மருத்துவர் பணிப்பகிஷ்கரிப்பும் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் ஓலமும்

 ஒரு தேசத்தின் நல்வாழ்வு என்பது அதன் குடிமக்களின் உடல் ஆரோக்கியத்திலேயே தங்கியுள்ளது. "ஒருவர் நோயாளியாவதும், அவருக்குச் சிகிச்சை மறுக்கப்படுவதும் மனித நேயத்தின் தோல்வி" என்று மகாத்மா காந்தி குறிப்பிட்டது போல, இன்று இலங்கையில் நிலவும் அரச மருத்துவர்களின் பணிப்பகிஷ்கரிப்பு நாட்டை ஒரு தார்மீகச் சிக்கலுக்குள் தள்ளியுள்ளது. அரசாங்க மருத்துவ அதிகாரிகள் சங்கம் முன்னெடுத்துள்ள இந்தத் தொழிற்சங்க நடவடிக்கை, பொதுச் சுகாதாரக் கட்டமைப்பை மட்டுமல்லாது, அன்றாடம் வைத்தியசாலைகளை நம்பி வாழும் லட்சக்கணக்கான மக்களின் நம்பிக்கையையும் சிதைத்துள்ளது. ஏழை விவசாயி முதல் தினக்கூலித் தொழிலாளி வரை, அனைவருமே இன்று வைத்தியசாலை வாசல்களில் ஏமாற்றத்துடன் காத்திருக்கும் நிலைமை, ஒரு நாகரிக சமூகத்திற்கு அழகல்ல. பணயம் வைக்கப்படுவது மருத்துவர்களின் கோரிக்கைகள் மட்டுமல்ல, அப்பாவி நோயாளர்களின் உயிர்களுமே என்பதை ஆழமாக உணர வேண்டிய தருணம் இது.

இலங்கையின் இலவச சுகாதாரச் சேவை என்பது தெற்காசியாவிலேயே பெருமைக்குரிய ஒன்றாகப் பார்க்கப்படுகின்றது. அரசாங்கம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோடிக்கணக்கான ரூபா நிதியை இதற்கென ஒதுக்குவதுடன், மருத்துவர்களின் சம்பளம் மற்றும் கொடுப்பனவுகளையும் தவறாது வழங்கி வருகின்றது. இத்தகைய சூழலில், நோயாளர்களைப் பணயக்கைதிகளாக்கித் தங்களது கோரிக்கைகளை வென்றெடுக்க நினைப்பது, மருத்துவத் தொழிலின் புனிதத்தன்மையைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றது. மருத்துவ சேவை என்பது வெறுமனே ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல; அது ஒரு சமூகக் கடமை. மருத்துவரின் கைவிலங்குகள் நோயாளியின் நாடித்துடிப்பை அறிவதற்குத் தானே தவிர, தொழிற்சங்கப் பலத்தைக் காட்டுவதற்கு அல்ல.

நிச்சயமாக, மருத்துவர்களின் கோரிக்கைகளிலும் நியாயங்கள் உள்ளன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. கடுமையான வேலைப்பளு, மனிதவளப் பற்றாக்குறை, மற்றும் வைத்தியசாலைகளில் நிலவும் வளப்பற்றாக்குறை என்பன அவர்களின் பணியைச் சிரமமாக்குகின்றன. குறிப்பாக, டொலர் (Dollar) நெருக்கடியால் மருந்துப் பொருட்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள தட்டுப்பாடு, அவர்களின் விரக்தியை அதிகரித்துள்ளது. இதன் விளைவாக, பல அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவர்கள் நாட்டை விட்டு வெளியேறி வருகின்றனர். இந்த "மூளை இடப்பெயர்வை" (Brain Drain) தடுப்பதற்கு அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்பது நியாயமானதுதான். எனினும், ஒரு தீயணைப்பு வீரர் தீப்பற்றும்போது சம்பள உயர்வு கேட்டு வேலையை நிறுத்தினால் அது எத்தகைய விளைவை ஏற்படுத்துமோ, அதேபோன்றதொரு ஆபத்தான விளைவையே மருத்துவர்களின் பணிப்பகிஷ்கரிப்பு ஏற்படுத்துகின்றது.

சமூக ஆய்வாளர்கள் என்ற வகையில் நாம் உற்றுநோக்க வேண்டிய ஒரு முக்கிய முரண்பாடு இங்கே உள்ளது. அரச வைத்தியசாலைகளில் பணிப்பகிஷ்கரிப்பில் ஈடுபடும் அதே மருத்துவர்கள், மாலை நேரங்களில் தனியார் மருத்துவமனைகளில் எவ்விதத் தடங்கலும் இன்றிப் பணிபுரிவது எந்த வகையில் நியாயம்? இது பொதுமக்களிடையே கடும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. "காலையில் போராட்டம், மாலையில் வருமானம்" என்ற இந்த இரட்டை நிலைப்பாடு, தொழிற்சங்கத்தின் நம்பகத்தன்மையைச் சிதைக்கின்றது. தனியார் மருத்துவ சேவையைப் பெற்றுக்கொள்ள வசதியற்ற ஏழை நோயாளிகள் மட்டுமே இந்தப் போராட்டத்தின் நேரடிப் பலிகடாக்களாக மாறுகின்றனர். இது சமூக நீதிக் கோட்பாட்டிற்கு (Social Justice) முரணான செயலாகும்.

உலகளாவிய ரீதியில் தொழிற்சங்கப் போராட்டங்களை அணுகும் விதத்தைப் பின்வரும் ஒப்பீட்டு அட்டவணை தெளிவுபடுத்துகின்றது:

நாடு	போராட்ட முறைமை	அத்தியாவசியச் சேவை நிலை
ஜப்பான்	கறுப்பு பட்டி அணிந்து பணிபுரிதல்	100% சேவை வழங்கல் உறுதி செய்யப்படுகிறது
ஐக்கிய இராச்சியம் (NHS)	குறைந்தபட்ச ஊழியர்களுடன் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவு இயங்கும்	உயிர் காக்கும் சேவைகள் பாதிக்கப்படாது
இலங்கை	முழுமையான பணிப்பகிஷ்கரிப்பு	வெளிநோயாளர் பிரிவு உட்பட அனைத்தும் முடக்கம்

மேற்கண்ட அட்டவணையிலிருந்து நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது யாதெனில், வளர்ந்த நாடுகளில் போராட்டங்கள் கூட ஒரு அறநெறிக்கு உட்பட்டே நடத்தப்படுகின்றன. நோயாளிகளின் உயிருக்கு ஆபத்து வராத வகையில் தமது எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்யும் முதிர்ச்சி அங்கு காணப்படுகின்றது. இலங்கையிலும் அத்தகையதொரு தொழில்சார் கலாசாரம் (Professional Culture) உருவாக வேண்டும். மருத்துவர்கள் என்பவர்கள் சமூகத்தின் வழிகாட்டிகள். அவர்கள் காட்டும் முன்மாதிரியே ஏனைய துறையினரும் பின்பற்றுவர். எனவே, வீதி (Road) மறியல் போராட்டங்களைப் போல மருத்துவச் சேவையை முடக்குவது, அறிவுசார் சமூகத்திற்குப் பொருந்தாத ஒன்றாகும்.

சுகாதார அமைச்சரும் அமைச்சரவைப் பேச்சாளருமான டொக்டர் நளிந்த ஜயதிஸ்ஸ விடுத்துள்ள அழைப்பு இந்தச் சூழலில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கும்போது, நோயாளர்களைத் தண்டிப்பது ஏன்? அரசாங்கம் மருத்துவர்களின் கோரிக்கைகளைப் பரிசீலிக்கத் தயாராக உள்ளது என்பதை இது காட்டுகிறது. "கோபம் என்பது பிறர் செய்யும் தவறுக்கு உனக்கு நீயே கொடுத்துக்கொள்ளும் தண்டனை" என்றார் புத்தர். ஆனால் இங்கு மருத்துவர்களின் கோபத்திற்குத் தண்டனை அனுபவிப்பது அப்பாவி நோயாளிகள். இந்த முரண்நிலையை மருத்துவர்கள் சுயவிமர்சனம் செய்து கொள்ள வேண்டும்.

பொருளாதார நெருக்கடியால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள இலங்கையில், மீண்டெழு (Resilience) திறனை வளர்க்க வேண்டியது அனைவரினதும் கடமையாகும். விவசாயிகள் (Agriculture Sector) உழைக்கவில்லை என்றால் உணவு இல்லை; ஆசிரியர்கள் (School Teachers) கற்பிக்கவில்லை என்றால் அறிவு இல்லை; மருத்துவர்கள் சிகிச்சை அளிக்கவில்லை என்றால் உயிர் இல்லை. ஒவ்வொரு துறையும் ஒன்றோடொன்று பின்ப்பிணைந்துள்ளது. இதில் ஒரு சங்கிலி அறுந்தாலும் தேசத்தின் இயக்கம் நின்றுவிடும். எனவே, தனிநபர் அல்லது குழு நலன்களை விடத் தேசிய நலனே முக்கியம் என்ற சிந்தனை மேலோங்க வேண்டும்.

மேலும், மருத்துவர்கள் வெளிநாடு செல்வது குறித்தும் ஒரு தெளிவான பார்வை அவசியமாகின்றது. அரசாங்கம் வரிப்பணத்தில் இலவசக் கல்வியை வழங்கி, அவர்களை மருத்துவர்களாக உருவாக்கியது இந்த மண்ணின் மக்களுக்குச் சேவை செய்யவே. அந்த நன்றிக்கடன் (Sense of Gratitude) ஒவ்வொரு மருத்துவரிடமும் இருக்க வேண்டும். சிறந்த ஊதியம் மற்றும் வசதிகளைத் தேடிச் செல்வது மனித இயல்பு என்றாலும், தன்னை உருவாக்கிய சமூகத்தைக் கைவிட்டுச் செல்வது தார்மீக ரீதியாகச் சரியானதா என்று சிந்திக்க வேண்டும். இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) மற்றும் அரசியல்வாதிகள் மீது பழிபோட்டுவிட்டுத் தப்பித்துச் செல்வது எளிது; ஆனால் நின்று போராடி மாற்றத்தைக் கொண்டுவருவதே உண்மையான தலைமைத்துவம்.

இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மற்றும் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்கள் வளர்ந்து வரும் இக்காலத்தில், மருத்துவத் துறையும் நவீனமயமாக்கப்பட வேண்டும். நிர்வாக ரீதியான குறைபாடுகள், மருந்துக் கொள்வனவு தாமதங்கள் மற்றும் இடமாற்றச் சிக்கல்கள் ஆகியவற்றை ஒண்லைன் (Online) முறைமைகள் மூலம் தீர்க்க முடியும். திணைக்களம் (Department) சார்ந்த வினைத்திறன் இன்மையைச் சீர்செய்வதற்கு மருத்துவர்கள் ஆக்கபூர்வமான ஆலோசனைகளை வழங்கலாம். அதைவிடுத்து, சேவையை நிறுத்துவது என்பது பிரச்சினையைத் தீவிரப்படுத்துமே தவிரத் தீர்க்காது.

ஆகவே, இன்றைய சூழலில் தேவைப்படுவது பரஸ்பரப் புரிந்துணர்வும், விட்டுக்கொடுப்பும் ஆகும். மருத்துவர்கள் தமது உயரிய சமூகப் பொறுப்பை உணர்ந்து, உடனடியாகக் கடமைக்குத் திரும்ப வேண்டும். அதேவேளை, அரசாங்கமும் வெறும் வாய்வார்த்தைகளுடன் நின்றுவிடாமல், மருத்துவர்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளுக்குச் செவிசாய்த்து, நடைமுறைச் சாத்தியமான தீர்வுகளை அமுல்படுத்தல் (Implement) செய்ய வேண்டும். நோயாளிகளின் கண்ணீரில் நனைந்த கோரிக்கைகள் ஒருபோதும் வெற்றி பெறாது என்பதைத் தொழிற்சங்கங்கள் உணர வேண்டும். மனிதாபிமானமே மருத்துவத்தின் ஆணிவேர். அந்த வேரை அறுத்துவிட்டு மரத்தைக் காப்பாற்ற முடியாது. தேசத்தின் ஆரோக்கியம் காக்கப்பட வேண்டுமானால், வைத்தியசாலைக் கதவுகள் திறந்தே இருக்க வேண்டும்; அதுவே தர்மம்.