ஆசிரியை மாணவத்தொடர்புகளின் சமுகப் பார்வையில் டிஜிட்டல் யுகத்தின் தார்மீகச் சிக்கல்கள்

மனித குலத்தின் வரலாறு என்பது கருவிகளின் பரிணாம வளர்ச்சியோடு பின்ப்பிணைந்ததாகும். களிமண் பலகைகளில் தொடங்கிய தகவல் தொடர்பு இன்று கையில் இருக்கும் ஸ்மார்ட் திரைகளில் வந்து நிற்கிறது. பில் கேட்ஸ் (Bill Gates) தொழில்நுட்பம் குறித்துக் கூறும்போது, "தொழில்நுட்பம் என்பது வெறும் ஒரு கருவி மட்டுமே. குழந்தைகளை ஒன்றாக இணைப்பதிலும், அவர்களை ஊக்குவிப்பதிலும் ஆசிரியரே முக்கியமானவர்" என்றார். ஆனால், அந்தக் கருவி இன்று ஆசிரியரையும், மாணவனையும், ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையும் அச்சுறுத்தும் ஒரு பேராயுதமாக மாறியுள்ளது. தகவல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியானது கலாசார மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்குத் தோள் கொடுத்தது உண்மை எனினும், அது ஏற்படுத்தியுள்ள சமூகத் தாக்கம் இருபக்கமும் கூர்மையான கத்தியைப் போன்றது. அணுகுமுறையில் மாற்றம் ஏற்படாத வரை, தொழில்நுட்பம் வழங்கும் வசதிகள் ஒரு சாபக்கேடாகவே தொடரும் அபாயம் உள்ளது.

இன்றைய நவீன உலகில், சமூக ஊடகங்கள் (Social Media) தகவல்களைப் பரப்பும் வேகமானது மின்னல் வேகத்தை ஒத்திருக்கிறது. வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் (Winston Churchill) கூறியது போல, "உண்மை தனது காலணிகளை அணிவதற்கு முன்பே, பொய் உலகத்தின் பாதியைச் சுற்றி வந்துவிடுகிறது." இந்தத் துரிதத்தன்மை, உறுதிப்படுத்தப்படாத தகவல்களையும் வதந்திகளையும் சமூகமயமாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றது. ஒரு தகவல் உண்மையானதா அல்லது போலியானதா என்பதை ஆராய்வதற்கு முன்னரே, அது சமூகத்தின் மனோநிலை, கலாசாரம் மற்றும் அரசியல் ஆகியவற்றில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்திவிடுகிறது. குறிப்பாகத் தனிமனித அந்தரங்கம் (Privacy) என்பது பொதுவெளியில் ஏலமிடப்படும் ஒரு பொருளாக மாறியிருப்பது கவலையளிக்கின்றது. தனிநபர் தரவுகள் மற்றும் அந்தரங்கக் காட்சிகள் சமூக ஊடகங்களில் பரப்பப்படும் விதம், ஒரு தனிமனிதனின் வாழ்வுரிமையைச் சிதைக்கும் செயலாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

சமீப காலங்களில், பாடசாலை (School) மாணவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் தொடர்பான பாலியல் சார்ந்த காணொளிகள் மற்றும் ஒலிப்பதிவுகள் சமூக ஊடகங்களில் பரப்பப்பட்ட விதம், இலங்கைச் சமூகத்தின் தார்மீக வீழ்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றது. கொழும்பு மற்றும் காலி போன்ற பிரதேசங்களில் பதிவானதாகக் கூறப்படும் இச்சம்பவங்கள், வெறுமனே தனிப்பட்ட நபர்களின் தவறுகளாக மட்டும் பார்க்கப்படக்கூடாது. மாறாக, இத்தகைய உள்ளடக்கங்களை நுகரும் மற்றும் பகிரும் சமூகத்தின் மனநோய்க்கூறின் வெளிப்பாடாகவே இது அமைகின்றது. "கெட்ட செய்திகளுக்கு இறக்கைகள் உண்டு" என்ற முதுமொழி டிஜிட்டல் யுகத்தில் நூறு சதவீதம் உண்மையாகியுள்ளது. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீதான விசாரணைகள் சட்டரீதியாகத் தொடங்குவதற்கு முன்னரே, சமூக ஊடகங்கள் அவர்களைக் குற்றவாளிகளாகத் தீர்ப்பளித்து, அவர்களுக்கு மரண தண்டனையை விடக் கொடியதான "சமூகப் புறக்கணிப்பை" வழங்குகின்றன.

சட்டத்தின் ஆட்சி (Rule of Law) நிலவும் ஒரு நாட்டில், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் குற்றவாளி என நிரூபிக்கப்படும் வரை நிரபராதியாகவே கருதப்பட வேண்டும். ஆனால்,
(Social Media Courts) இந்த அடிப்படை மனித உரிமையை அப்பட்டமாக மீறுகின்றன. சந்தேகத்திற்குரிய ஒரு விடயம் ஒண்லைன் (Online) தளங்களில் பகிரப்படும்போது, அங்குப் பகுப்பாய்வுக்கோ அல்லது தர்க்கத்திற்கோ இடமிருப்பதில்லை; உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பும், வன்மமுமே மேலோங்கி நிற்கின்றன. இது பாதிக்கப்பட்டவர்களை இரண்டாவது முறையாகத் தண்டிக்கும் செயலாகும். சட்டத்துறை (Judiciary) மற்றும் காவல்துறைத் திணைக்களம் (Department) என்பன தமது கடமையைச் செய்வதற்கு முன்னர், சமூக ஊடகப் பயனர்கள் நீதிபதிகளாக மாறுவது ஜனநாயகத்திற்கு விடப்பட்ட சவாலாகும்.

இந்த டிஜிட்டல் அத்துமீறல்களினால் ஏற்படும் பாதிப்புகளைப் பின்வரும் தரவு ஒப்பீட்டு அட்டவணை மூலம் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும்:

காரணி	சட்டரீதியான நீதி வழங்கல் முறை	சமூக ஊடகத் தீர்ப்புகள்
ஆதாரங்கள்	சரிபார்க்கப்பட்ட சாட்சியங்கள் மற்றும் தடயங்கள்	ஊகங்கள், வதந்திகள் மற்றும் தொகுக்கப்பட்ட காட்சிகள்
கால அளவு	விசாரணைகள் முடிவடைய நீண்ட காலம் எடுக்கும்	சில மணிநேரங்களில் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுவிடும்
பாதிப்பு	குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால் மட்டுமே தண்டனை	குற்றம் இல்லாவிட்டாலும் சமூக அவமானம் நிரந்தரமானது
மீண்டெழு (Resilience)	சட்டரீதியான நிவாரணம் மற்றும் மறுவாழ்வு உண்டு	உளவியல் ரீதியான மீட்சி மிகவும் கடினம்

மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் (Martin Luther King Jr.) கூறியது போல, "பழைய சட்டங்களால் மட்டும் ஒழுக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியாது; நடத்தை மனசாட்சியால் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்." தனியுரிமை என்பது ஒரு அடிப்படை மனித உரிமை. ஒருவரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியை அனுமதியின்றிப் பொதுவெளியில் பகிர்வது என்பது, அவர்களின் கண்ணியத்தைச் சிதைக்கும் செயலாகும். இத்தகைய சம்பவங்களில் பாதிக்கப்படுவது தனிநபர் மட்டுமல்ல; அவரது முலுக் குடும்பக் கட்டமைப்பும் சிதைந்து போகின்றது. பிள்ளைகள் பாடசாலைக்குச் செல்ல முடியாத நிலை, பெற்றோர்கள் தலைநிமிர்ந்து நடக்க முடியாத சூழல், பொருளாதார முடக்கம் மற்றும் உளவியல் பாதிப்புகள் என இதன் விளைவுகள் தலைமுறைகளைத் தாண்டியும் எதிரொலிக்கின்றன. ஒரு சிந்தனையற்ற "கிளிக்" (Click) அல்லது "ஷேர்" (Share) ஒரு குடும்பத்தையே அழித்துவிடும் வல்லமை கொண்டது என்பதைச் சமூகம் உணரத் தவறுவது வேதனைக்குரியது.

உலகெங்கிலும் "டிஜிட்டல் பாலியல் குற்றங்கள்" (Digital Sex Crimes) காரணமாக இளைஞர்களின் வாழ்க்கை திசைமாறிப் போயுள்ளதை அவதானிக்க முடிகின்றது. இத்தகைய சூழலில், "பாதிக்கப்பட்டவரைப் பாதுகாத்தல்" (Victim Protection) என்ற கலாசாரம் உருவாக்கப்பட வேண்டும். தனியுரிமையை மீறும் உள்ளடக்கங்களைப் பார்த்தால், அதைப் பகிராமல் இருப்பதும், அதனைச் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளுக்குப் புகாரளிப்பதும் (Report) ஒவ்வொரு பிரஜையினதும் கடமையாகும். மௌனம் என்பது இங்குச் சம்மதமல்ல; அது பாதிக்கப்பட்டவரின் மனிதநேயத்தைக் காப்பதற்கான ஒரு கேடயமாகும். தொழில்நுட்பம் இயல்பிலேயே தீயது அல்ல; அது மருத்துவம், கல்வி மற்றும் விவசாயம் (Agriculture) போன்ற துறைகளில் புரட்சிகரமான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது. ஆனால், எலான் மஸ்க் (Elon Musk) எச்சரித்தது போல, "செயற்கை நுண்ணறிவும் தொழில்நுட்பமும் மனிதக் கட்டுப்பாட்டை மீறும்போது, அது நாகரிகத்திற்குப் பெரும் ஆபத்தாக அமையும்."

இப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண்பது என்பது தொழில்நுட்பத்தைத் தடை செய்வதிலோ அல்லது இணையத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதிலோ இல்லை. அவ்வாறு செய்தால், நாம் மீண்டும் கற்காலத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கும். மாறாக, தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தும் மனிதர்களின் பொறுப்புணர்வை அதிகரிப்பதிலேயே தீர்வு தங்கியுள்ளது. கடுமையான சட்டவாக்கங்கள் (Legislation) மற்றும் தெளிவான தண்டனைகள் அமுல்படுத்தல் (Implement) செய்யப்பட வேண்டும். சிசிடிவி கமராக்கள், தரவுத் தொகுப்புகள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டிருக்கும் இன்றைய உலகில், தனியுரிமையைப் பாதுகாப்பது பெரும் சவாலாக உள்ளது. இருப்பினும், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்பது மனித விழுமியங்களை (Human Values) அழிப்பதாக அமையக்கூடாது.

சம்பவங்கள் நடந்த பின்னர் "விசாரணைகள் நடைபெறுகின்றன" என்று அறிக்கை வெளியிடும் கலாசாரத்திலிருந்து மாறி, குற்றங்கள் நடப்பதற்கு முன்னரே அவற்றைத் தடுக்கும் முன்-ஒழுங்குமுறை (Pre-emptive Regulation) முறைமைகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். இதற்குச் சமூக ஊடக நிறுவனங்கள், சட்ட அமலாக்கத் திணைக்களம், கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் பெற்றோர் ஆகிய அனைத்துத் தரப்பினரும் ஒருங்கிணைந்து செயற்பட வேண்டும். பாடசாலைக் கலைத்திட்டத்திலேயே டிஜிட்டல் அறம் (Digital Ethics) மற்றும் சைபர் பாதுகாப்பு (Cyber Security) தொடர்பான பாடங்கள் இணைக்கப்பட வேண்டும். ஒரு மாணவன் தொழில்நுட்பத்தை எவ்வாறு கையாள்வது என்பதை விட, அதனை எவ்வளவு பொறுப்புடன் கையாள வேண்டும் என்பதே இன்றைய அவசரத் தேவையாகும்.

ஆபிரகாம் லிங்கன் (Abraham Lincoln) ஜனநாயகத்தைப் பற்றிக் கூறியது போல, "மக்களால், மக்களுக்காக" உருவாக்கப்படும் தொழில்நுட்பம், மக்களுக்கு எதிரானதாக மாறக்கூடாது. சமூக ஊடகங்களில் நடைபெறும் இந்த "மக்கள் மன்ற" விசாரணைகள் நிறுத்தப்பட வேண்டும். தனிமனிதச் சுதந்திரம் மற்றும் அந்தரங்கம் பாதுகாக்கப்படும் ஒரு சூழலிலேயே உண்மையான ஜனநாயகம் மலரும். இல்லையெனில், தொழில்நுட்பத்தின் பெயரால் மனிதநேயம் பலியிடப்படும். இந்த அறியாமைச் சமூகமும், பொறுப்பற்ற இளைஞர் குழாமும் எமது மனிதநேயத்தை இழந்து, வெறும் இயந்திரங்களாக மாறிய பின்னர் வருந்துவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை.

டாக்டர் ஏ.பி.ஜே. அப்துல் கலாம் (Dr. A.P.J. Abdul Kalam) கூறியது போல, "நாட்டை ஊழலற்றதாகவும், அழகான மனங்கள் கொண்டதாகவும் மாற்ற வேண்டுமானால், தந்தை, தாய் மற்றும் ஆசிரியர் ஆகிய மூன்று முக்கிய சமூக உறுப்பினர்களால் மட்டுமே அது சாத்தியமாகும்." இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில், இந்த மூன்று தரப்பினரும் தொழில்நுட்பம் என்னும் சவாலை எதிர்கொள்ளத் தயாராக வேண்டும். பெற்றோர்கள் தமது பிள்ளைகளின் ஒண்லைன் நடவடிக்கைகளைக் கண்காணிப்பதோடு, அவர்களுக்குச் சரியான வழிகாட்டலை வழங்க வேண்டும். தொழில்நுட்பம் என்பது வளர்ச்சிக்கான பாதையே தவிர, வீழ்ச்சிக்கான படுகுழி அல்ல என்பதை இளைய தலைமுறைக்கு உணர்த்த வேண்டும்.

இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மற்றும் டிஜிட்டல் பொருளாதாரத்தை நோக்கி நாடு நகரும் வேளையில், டிஜிட்டல் பாதுகாப்பு (Digital Safety) என்பது தேசியப் பாதுகாப்பின் ஒரு பகுதியாகவே கருதப்பட வேண்டும். சைபர் குற்றங்களைத் தடுப்பதற்குத் தனியானதொரு நிபுணத்துவப் பிரிவு வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். அதேவேளை, சமூக ஊடகத் தளங்களும் உள்ளூர் சட்டங்களுக்கு மதிப்பளித்து, ஆட்சேபனைக்குரிய பதிவுகளை உடனடியாக அகற்றுவதற்கான பொறிமுறையை உருவாக்க வேண்டும்.

இறுதியாக, தொழில்நுட்பம் என்பது ஒரு ஆறு போன்றது. அது கரைகளுக்குள் ஓடும் வரை விவசாயத்திற்கும் வாழ்விற்கும் வளம் சேர்க்கும். கரைகளை உடைத்துக்கொண்டு ஓடினால் அது பேரழிவையே தரும். இன்று சமூக ஊடகங்கள் கரைகளை உடைத்துக்கொண்டு ஓடும் வெள்ளமாக மாறிவிட்டன. அதனை மீண்டும் நெறிமுறை என்னும் கரைகளுக்குள் கொண்டுவருவது நமது கடமையாகும்.

ஆகவே, தனிமனித அந்தரங்கத்தை மதிக்கும், சட்டத்தை மதிக்கும் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தைப் பொறுப்புடன் பயன்படுத்தும் ஒரு முதிர்ச்சியான சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்புவோம். சமூக ஊடகங்களில் பகிரப்படும் ஒவ்வொரு தகவலுக்குப் பின்னாலும் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை, ஒரு குடும்பத்தின் மானம் மற்றும் ஒரு சமூகத்தின் எதிர்காலம் உள்ளது என்பதை நினைவில் கொள்வோம். விரல் நுனியில் இருக்கும் தொழில்நுட்பம், எமது இதயத்தில் இருக்கும் ஈரத்தை உலர்த்தாமல் பார்த்துக்கொள்வது ஒவ்வொருவரினதும் பொறுப்பாகும். மனிதநேயத்துடன் இணைந்த தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியே உண்மையான அபிவிருத்தி என்பதை உலகுக்கு உணர்த்துவோம்.