திசை மாறும் எதிர்காலம்: இளைஞர் ஆற்றலும் சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பும்

 ஒரு தேசத்தின் நாடித்துடிப்பு என்பது அதன் புவியியல் அமைப்பிலோ அல்லது இயற்கை வளங்களிலோ மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை; அது அந்தத் தேசத்தின் இளைஞர்கள் எந்தத் திசையை நோக்கிப் பயணிக்கிறார்கள் என்பதிலேயே முழுமையாக தங்கியுள்ளது. பிராங்க்ளின் டி. ரூஸ்வெல்ட் (Franklin D. Roosevelt) ஒருமுறை கூறியது போல, "எமது இளைஞர்களுக்காக எதிர்காலத்தை நம்மால் எப்போதும் உருவாக்க முடியாமல் போகலாம்; ஆனால் எதிர்காலத்திற்காக எமது இளைஞர்களை நம்மால் உருவாக்க முடியும்." ஆனால், இன்றைய இலங்கையின் சமூகச் சூழலை உற்றுநோக்கும்போது, நாம் எதிர்காலத்திற்காக இளைஞர்களை உருவாக்குகிறோமா அல்லது ஒரு நிச்சயமற்ற இருளை நோக்கி அவர்களைத் தள்ளிக்கொண்டிருக்கிறோமா என்ற வினா மிகத் தீவிரமாக எழுகின்றது. இளைஞர் சக்தி என்பது ஒரு காட்டாறு போன்றது; அதனைச் சரியான முறையில் அணைக்கட்டி விவசாயத்திற்கும் (Agriculture) மின்சாரம் தயாரிப்பதற்கும் பயன்படுத்தினால் நாடு செழிக்கும். மாறாக, அதனைத் தன்னிச்சையாகப் பாய விட்டால், அது கரையோரங்களை உடைத்துக்கொண்டு ஊருக்குள் புகுந்து பேரழிவை ஏற்படுத்தும். இன்று இலங்கையில் நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பது இந்த இரண்டாவது வகையைச் சார்ந்த துரதிஷ்டவசமான நிகழ்வாகும்.

அண்மைய காலங்களில் வெளிவரும் தரவுகள் ஒரு பாரிய சமூக நிலநடுக்கத்திற்கான முன்னறிவிப்பாகவே அமைந்துள்ளன. தடயவியல் மனநல மருத்துவர் (Forensic Psychiatrist) Dr.தாரக பெர்னாண்டோ முன்வைத்துள்ள தரவுகளின்படி, கடந்த பத்தாண்டுகளில் 16 முதல் 22 வயதுக்குட்பட்ட இளைஞர்களின் குற்றவியல் நடத்தையானது 200 சதவிகிதம் (Percentage) அதிகரித்துள்ளது. இது வெறும் எண்களின் விளையாட்டு அல்ல; இது எமது சமூகக் கட்டமைப்பின் (Social Structure) அஸ்திவாரம் ஆட்டம் காண்பதன் வெளிப்பாடாகும். சிறைச்சாலைகள் நிரம்பி வழிவது ஒரு நாட்டின் சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்கப்படக்கூடாது; அது அந்த நாட்டின் சமூக முகாமைத்துவம் (Social Management) மற்றும் மனிதவள மேம்பாட்டுக் கொள்கைகளின் தோல்வியாகவே கருதப்பட வேண்டும். ஒரு சமூகம் தனது இளம் பராயத்தினரைப் பாதுகாப்பான, ஆக்கபூர்வமான வழியில் நடத்தத் தவறும்போது, அந்த வெற்றிடத்தை போதைப்பொருள் மாபியாக்களும், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றக் கும்பல்களும் நிரப்புகின்றன என்பது கசப்பான உண்மையாகும்.

இந்தச் சூழலில், குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடும் இளைஞர்களைத் தனிப்பட்ட ரீதியில் குற்றவாளிகளாக முத்திரை குத்துவதை விட, அவர்களை உருவாக்கிய சூழலியலை (Ecosystem) ஆராய்வதே அறிவுபூர்வமான அணுகுமுறையாகும். ஆபிரகாம் லிங்கன் (Abraham Lincoln) கூறியது போல, "எதிர்காலத்தைக் கணிப்பதற்கான சிறந்த வழி அதனை உருவாக்குவதே." ஆனால், எமது கல்வி மற்றும் சமூக அமைப்புகள் இளைஞர்களுக்கு எத்தகைய எதிர்காலத்தை உருவாக்கிக் கொடுக்கின்றன? பாடசாலை (School) என்பது வெறும் பரீட்சைகளை மையப்படுத்திய ஒரு தொழிற்சாலையாக மாறிவிட்டது. வாழ்க்கைத் திறன்கள் (Life Skills), சமூகப் பொறுப்புணர்வு மற்றும் விமர்சனச் சிந்தனை (Critical Thinking) ஆகியவை அங்குப் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. இதன் விளைவாக, பாடசாலையை விட்டு வெளியேறும் ஒரு மாணவன், சமூக எதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறுகிறான். வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் மற்றும் எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கையின்மை (Hopelessness) ஆகியன அவனை விரக்தியின் விளிம்பிற்குத் தள்ளுகின்றன. அந்த விரக்தியே அவனைப் போதைப்பொருள் மற்றும் வன்முறைப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தூண்டுகின்றது.

தொழில்நுட்பத்தின் (Technology) அபரிமிதமான வளர்ச்சியும், அதனை நெறிமுறைப்படுத்தத் தவறியமையும் இந்த நெருக்கடியை மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன. இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மற்றும் ஒண்லைன் (Online) தளங்கள் ஊடாக விரியும் டிஜிட்டல் உலகம், இளைஞர்களுக்குப் போலித்தனமான கனவுகளை விற்பனை செய்கின்றது. சமூக ஊடகங்களில் கட்டமைக்கப்படும் ஆடம்பரமான வாழ்க்கைப் பிம்பங்கள், இளைஞர்களை உடனடிப் பணத்தைத் தேடி அலைய வைக்கின்றன. பில் கேட்ஸ் (Bill Gates) தொழில்நுட்பம் பற்றிக் கூறும்போது, "தொழில்நுட்பம் ஒரு கருவி மட்டுமே; அதனை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் அதன் தாக்கம் உள்ளது" என்றார். ஆனால், இன்று சைபர் குற்றங்கள் (Cyber Crime) மற்றும் டிஜிட்டல் போதைப்பொருள் வலையமைப்புகள் ஊடாக எமது இளைஞர்களின் அறிவுசார் திறன் தவறான திசையில் மடைமாற்றப்படுகின்றது. ஒரு கணினித் திரைக்குப் பின்னால் இருந்துகொண்டு உலகத்தையே ஏமாற்ற முடியும் என்ற விபரீத நம்பிக்கை இளைஞர்களிடம் விதைக்கப்படுகின்றது. இது அவர்களின் திறமையின் பிழையல்ல; அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட வழிகாட்டலின் பிழையாகும்.

இங்கு எழும் மிக முக்கியமான கேள்வி யாதெனில், இந்தச் சீரழிவு நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது சமூகத்தின் மூத்த குடிமக்களும், கொள்கை வகுப்பாளர்களும், நிறுவனங்களும் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்பதேயாகும். மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் (Martin Luther King Jr.) கூறியது போல, "எமது தலைமுறையினர் கெட்டவர்களின் வெறுக்கத்தக்க செயல்களுக்காக மட்டுமல்ல, நல்லவர்களின் appalling silence (அதிர்ச்சியூட்டும் மௌனம்)க்காகவும் வருந்த வேண்டியிருக்கும்." இளைஞர் விவகார அமைச்சுக்கள், மத நிறுவனங்கள் மற்றும் ஊடகங்கள் என்பன சடங்குரீதியான நிகழ்வுகளை நடத்துவதோடு தமது கடமை முடிந்துவிட்டதாகக் கருதுகின்றன. இளைஞர் தினக் கொண்டாட்டங்களும், மேடைப் பேச்சுக்களும் இளைஞர்களின் அடிமனதில் இருக்கும் காயங்களை ஆற்றுவதில்லை. அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவது மேடைப் பேச்சுக்கள் அல்ல, மாறாக அவர்களின் குரலைக் கேட்பதற்கான ஒரு தளம். அவர்களின் ஆற்றலை வெளிப்படுத்துவதற்கான களம்.

இளைஞர்கள் விவசாயம் (Agriculture), நவீன தொழில்நுட்பம் மற்றும் தொழில்முனைவு ஆகியவற்றிலிருந்து விலகி இருப்பதற்கு, அத்துறைகளில் உள்ள ஈர்ப்பின்மையே காரணமாகும். பாரம்பரிய விவசாய முறைகளை விடுத்து, நவீன தொழில்நுட்பத்துடன் கூடிய ஸ்மார்ட் விவசாயத்தை (Smart Agriculture) அறிமுகப்படுத்தினால், இளைஞர்களின் ஈடுபாட்டை அதிகரிக்க முடியும். எலான் மஸ்க் (Elon Musk) கூறுவது போல, "நீங்கள் காலையில் எழும்போது எதிர்காலம் சிறப்பாக இருக்கும் என்று நினைத்தால், அது ஒரு பிரகாசமான நாளாக அமையும்." இளைஞர்களுக்கு அத்தகைய நம்பிக்கையை விவசாயம் மற்றும் உள்ளூர் உற்பத்திகள் மூலம் ஏற்படுத்திக் கொடுக்க வேண்டும். ஆனால், எமது சமூகக் கட்டமைப்பு அவர்களை "வெள்ளைக்கழுத்து வேலைகளுக்கு" (White-collar jobs) மட்டுமே தயார்படுத்துகின்றது. இதுவே திறனுக்கும் வேலைவாய்ப்பிற்கும் இடையிலான இடைவெளியை (Skills Gap) அதிகரிக்கின்றது.

அதேவேளை, நாம் ஒன்றை மறந்துவிடக்கூடாது. இத்தனை சவால்களுக்கு மத்தியிலும், நேர்மையான பாதையில் பயணிக்கும், சமூகப் பொறுப்புள்ள ஒரு இளைஞர் கூட்டம் நம்மிடம் இன்னும் உள்ளது. அவர்கள் இச்சமூகத்தின் நம்பிக்கை நட்சத்திரங்கள். ஆனால், ஊடகங்கள் பெரும்பாலும் எதிர்மறையான செய்திகளுக்கே (Sensationalism) முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்றன. ஒரு இளைஞன் செய்யும் குற்றச் செயல் தலைப்புச் செய்தியாகும்போது, நூறு இளைஞர்கள் செய்யும் சமூகச் சேவை பின்ப்பக்கச் செய்தியாகக் கூட வருவதில்லை. இந்த ஊடக அறம் (Media Ethics) மாற வேண்டும். சாதனையாளர்களைக் கொண்டாடுவதன் மூலமே, வழிதவறும் இளைஞர்களுக்கு ஒரு முன்னுதாரணத்தை உருவாக்க முடியும்.

பூகோள அரசியல் (Geopolitics) சூழலும் போதைப்பொருள் கடத்தலில் செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றது. இலங்கை போன்ற ஒரு கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீவு நாடு, சர்வதேச போதைப்பொருள் கடத்தல்காரர்களின் ஒரு மையமாக (Hub) மாற்றப்படுவதற்கு இடமளிக்கக்கூடாது. இதற்குத் திணைக்களம் (Department) மற்றும் சபை (Council) சார்ந்த கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகள் தீவிரப்படுத்தப்பட வேண்டும். எல்லைப் பாதுகாப்பு என்பது வெறுமனே நிலத்தைப் பாதுகாப்பது மட்டுமல்ல, அது அந்த நிலத்தில் வாழும் மக்களின் மனவளத்தைப் பாதுகாப்பதும் ஆகும். இளைஞர்களைப் போதைப்பொருள் வலையமைப்பிலிருந்து மீட்பது என்பது ஒரு தேசப்பாதுகாப்பு நடவடிக்கையாகவே (National Security Issue) கருதப்பட வேண்டும்.

வரலாற்று ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, இளைஞர்களின் ஆற்றல் எப்போதெல்லாம் ஒடுக்கப்படுகின்றதோ அல்லது திசை திருப்பப்படுகின்றதோ, அப்போதெல்லாம் பாரிய புரட்சிகள் அல்லது சமூகச் சீரழிவுகள் ஏற்பட்டுள்ளன. யுவால் நோவா ஹராரி (Yuval Noah Harari) தனது நூல்களில் குறிப்பிடுவது போல, மனித குலத்தின் வரலாறு என்பது ஒத்துழைப்பு மற்றும் நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலேயே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இன்று இளைஞர்கள் சமூகத்தின் மீது நம்பிக்கை இழந்துள்ளனர். அந்த நம்பிக்கையை (Trust) மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதே உடனடித் தேவையாகும். இதற்கு, கல்வி முறையில் மாற்றங்கள், வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் புத்தாக்கம் மற்றும் சமூக விழுமியங்களை (Social Values) மீட்டெடுத்தல் ஆகியவை அவசியமாகின்றன.

இளைஞர்களை வழிநடத்துவது என்பது அவர்களைக் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல; மாறாக அவர்களுக்குச் சரியான தெரிவுகளை வழங்குவதாகும். வாரன் பபட் (Warren Buffett) கூறுவது போல, "யாரோ ஒருவர் இன்று நிழலில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்றால், அதற்குக் காரணம் யாரோ ஒருவர் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு ஒரு மரத்தை நட்டதேயாகும்." இன்று நாம் இளைஞர்களுக்காக விதைக்கும் விதைகளே, நாளை நிழல் தரும் மரங்களாக வளரும். அவர்களைக் குற்றவாளிகளாகப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு, அவர்களை மாற்றத்தின் முகவர்களாகப் (Agents of Change) பார்க்கும் மனப்பாங்கு சமூகத்தில் ஏற்பட வேண்டும். பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள் மற்றும் சமூகத் தலைவர்கள் இளைஞர்களுடன் ஒரு திறந்த உரையாடலை (Open Dialogue) முன்னெடுக்க வேண்டும்.

இந்த நெருக்கடி நிலை தொடருமானால், நாட்டின் மீண்டெழு திறன் (Resilience) கேள்விக்குறியாகிவிடும். பொருளாதாரச் சுபீட்சம் என்பது மனிதவள மேம்பாட்டிலேயே தங்கியுள்ளது. ஆகவே, இது ஒரு தனிப்பட்ட குடும்பத்தின் பிரச்சினையோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் பிரச்சினையோ அல்ல. இது முழுத் தேசத்தினதும் இருப்புரிமை சார்ந்த பிரச்சினையாகும். இளைஞர்களின் கைகளில் விலங்குகளைப் பூட்டுவதை விட, அவர்களின் கைகளில் வாய்ப்புகளை வழங்குவதே புத்திசாலித்தனமானது.

ஆகவே, காலாவதியான சிந்தனைகளைக் களைந்து, தரவுகளின் அடிப்படையில் உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு, இளைஞர் சக்தியைத் தேசத்தைக் கட்டியெழுப்பும் ஒரு ஆக்கபூர்வமான சக்தியாக மாற்றுவதற்கு அணிதிரள்வோம். அழிவுப் பாதையில் செல்லும் ஒரு தலைமுறையை மீட்டு, அவர்களை அபிவிருத்தியின் பங்காளிகளாக மாற்றுவதே இக்காலத்தின் கட்டாயக் கடமையாகும். தவறினால், வரலாறு நம்மை ஒரு பொறுப்பற்ற தலைமுறையாகவே பதிவு செய்யும். மாற்றம் இன்றே, இப்பொழுதே தொடங்கப்பட வேண்டும்.