மட்டக்களப்பின் மரண ஓலம் "சமூகக் கட்டமைப்பின் சிதைவும் உளவியல் மீண்டெழுச்சியின் அவசியமும்"

 கிழக்கு மாகாணத்தின் அழகிய அடையாளங்களில் ஒன்றான மட்டக்களப்பு கல்லடிப் பாலம், இன்று சமூகத்தின் விரக்தியைப் பறைசாற்றும் ஒரு துயரச் சின்னமாக மாறிவருகின்றதோ என்ற அச்சம் மேலோங்கியுள்ளது. வாவியும், பாடும் மீன்களும், நிலவும் நிறைந்த அந்தப் பிரதேசம், மனித மனங்களின் இருளைப் போக்க வேண்டிய இடமாக இருக்கையில், அதுவே வாழ்வை முடித்துக்கொள்ளும் ஒரு களமாக மாறியிருப்பது சமூக ஆய்வாளர்கள் மத்தியில் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. கடந்த 23 நாட்களில் மாத்திரம் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் 16 தற்கொலைச் சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன என்ற புள்ளிவிபரம், வெறுமனே ஒரு செய்தியாகக் கடந்து செல்லக்கூடியதல்ல. இது ஒரு சமூகப் பேரழிவின் முன்னறிவிப்பாகும். அதிலும் குறிப்பாக, தாழங்குடாவைச் சேர்ந்த 20 வயதுடைய இளங்கோ விதுஷாலினி என்ற யுவதி, தனது எதிர்காலக் கனவுகளைச் சுமக்க வேண்டிய பராயத்தில், கல்லடிப் பாலத்திலிருந்து குதித்து உயிரை மாய்த்துக்கொண்ட சம்பவம், எமது சமூகக் கட்டமைப்பில் உள்ள பாரிய ஓட்டைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றது.

ஒரு சமூகத்தின் ஆரோக்கியம் என்பது அந்தச் சமூகத்தில் வாழும் தனிநபர்களின் உளவியல் உறுதித்தன்மையிலேயே தங்கியுள்ளது. ஜனவரி மாதம் முதலாம் திகதி தொடக்கம் 23ஆம் திகதி வரையிலான குறுகிய காலப்பகுதிக்குள் மூன்று இளம் யுவதிகள் மற்றும் 75 வயதுடைய மூன்று முதியவர்கள் உட்பட 16 பேர் தற்கொலை செய்துகொண்டமை, சமூகத்தின் இரு துருவங்களும்—அதாவது வாழ்வைத் தொடங்கவிருக்கும் இளைஞர்களும், வாழ்ந்து முடித்த முதியவர்களும்—ஒரே புள்ளியில் சந்திக்கின்ற பாதுகாப்பற்ற தன்மையை உணர்த்துகின்றது. பொலிஸ் தரவுகள் இந்தத் தற்கொலைகளுக்குக் காதல் விவகாரங்கள், குடும்பத் தகராறுகள் அல்லது தனிப்பட்ட பிரச்சினைகளை உடனடிக் காரணங்களாகச் சுட்டிக்காட்டலாம். ஆனால், ஒரு சமூகவியல் நோக்கில் ஆராயும்போது, இக்கரணிகள் வெறும் திரிகள் (Triggers) மட்டுமே; வெடிமருந்து என்பது நீண்டகாலமாகச் சமூகத்தில் தேங்கிக்கிடக்கும் பொருளாதார நெருக்கடி, வேலையின்மை, சமூகப் பாதுகாப்பு இன்மை மற்றும் உளவியல் வழிகாட்டல் பற்றாக்குறை ஆகியவையே ஆகும்.

இளம் யுவதியான விதுஷாலினியின் மரணம், இலங்கையின் பாடசாலை (School) கல்வி முறைமைக்கும் வாழ்க்கை நிதர்சனத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியை மீண்டும் ஒருமுறை கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளது. உயர்தரப் பரீட்சைக்குத் தோற்றிய பின்னர் ஏற்படும் இடைவெளியில், இளைஞர்கள் எதிர்கொள்ளும் உளவியல் ரீதியான வெற்றிடத்தை நிரப்புவதற்கு எமது சமூகம் தவறிவிடுகின்றது. உயர்தரப் பரீட்சை என்பது வாழ்வின் ஒரு கட்டம் மட்டுமே என்பதை உணர்த்தும் பக்குவம் மாணவர்களுக்கு வழங்கப்படுவதில்லை. மாறாக, சமூக அந்தஸ்தைத் தீர்மானிக்கும் ஒரு அளவுகோலாகக் கல்வியைப் பார்க்கும் மனப்பாங்கு, தோல்விகளைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத ஒரு பலவீனமான தலைமுறையை உருவாக்கியுள்ளது. காதல் தோல்வியோ அல்லது குடும்ப எதிர்ப்போ ஒரு உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளும் அளவுக்குத் தீவிரமான முடிவை நோக்கித் தள்ளுகின்றது என்றால், அங்கு மீண்டெழு (Resilience) திறன் அறவே இல்லை என்பதையே அது காட்டுகின்றது.

கிழக்கு மாகாணத்தைப் பொறுத்தவரை, அங்கு நிலவும் சமூகச் சூழல் மற்றும் பொருளாதாரக் காரணிகள் இந்தத் தற்கொலை கலாசாரத்திற்குத் தூண்டுதலாக அமைகின்றன. நீண்டகால யுத்தத்தின் வடுக்கள், அதனைத் தொடர்ந்து வந்த பொருளாதாரத் தேக்கநிலை, மற்றும் தற்போதைய டொடாலர் (Dollar) நெருக்கடியால் ஏற்பட்ட வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரிப்பு என்பன குடும்பங்களுக்குள் அமைதியின்மையை உருவாக்கியுள்ளன. குடும்பத்தில் ஏற்படும் பொருளாதார அழுத்தங்கள், பெற்றோருக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை அதிகரிக்கின்றன. பெற்றோர்கள் வாழ்வாதாரத்தைத் தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், பிள்ளைகளின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளவோ அல்லது அவர்களுக்குச் செவிமடுக்கவோ நேரமில்லாத சூழல் உருவாகியுள்ளது. இந்தத் தனிமையே விபரீத முடிவுகளுக்கு வித்திடுகின்றது.

மறுபுறம், 75 வயதுடைய முதியவர்களின் தற்கொலைகள் எமது சமூகத்தின் அறம் சார்ந்த வீழ்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. கூட்டுக்குடும்ப முறைமை சிதைவடைந்து, தனிக்குடித்தனங்கள் பெருகிவிட்ட நிலையில், முதியவர்கள் பாரமாகப் பார்க்கப்படும் சூழல் உருவாகியுள்ளது. பிள்ளைகள் வெளிநாடுகளிலோ அல்லது வெளியூர்களிலோ தொழில் நிமித்தம் சென்றுவிட, தனிமையில் வாடும் முதியவர்கள், நோய் மற்றும் பொருளாதாரத் தேவைகளைச் சமாளிக்க முடியாமல் விரக்தியடைவதே இத்தகைய முடிவுகளுக்குக் காரணமாகின்றது. சமூக சேவைத் திணைக்களம் (Department) மற்றும் முதியோர் பராமரிப்புச் சபைகள் இது விடயத்தில் இன்னும் காத்திரமான நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்க வேண்டிய தேவை உள்ளது.

உலகளாவிய ரீதியில் தற்கொலைகளைத் தடுப்பதற்கான முன்னெடுப்புகளையும், இலங்கையின் தற்போதைய நிலையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது, நாம் எங்கே நிற்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.

காரணி	வளர்ந்த நாடுகள் (உ-ம்: நோர்வே, ஜப்பான்)	இலங்கை (குறிப்பாக மட்டக்களப்பு சூழல்)
உளவியல் ஆதரவு	பாடசாலை மற்றும் சமூக மட்டத்தில் முழுநேர ஆலோசகர்கள்.	சமூகக் களங்கம் (Stigma) காரணமாக உளவியல் ஆலோசனையைத் தவிர்த்தல்.
முதியோர் பாதுகாப்பு	அரசால் உறுதி செய்யப்பட்ட ஓய்வூதியம் மற்றும் பராமரிப்பு இல்லங்கள்.	குடும்பத்தைச் சார்ந்திருத்தல்; பொருளாதாரச் சுமையாகக் கருதப்படுதல்.
இளைஞர் ஈடுபாடு	பகுதிநேர வேலைவாய்ப்புகள் மற்றும் திறன் மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள்.	வேலையின்மை மற்றும் எதிர்காலம் குறித்த நிச்சயமற்ற தன்மை.
தற்கொலைத் தடுப்பு	24 மணிநேர உதவி மையங்கள் (Helplines) மற்றும் உடனடித் தலையீட்டுக் குழுக்கள்.	மட்டுப்படுத்தப்பட்ட சேவைகள்; விழிப்புணர்வு இன்மை.
சமூகப் பார்வை	மனச்சோர்வு ஒரு நோயாகக் கருதப்படுகிறது.	மனச்சோர்வு பலவீனமாக அல்லது பைத்தியமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

இந்த அட்டவணை சுட்டிக்காட்டுவது போல, எமது அணுகுமுறையில் அடிப்படை மாற்றங்கள் தேவைப்படுகின்றன. மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் தற்கொலைத் தடுப்புக்கென ஒரு விசேட செயலணியை (Task Force) உருவாக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும். இதில் பொலிஸ், சுகாதாரத் துறை, கல்வித் துறை மற்றும் சமூகத் தலைவர்கள் அங்கம் வகிக்க வேண்டும். கல்லடிப் பாலத்தில் பொலிஸ் பாதுகாப்பைப் போடுவதன் மூலம் மட்டும் தற்கொலைகளைத் தடுத்துவிட முடியாது. பாலம் என்பது ஒரு இடம்தான்; தற்கொலைக்கான காரணம் மனித மனங்களில் உள்ளது. எனவே, மனங்களைப்பலப்படுத்தும் வேலைத்திட்டங்களே நிரந்தரத் தீர்வாக அமையும்.

இன்றைய இளைஞர்கள் ஒண்லைன் (Online) உலகில் வாழ்பவர்களாக மாறிவிட்டனர். சமூக ஊடகங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் திரைகளுக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் தனிமை ஆபத்தானது. முகநூலிலோ (Facebook) அல்லது இன்ஸ்டாகிராமிலோ பகிரப்படும் போலியான மகிழ்ச்சிப் பிம்பங்களை உண்மை என நம்பி, தமது எதார்த்த வாழ்க்கையை வெறுக்கும் மனநிலை இளைஞர்களிடம் அதிகரித்து வருகின்றது. காதல் உறவுகள் கூட டிஜிட்டல் பரிமாற்றங்களாகச் சுருங்கிவிட்ட நிலையில், உறவு முறிவுகளைக் கையாளும் பக்குவம் அவர்களுக்கு இருப்பதில்லை. இணையம் ஊடாக நடைபெறும் இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மோசடிகள் மற்றும் சைபர் அச்சுறுத்தல்களும் சில சந்தர்ப்பங்களில் தற்கொலைகளுக்குக் காரணமாகின்றன. எனவே, டிஜிட்டல் எழுத்தறிவுடன் கூடிய உளவியல் விழிப்புணர்வு பாடசாலை மட்டத்திலேயே வழங்கப்பட வேண்டும்.

விவசாயம் (Agriculture) மற்றும் மீன்பிடித் தொழிலை நம்பியுள்ள மட்டக்களப்பு போன்ற மாவட்டங்களில், காலநிலை மாற்றம் மற்றும் சந்தை வாய்ப்பின்மை காரணமாக வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படும்போது, அது விவசாயிகளின் மனநலத்தையும் பாதிக்கின்றது. இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) இலாபத்தைச் சுரண்டும்போது, கடன் சுமைக்கு ஆளாகும் குடும்பத் தலைவர்களின் விரக்தி, முழுக்குடும்பத்தையும் பாதிக்கின்றது. இது மறைமுகமாகப் பிள்ளைகளின் கல்வியிலும், மனநிலையிலும் தாக்கத்தைச் செலுத்துகிறது. எனவே, பொருளாதார மேம்பாடு என்பது தற்கொலைத் தடுப்பின் ஒரு பகுதியாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

சமய மற்றும் கலாசார நிறுவனங்கள் தமது பங்கை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். வழிபாட்டுத் தலங்கள் வெறும் சடங்குகளை நடத்தும் இடங்களாக மட்டும் இருக்காமல், மக்களின் மனக்குறைகளைக் கொட்டும் இடங்களாக மாற வேண்டும். மதத் தலைவர்கள் உளவியல் ஆலோசனை குறித்த அடிப்படைப் பயிற்சிகளைப் பெற்றிருப்பது அவசியமாகும். ஒரு மனிதன் தற்கொலை முடிவை எடுப்பதற்கு முன்னதாக, பல சமிக்ஞைகளை வெளிப்படுத்துவான். அந்தச் சமிக்ஞைகளை (Warning Signs) இனங்கண்டு, அவர்களுக்குத் தோள்கொடுக்கும் பக்குவத்தைச் சமூகம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். "என்னடா பிரச்சினை?" என்று அக்கறையுடன் கேட்கும் ஒரு குரல், ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றக்கூடும்.

அரசாங்கத்தின் கொள்கை வகுப்பாளர்கள், ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் உளநலப் பராமரிப்புக்கான நிதியை அதிகரிக்க வேண்டும். தற்கொலைத் தடுப்புச் சபை (Council) ஒன்று மாவட்ட மட்டத்தில் உருவாக்கப்பட்டு, அது சிவில் சமூக அமைப்புகளுடன் இணைந்து செயற்பட வேண்டும். தற்கொலை செய்து கொண்டவர்களின் குடும்பங்களுக்குத் தேவையான உளவியல் ஆலோசனைகளை வழங்குவதன் மூலம், தொடர் தற்கொலைகளைத் (Copycat Suicides) தடுக்க முடியும். ஊடகங்களும் தற்கொலை செய்திகளை வெளியிடும்போது, அது தற்கொலையைத் தூண்டும் வகையில் அமையாதவாறு பொறுப்புடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும்.

இறுதியாக, மட்டக்களப்பு கல்லடிப் பாலத்திலிருந்து குதித்து உயிரிழந்த விதுஷாலினி மற்றும் கடந்த 23 நாட்களில் உயிரிழந்த 16 பேரும் வெறும் எண்கள் அல்ல. அவர்கள் எமது சமூகத்தின் தோல்வியின் சாட்சிகள். ஒரு பிரச்சினைக்குத் தற்கொலை தீர்வாகாது என்பதைத் தாண்டி, பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்வதற்கான துணிவை (Courage) ஊட்டுவதே உண்மையான தீர்வாகும். தோல்விகள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் இழப்புகள் வாழ்வின் ஒரு பகுதியே என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பாங்கை வளர்ப்போம். ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் தனது அருகில் இருப்பவரின் உளநலத்தில் சிறிதளவு அக்கறை செலுத்தினாலே, இத்தகைய அகால மரணங்களைப் பெருமளவு குறைக்க முடியும்.

இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் ஒரு கணம் சிந்தியுங்கள். உங்கள் குடும்பத்திலோ, நண்பர்கள் வட்டத்திலோ அல்லது அயலிலோ யாரேனும் தனிமையில் வாடுகிறார்களா? அவர்களின் மௌனத்திற்குப் பின்னால் ஒரு உதவிக்குரல் இருக்கக்கூடும். அந்தக்குரலுக்குச் செவிசாய்ப்போம். மட்டக்களப்பு மண் இனி மரண ஓலங்களைக் கேட்காமல், நம்பிக்கையின் கீதங்களை இசைக்க வேண்டும் என்பதே அனைவரினதும் எதிர்பார்ப்பாகும். அதற்கான மாற்றத்தை நம்மிடமிருந்தே தொடங்குவோம்.