துருப்பிடித்த இயந்திரங்களுக்கு நடுவே துளிர்த்த ஒரு துளி நேர்மை

எத்தனையோ வேலைப் பழுக்கள், ஓயாத அலைச்சல்கள் என நம் வாழ்வு ஒரு இயந்திரகதியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றது. காலையில் எழுந்தது முதல் இரவு உறங்கும் வரை எதையோ தேடி ஓடுகிறோம். இந்த ஓட்டத்தில் நாம் எத்தனையோ மனிதர்களைக் கடந்து போகிறோம். சிலரை முகம் பார்த்துப் புன்னகைக்கிறோம், சிலரை வெறும் கருவியாகப் பார்க்கிறோம். ஆனால், எதிர்பாராத ஒரு கணத்தில் யாரோ ஒரு அந்நியன் காட்டும் நேர்மை, "இன்னும் உலகம் அன்பால் தான் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது" என்கிற நம்பிக்கையைத் தந்துவிடுகிறது.

அன்று ஒரு சனிக்கிழமை காலை. வீட்டில் வேலைகளோ மலைபோலக் குவிந்து கிடந்தன. சமையலறையில் மிக முக்கியமான நேரத்தில்தான் அந்த விபரீதம் நடந்தது. நீண்டகாலமாக உழைத்துக்கொண்டிருந்த எனது ‘கிரைண்டர்’ திடீரென மூச்சொடுங்கிப் போனது. எவ்வளவோ தட்டிப் பார்த்தும், சுவிட்சுகளை மாற்றிப் பார்த்தும் அது அசைந்து கொடுக்கவில்லை. வீட்டில் இருப்பவர்களோ, "இனி இதைத் திருத்த முடியாது, புதிசுதான் வாங்க வேண்டும்" எனத் தீர்ப்பெழுதிவிட்டார்கள்.

இருந்தும், பழகிய ஒரு பொருளை அவ்வளவு சீக்கிரம் கைவிட மனம் வரவில்லை. உடனே அந்தப் பாரமான கிரைண்டரைத் தூக்கிக்கொண்டு, எங்கள் ஊர் சந்தைப்பக்கமுள்ள ஒரு சிறிய மின்சாரத் திருத்தகம் (Repair Shop) நோக்கிச் சென்றேன்.

அங்கே ஒரு தம்பி, எண்ணெய் பிசுக்கும் கரியும் படிந்த கைகளுடன், மிகத் தீவிரமாக ஒரு மோட்டாரைப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தார். சுற்றிலும் உடைந்த பாகங்கள், மின்சாரக் கம்பிகள் என அந்த இடமே ஒரு போர்க்களம் போல இருந்தது. நான் அவரிடம் சென்று, "தம்பி, இது திடீரென நின்றுவிட்டது. உள்ளே என்னவோ பெரிய கோளாறு போலத் தெரிகிறது. எவ்வளவு செலவானாலும் பரவாயில்லை, எனக்கு இதை எப்படியாவது திருத்தித் தாருங்கள்" எனச் சற்று அவசரமாகவே சொன்னேன்.

அவர் நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு, "அண்ணை, இப்போ கொஞ்சம் வேலை அதிகம். கையில் நிறைய வேலைகள் கிடக்கின்றன. நாளைக்கு வந்து வாங்கிக் கொள்கிறீர்களா?" எனக் கேட்டார். "ஓம் தம்பி, நாளைக்கு வருகிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டுப் பாரத்தைச் سلمித்துவிட்டுத் திரும்பினேன்.

ஆனால், மறுநாள் போக முடியவில்லை. அதன் பிறகு ஒரு கிழமையாக வேலைப்பளு காரணமாக என்னால் அந்தப் பக்கம் தலைவைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லை. ஒரு வாரம் கழித்து, இன்று காலை அந்தத் தம்பியின் கடைக்குச் சென்றேன்.

மனதுக்குள் ஒரு தயக்கம். "ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது, ஒருவேளை அவர் இதை எங்காவது ஓரத்தில் போட்டு வைத்திருப்பாரோ? அல்லது பெரிய தொகை ஏதாவது கேட்பாரோ?" என்கிற கணக்குகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.

நான் கடைக்குள் நுழைந்ததும் அந்தத் தம்பி என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். ஒரு மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த எனது கிரைண்டரை எடுத்து மேசை மேல் வைத்தார். "தம்பி, என்னாச்சு? எவ்வளவு செலவு?" எனக் கேட்டேன்.

அவர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்ன வார்த்தைகள் என்னை அப்படியே உறைய வைத்தன:

"அண்ணை, இதில் திருத்துவதற்கு ஒன்றுமே இல்லை. சும்மா ஒரு சின்ன வயர் மட்டும் லூசாக (Loose Connection) இருந்தது. அதைச் சரி செய்துவிட்டு ஓடவிட்டுப் பார்த்தேன், இப்போ நன்றாக வேலை செய்கிறது. நீங்கள் இதைக் கொண்டு போகலாம், காசு ஒன்றும் வேண்டாம்."

எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. நான் அவரிடம் முதலில் சொல்லும்போது "எவ்வளவு செலவானாலும் பரவாயில்லை" என்றுதான் சொன்னேன். அவர் நினைத்திருந்தால், "மோட்டார் எரிந்துவிட்டது" என்றோ அல்லது "பாகங்கள் மாற்ற வேண்டும்" என்றோ சொல்லி என்னிடம் ஒரு பெரிய தொகையை வாங்கியிருக்கலாம். எனக்கு மின்சாரம் பற்றி எதுவும் தெரியாது என்பதால், அவர் சொல்வதை நான் அப்படியே நம்பியிருப்பேன்.

ஆனால், அவர் அப்படிச் செய்யவில்லை. அந்தத் தம்பியின் அந்தப் புன்னகையில் ஒரு தெய்வீகமான நேர்மை தெரிந்தது. "இல்லை தம்பி, நீங்கள் இதற்காக நேரம் செலவழித்திருப்பீர்கள், இந்தாருங்கள்" எனச் சில நூறு ரூபாய்களைக் கொடுக்க முயன்றேன். அவர் பிடிவாதமாக மறுத்துவிட்டார்.

"வேலை செய்தால் தானே அண்ணை காசு வாங்க வேண்டும்? சும்மா வயரைத் தொட்டதற்கு எதற்குப் பணம்? பரவாயில்லை கொண்டு போங்கள்" என்றார்.

அந்தக் கடையை விட்டு வெளியே வரும்போது, அந்தப் பாரமான கிரைண்டர் கையில் கனக்கவே இல்லை. மாறாக, என் மனம் மிக இலகுவாக இருந்தது.

நாம் கற்கும் பாடம்

இன்றைய உலகில், பணத்திற்காக எதையும் செய்யத் துணியும் மனிதர்களுக்கு மத்தியில், இப்படியான மனிதர்களும் நம் ஊர்களில் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

• நேர்மை என்பது மற்றவர்கள் பார்க்கும் போது காட்டும் ஒன்றல்ல; யாரும் பார்க்காத போது நாம் கடைப்பிடிக்கும் அறம்.
• மனிதாபிமானம் என்பது இன்னும் செத்துவிடவில்லை, அது எளிய மனிதர்களின் இதயங்களில் இன்னமும் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

அதிகம் படித்தவர்கள், பெரிய பதவியில் இருப்பவர்கள் காட்டும் நேர்மையை விட, அன்றாடக் காய்ச்சிகளாக உழைக்கும் இத்தகைய மனிதர்கள் காட்டும் நேர்மை மிகப்பெரியது. அந்தத் தம்பி அன்று ஒரு ஐயாயிரம் ரூபாய் கேட்டிருந்தாலும் நான் கொடுத்திருப்பேன். ஆனால், அவர் அந்தப் பணத்தை விடத் தனது 'மனச்சாட்சிக்கு' அதிக மதிப்பு கொடுத்தார்.

"இன்னும் உலகம் அழகாக இருப்பதற்குக் காரணம், கோடிகளில் புரளும் மனிதர்கள் அல்ல; குண்டுமணி அளவேனும் நேர்மையைக் கடைப்பிடிக்கும் சாதாரண மனிதர்கள்தான்."

வீட்டுக்கு வந்து கிரைண்டரைப் பொருத்திப் பார்த்தேன். அது முன்பை விட மிக அழகாக ஓடுவது போலத் தெரிந்தது. ஒருவேளை, அந்தத் தம்பியின் நேர்மை அந்த இயந்திரத்திலும் கலந்திருக்குமோ என்னவோ?

நாமும் நம் வாழ்வில் இத்தகைய மனிதர்களைக் கண்டிருப்போம். கடந்து போயிருப்போம். ஆனால், இவர்களைப் போன்றவர்கள்தான் நமக்குப் பாடமாக அமைகிறார்கள். நாமும் நம் தொழிலில், நம் வாழ்வில் அடுத்தவர்களிடம் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும் என்கிற அந்தத் தூண்டுதலை இந்தச் சம்பவம் எனக்குள் விதைத்துவிட்டது.

அன்பார்ந்த நண்பர்களே, சுற்றிப் பாருங்கள். உலகம் இன்றும் இயங்குவது இத்தகைய நல்ல உள்ளங்களால்தான். இவர்களைப் போன்றவர்களைக் கொண்டாடுவோம். நேர்மையை எங்கு கண்டாலும் அதனை மதிப்போம்.