ஆடம்பரத்தின் நிழலும் விவசாயியின் கண்ணீரும் - அரிசிப் பொருளாதாரத்தின் தார்மீகச் சிக்கல்கள்

 சமீப நாட்களாக சமூக ஊடகங்களில் வைரலாகி வரும் ஒரு அரிசி ஆலை உரிமையாளரின் புதிய ரோல்ஸ் ரோய்ஸ் (Rolls-Royce) வாகனத்தின் காட்சிகள், இலங்கையின் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வின் குறியீடாகப் பலராலும் பார்க்கப்படுகின்றது. "ஒரு சமூகத்தின் தரம், அச்சமூகத்தின் மிக வறியவன் எவ்வாறு நடத்தப்படுகிறான் என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது" என்று மகாத்மா காந்தி கூறியது போல, இந்த ஆடம்பரக் காட்சியானது ஒரு தனிமனிதனின் வெற்றியாகக் கொண்டாடப்பட வேண்டியதா அல்லது ஒரு தோல்வியுற்ற சந்தை அமைப்பின் வெளிப்பாடாகப் பார்க்கப்பட வேண்டியதா என்ற விவாதம் மிக அவசியமானதாகும். தனிப்பட்ட ரீதியில் ஒருவர் தனது உழைப்பின் வருமானத்தை எவ்வாறு செலவிடுகிறார் என்பது அவருடைய அடிப்படை உரிமையாகும்; அதில் தலையிட யாருக்கும் உரிமையில்லை. ஆயினும், நாட்டின் பிரதான உணவுப் பொருளான அரிசியின் விலை விண்ணைத் தொடும் வேளையிலும், அதனை உற்பத்தி செய்யும் விவசாயி கடனில் மூழ்கும் வேளையிலும், அத்துறையைச் சார்ந்த ஒரு வர்த்தகர் இத்தகைய உச்சபட்ச ஆடம்பரத்தை அனுபவிப்பது, சந்தை முகாமைத்துவம் (Market Management) மற்றும் வளப் பங்கீட்டில் உள்ள பாரிய ஓட்டைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றது.

இலங்கையின் நெல் விவசாயம் (Agriculture) என்பது வெறும் ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல; அது நாட்டின் கலாசாரம் மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்புடன் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்வியல் முறையாகும். ஆனால், இன்றைய கள நிலவரத்தை உற்றுநோக்கும்போது, நெல் விவசாயிகள் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் மிகக் கடுமையானவை. உர விலை ஏற்றம், எரிபொருள் தட்டுப்பாடு மற்றும் டொலர் (Dollar) நெருக்கடியால் ஏற்பட்ட உள்ளீட்டுச் செலவுகளின் அதிகரிப்பு என்பன விவசாயியின் இடுப்பை ஒடித்துள்ளன. அறுவடை காலங்களில் பல விவசாயிகள் தங்களது வீட்டுப் பத்திரங்கள், மனைவி மக்களின் நகைகள் மற்றும் விவசாய இயந்திரங்களை வங்கிகளிலும் அடகு கடைகளிலும் வைத்துவிட்டு, அடுத்த போகத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். இத்தகையதொரு சூழலில், விவசாய உற்பத்திச் சங்கிலியின் நடுவில் இருக்கும் இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) மற்றும் ஆலை உரிமையாளர்கள் மட்டும் அசுூர வளர்ச்சி காண்பது, ஒரு ஆரோக்கியமான பொருளாதாரக் கட்டமைப்பிற்கு அழகல்ல.

ஒரு கிலோ நெல்லை உற்பத்தி செய்வதற்கு விவசாயி படும் பாடும், அதனை அரிசியாக மாற்றிச் சந்தைக்கு அனுப்பும் ஆலை உரிமையாளர் பெறும் இலாபமும் ஒப்பிட முடியாத அளவுக்குப் பாரிய இடைவெளியைக் கொண்டுள்ளன. சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் தந்தை என அழைக்கப்படும் ஆடம் ஸ்மித், "கண்ணுக்குத் தெரியாத கைகள் சந்தையைச் சீர்செய்யும்" என்று கூறினார். ஆனால், இலங்கையின் அரிசிச் சந்தையைப் பொறுத்தவரை, அந்தக் கைகள் சில குறிப்பிட்ட பெரும்புள்ளிகளால் கட்டப்பட்டிருக்கின்றனவோ என்ற சந்தேகம் எழுகின்றது. சந்தையில் போட்டித்தன்மை (Competition) இருக்கும்போதுதான் நுகர்வோருக்கு நியாயமான விலை கிடைக்கும். ஆனால், அரிசிச் சந்தையில் நிலவும் ஏகபோகம் (Monopoly) அல்லது சிலரின் ஆதிக்கம் (Oligopoly), விலைகளைத் தீர்மானிக்கும் சக்தியைச் சில தனிநபர்களின் கைகளில் கொடுத்துள்ளது. இதுவே நுகர்வோர் அதிக விலை கொடுத்து அரிசியை வாங்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தை உருவாக்குகின்றது.

நெல் சந்தைப்படுத்தல் மற்றும் அரிசி விலை நிர்ணயம் தொடர்பான தரவுகளை ஓர் ஆய்வுக் கண்ணோட்டத்தில் நோக்குவது, இந்தப் பிரச்சினையின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.

காரணி (Factor)	விவசாயியின் நிலை	ஆலை உரிமையாளரின் நிலை	நுகர்வோரின் நிலை
மூலதன இடர் (Risk)	மிக அதிகம் (காலநிலை, நோய்)	குறைவு (இயந்திரமயமாக்கல்)	இல்லை (விலை உயர்வு மட்டும்)
விலை நிர்ணயம்	சந்தை விலையை ஏற்க வேண்டியவர்	விலையைத் தீர்மானிப்பவர்	சந்தை விலையை ஏற்க வேண்டியவர்
இலாப விளிம்பு	மிகக் குறைவு (அல்லது நட்டம்)	மிக அதிகம் (பாரிய அளவு)	-
சமூகப் பாதுகாப்பு	நிச்சயமற்றது	மிக உறுதியானது	உணவுப் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்
கடன் அணுகல்	கடினம் (அதிக வட்டி)	இலகுவானது (வங்கிகள் முன்னுரிமை)	-

மேற்கண்ட அட்டவணை சுட்டிக்காட்டுவது போல, இடர் (Risk) முழுவதையும் விவசாயி சுமக்க, இலாபத்தை மட்டும் ஆலை உரிமையாளர்கள் அறுவடை செய்யும் ஒரு முரண்நிலை காணப்படுகின்றது. அரசாங்கம் எத்தனையோ முறை கட்டுப்பாட்டு விலைகளை அறிவித்தாலும், சந்தையில் செயற்கையான தட்டுப்பாட்டை உருவாக்கி, விலையை ஏற்றும் தந்திரங்கள் பலமுறை அரங்கேறியுள்ளன. 2024ஆம் ஆண்டு மக்கள் வழங்கிய ஆணையின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ள தற்போதைய அரசாங்கம், விவசாயிகளின் நலன் மற்றும் நுகர்வோர் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றில் அதிக கரிசனை காட்டுவது வரவேற்கத்தக்கது. எனினும், நீண்டகாலமாக வேரூன்றியிருக்கும் இந்தச் சந்தை மாபியாக்களை உடைப்பது என்பது ஒரே இரவில் சாத்தியமானதல்ல.

அரிசிப் பற்றாக்குறை ஏற்படும் போதெல்லாம் வெளிநாடுகளில் இருந்து அரிசியை இறக்குமதி செய்வது ஒரு தற்காலிகத் தீர்வாகவே அமையும். இது ஒரு "வலி நிவாரணி" (Painkiller) மட்டுமே தவிர, நோய்க்கான சிகிச்சை அல்ல. இறக்குமதி செய்யப்படும் அரிசியால் உள்ளூர் நெல் விவசாயிகளின் சந்தை வாய்ப்பு பாதிக்கப்படும் அபாயம் உள்ளது. அதேவேளை, உள்ளூர் உற்பத்தியை அதிகரிக்காமல் இறக்குமதியை நம்பியிருப்பது, நாட்டின் டொலர் கையிருப்பைக் கரைக்கும் செயலாகும். ஒரு நாடு உணவுப் பாதுகாப்பில் தன்னிறைவு அடைய வேண்டுமாயின், அதன் முதுகெலும்பான விவசாயிகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும். "உழுபவன் கணக்குப்பார்த்தால் உழக்கு நெல் கூட மிஞ்சாது" என்ற பழமொழி உண்மையாகிவிடக்கூடாது. விவசாயம் என்பது இலாபகரமான ஒரு தொழிலாக மாறும்போதுதான், இளைஞர்கள் அத்துறையை நோக்கி ஈர்க்கப்படுவார்கள்.

நவீன தொழில்நுட்பங்களின் பயன்பாடு இந்தத் துறைக்கு மிக அவசியமானது. இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மற்றும் ஒண்லைன் (Online) சந்தைப்படுத்தல் முறைகள் மூலம், விவசாயிகள் தங்களது உற்பத்திகளை இடைத்தரகர்கள் இன்றி நேரடியாக நுகர்வோரிடம் சேர்க்கும் வழிவகைகளை உருவாக்க வேண்டும். இந்தியாவின் "அமுல்" (Amul) கூட்டுறவு இயக்கம் எவ்வாறு பால் உற்பத்தியாளர்களின் வாழ்வாதாரத்தை மாற்றியமைத்ததோ, அதேபோன்றதொரு கூட்டுறவு (Cooperative) புரட்சி இலங்கையின் அரிசித் துறையிலும் ஏற்பட வேண்டும். ஆலை உரிமையாளர்கள் மட்டும் கோலோச்சும் நிலையை மாற்றி, விவசாயச் சங்கங்களே சொந்தமாக ஆலைகளை நிறுவி இயக்கும் அளவுக்கு வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். இதற்குத் தேவையான நிதியுதவிகளையும், தொழில்நுட்ப ஆலோசனைகளையும் சம்பந்தப்பட்ட திணைக்களம் (Department) மற்றும் அரச சபை (Council) வழங்க வேண்டும்.

அரசியல் மற்றும் வர்த்தகம் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான பிணைப்பு, பல சந்தர்ப்பங்களில் கொள்கை வகுப்புக்களைப் பாதிக்கின்றது. தேர்தல் காலங்களில் அரசியல் கட்சிகளுக்கு நிதி வழங்கும் பெரும் வர்த்தகர்கள், தேர்தலுக்குப் பின்னர் தங்களுக்குச் சாதகமான கொள்கைகளை வகுக்குமாறு அழுத்தம் கொடுப்பது ஒன்றும் இரகசியமல்ல. இந்த "வியாபார-அரசியல்" (Crony Capitalism) கலாசாரம் மாற்றப்பட வேண்டும். வெளிப்படைத்தன்மை கொண்ட கொள்கைகள் மூலமே விவசாயிக்கும் நுகர்வோருக்கும் நீதி வழங்க முடியும். ரோல்ஸ் ரோய்ஸ் கார் வாங்கிய உரிமையாளர் மீது தனிப்பட்ட வன்மத்தைக் காட்டுவதை விட, அத்தகைய அபரிமிதமான இலாபத்தை ஈட்ட அனுமதிக்கும் சந்தை ஓட்டைகளை அடைப்பதே புத்திசாலித்தனமானது.

மேலும், அரிசிச் சந்தையில் விலைக் கட்டுப்பாட்டை விட, அரிசி இருப்பு (Stock) மற்றும் விநியோகம் தொடர்பான தரவு முகாமைத்துவம் அவசியம். எந்த ஆலையில் எவ்வளவு நெல் உள்ளது, எவ்வளவு அரிசி சந்தைக்கு வருகின்றது என்பதை டிஜிட்டல் முறையில் கண்காணிக்கும் பொறிமுறை ஒன்றை அரசாங்கம் அமுல்படுத்தல் (Implement) செய்ய வேண்டும். பதுக்கல்களைக் கண்டறிந்து, சட்ட நடவடிக்கை எடுப்பதன் மூலம் செயற்கையான விலையேற்றத்தைத் தடுக்க முடியும். நுகர்வோர் விவகாரச் சபை (Council) இன்னும் வினைத்திறனுடன் செயற்பட வேண்டிய தேவை உள்ளது.

கல்வித் துறையில் பாடசாலை (School) மட்டத்திலிருந்தே விவசாயத்தின் முக்கியத்துவம் மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்பு குறித்த விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். விவசாயம் என்பது கௌரவமான தொழில் என்பதும், அது நாட்டின் இறைமையுடன் தொடர்புடையது என்பதும் இளைய தலைமுறைக்கு உணர்த்தப்பட வேண்டும். அதேவேளை, நுகர்வோரும் தமது உரிமைகள் குறித்து விழிப்புணர்வுடன் இருக்க வேண்டும். நியாயமற்ற விலையில் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் போது, அதற்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கும் கலாசாரம் உருவாக வேண்டும்.

ஒரு தேசத்தின் உண்மையான வளர்ச்சி என்பது, வீதிகளில் ஓடும் சொகுசு வாகனங்களின் எண்ணிக்கையில் இல்லை; அது வயல்வெளிகளில் வேலை செய்யும் விவசாயியின் முகத்தில் இருக்கும் மகிழ்ச்சியிலும், சந்தையில் பொருட்கள் வாங்கும் சாதாரண மனிதனின் நிம்மதியிலுமே தங்கியுள்ளது. ஆபிரகாம் லிங்கன் கூறியது போல, "நீங்கள் சிலரை எல்லா நேரத்திலும் ஏமாற்றலாம், எல்லோரையும் சில நேரம் ஏமாற்றலாம், ஆனால் எல்லோரையும் எல்லா நேரத்திலும் ஏமாற்ற முடியாது." அரிசி ஆலை உரிமையாளர்களின் ஆதிக்கம் நீண்ட காலத்திற்குத் தொடர முடியாது. விழிப்புணர்வு பெற்ற சமூகம் மற்றும் பொறுப்புள்ள அரசாங்கம் இணையும்போது, மாற்றம் தவிர்க்க முடியாததாகிவிடும்.

இந்தச் சூழலில், அரசாங்கம் முன்னெடுக்கும் கலந்துரையாடல்கள் மற்றும் தீர்வு முயற்சிகளுக்கு அனைத்துத் தரப்பினரும் ஒத்துழைப்பு வழங்க வேண்டும். எதிர்க்கட்சிகள் இதை ஓர் அரசியல் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தாமல், ஆக்கபூர்வமான ஆலோசனைகளை வழங்க வேண்டும். நெல் விவசாயிகளின் பிரச்சினைகள் தீர்க்கப்படும்போது, கிராமியப் பொருளாதாரம் மீண்டெழு (Resilience) பெறும். கிராமங்கள் செழிக்கும்போது நகரங்கள் தானாகவே வளம் பெறும். இதுவே நிலையான பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான வழியாகும்.

ரோல்ஸ் ரோய்ஸ் விவகாரம் நமக்கு உணர்த்துவது ஒரு செய்தியைத் தான்: எமது பொருளாதாரக் கட்டமைப்பில் சமநிலை தவறியுள்ளது. இந்தச் சமநிலையைச் சீர்செய்வது ஒரு தார்மீகக் கடமையாகும். விவசாயி சேற்றில் கால் வைத்தால் தான் நாம் சோற்றில் கை வைக்க முடியும் என்ற உண்மையை மறக்கக்கூடாது. அந்த விவசாயி கையேந்தும் நிலையில் இருக்கும்போது, நாம் உண்ணும் உணவில் ருசி இருக்காது. எனவே, கொள்கை வகுப்பாளர்கள், வர்த்தகர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து, ஒரு நியாயமான, நேர்மையான மற்றும் நிலைபேறான உணவு உற்பத்தி மற்றும் விநியோகக் கட்டமைப்பை உருவாக்க உறுதிபூண வேண்டும்.

ஆகவே, தனிமனித ஆடம்பரங்கள் ஒருபுறம் இருக்க, சமூகத்தின் அடிப்படைத் தேவையான உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதே முதன்மையானதாகும். அரிசிச் சந்தையில் நிலவும் ஏகபோகங்களை உடைத்து, உற்பத்தியாளனுக்கும் நுகர்வோருக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்கும் நவீன மற்றும் நேர்மையான சந்தைப் பொறிமுறையை உருவாக்குவதே இன்றைய காலத்தின் கட்டாயத் தேவையாகும். அதுவே உண்மையான ஜனநாயக சோசலிசப் பொருளாதாரத்தின் வெற்றியாக அமையும்.