபை (Municipal Council) மற்றும் நகர அபிவிருத்தி அதிகார சபை போன்ற அமைப்புகள், இந்த விடயத்தில் அதிகப் பொறுப்புணர்வுடன் செயற்பட வேண்டும். வெறுமனே அழகிய பூங்காக்களையும், நடைபாதைகளையும் அமைப்பது மட்டும் நகர அபிவிருத்தி அல்ல. அந்த நகரில் வேலை செய்யும் துப்புரவுத் தொழிலாளி முதல், அலுவலக உதவியாளர் வரை, அனைவரும் கௌரவமாக வாழக்கூடிய, அவர்களின் வருமானத்திற்கு ஏற்ற வாழ்விடங்களை உறுதி செய்வதே உண்மையான நகர முகாமைத்துவம். சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகள் இதனைச் சாத்தியமாக்கியதால்தான், இன்று அவை பொருளாதார ரீதியாகவும் சமூக ரீதியாகவும் முன்னேறியுள்ளன. அங்குள்ள வீடமைப்பு வளர்ச்சிக் கழகம் (HDB) நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்குத் தரமான வீடுகளைக் கட்டுப்படியாகும் விலையில் வழங்குவதை உறுதி செய்கிறது. அத்தகையதொரு தீர்க்கதரிசனமான அணுகுமுறை எமக்குத் தேவை.

இன்று கொழும்பில் நிலவும் இந்தச் சூழல், எதிர்காலத்தில் மற்றைய நகரங்களுக்கும் பரவக்கூடிய ஆபத்து உள்ளது. யாழ்ப்பாணம், கண்டி, காலி போன்ற நகரங்களிலும் சொத்துக்களின் விலைகள் மெல்ல மெல்ல உயர்ந்து வருகின்றன. கொழும்பில் ஏற்பட்ட இந்த "குமிழி" (Bubble) வெடித்தால், அல்லது இதே நிலை தொடர்ந்தால், அது முழு நாட்டின் பொருளாதாரத்தையும் பாதிக்கும். வங்கிகள் வழங்கிய வீட்டுக் கடன்கள் திரும்பச் செலுத்த முடியாத நிலையை அடைந்தால், அது வங்கித் துறையில் நெருக்கடியை ஏற்படுத்தும். எனவே, இது தனிநபர் பிரச்சினை அல்ல, தேசியப் பொருளாதாரத்தின் ஸ்திரத்தன்மை தொடர்பான பிரச்சினை.

இந்தச் சிக்கலைத் தீர்ப்பதற்குக் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் சில கடினமான ஆனால் அவசியமான முடிவுகளை எடுக்க வேண்டும். முதலாவதாக, ரியல் எஸ்டேட் சந்தையில் ஊக வணிகத்தைக் (Speculation) கட்டுப்படுத்த வேண்டும். பயன்படுத்தப்படாத வீடுகள் மற்றும் காணிகள் மீது அதிக வரிகளை விதிப்பதன் மூலம், அவற்றைச் சந்தைக்குக் கொண்டுவர முடியும். இரண்டாவதாக, சமூக வீட்டுத் திட்டங்களை (Social Housing Projects) அரசாங்கம் மற்றும் தனியார் துறை இணைந்து முன்னெடுக்க வேண்டும். இவை இலாப நோக்கற்ற, ஆனால் நீடித்து நிலைக்கக்கூடிய மாதிரியில் அமைக்கப்பட வேண்டும். மூன்றாவதாக, வட்டி விகிதங்களில் மாற்றங்களைக் கொண்டுவர வேண்டும். முதல் முறை வீடு வாங்குபவர்களுக்குச் சலுகை வட்டி விகிதத்தில் கடன் வழங்கும் திட்டங்களை அமுல்படுத்தல் (Implement) அவசியம். நான்காவதாக, கொழும்பை மையமாகக் கொண்ட பொருளாதாரத்தைக் பரவலாக்க வேண்டும். நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளிலும் வேலைவாய்ப்புகளையும், உட்கட்டமைப்பு வசதிகளையும் மேம்படுத்துவதன் மூலம், கொழும்பின் மீதான சனத்தொகை அழுத்தத்தைக் குறைக்க முடியும்.

கல்வி மற்றும் திறன் மேம்பாட்டிலும் கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டும். மக்களின் வருமானத்தை உயர்த்துவது ஒரு நீண்ட காலத் தீர்வாகும். எமது கல்வி முறைமை, சந்தைக்குத் தேவையான திறன்களைக் கொண்ட பட்டதாரிகளை உருவாக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவர்களால் உயர் வருமானம் ஈட்டக்கூடிய வேலைகளைப் பெற முடியும் அல்லது புதிய தொழில்களை உருவாக்க முடியும். விவசாயம், மீன்பிடி போன்ற பாரம்பரியத் துறைகளையும் நவீன தொழில்நுட்பத்துடன் இணைத்து, இலாபகரமான தொழில்களாக மாற்ற வேண்டும். இது கிராமப்புறப் பொருளாதாரத்தை வலுப்படுத்தி, நகரத்தை நோக்கிய இடப்பெயர்வைத் தடுக்கும்.

இறுதியாக, ஒரு சமூகமாக நாம் எமது முன்னுரிமைகளை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். சொத்து சேர்ப்பது மட்டுமே வெற்றியின் அடையாளம் என்ற மனநிலையை மாற்ற வேண்டும். அதேவேளை, பாதுகாப்பான வாழ்விடம் என்பது ஒவ்வொரு மனிதனதும் அடிப்படை உரிமை என்பதை அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும். 2026 ஆம் ஆண்டின் இந்தத் தரவுகள் நமக்கு ஒரு எச்சரிக்கை மணி. இது வெறும் எண்களின் விளையாட்டு அல்ல; இது எமது சமூகத்தின் எதிர்கால இருப்புப் பற்றியது. இந்த உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, ஆக்கபூர்வமான மாற்றங்களை நோக்கி நகர்வதே விவேகமானது. இல்லையெனில், எமது நகரங்கள் வெறும் கான்கிரீட் காடுகளாகவும், எமது மக்கள் அதில் வாழ முடியாத அகதிகளாகவும் மாறும் அபாயம் உள்ளது. சிந்திக்கவும், செயல்படவும் இதுவே தருணம். வாசகர்களே, உங்கள் வருமானம், உங்கள் எதிர்காலக் கனவு இல்லம் மற்றும் உங்கள் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் குறித்து ஆழமாகச் சிந்தியுங்கள். மாற்றத்திற்கான குரல் நம்மிடமிருந்தே ஒலிக்க வேண்டும்.