முழக்கங்களுக்கு அப்பால்: ஊழல் ஒழிப்பும் தேசத்தின் மனசாட்சியும்

ஒரு தேசத்தின் ஜனநாயக ஆரோக்கியம் என்பது தேர்தல்களில் அளிக்கப்படும் வாக்கு எண்ணிக்கையில் மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை; மாறாக, அத்தேசம் தனது பொதுச் சொத்துக்களையும், சட்டத்தின் ஆட்சியையும் எவ்வளவுக்குத் தூய்மையாகப் பேணுகிறது என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. வாக்லாவ் ஹாவெல் (Vaclav Havel) கூறியது போல, "உண்மையும் அன்பும் பொய் மற்றும் வெறுப்பை வெல்ல வேண்டும்." ஆனால், இலங்கையின்  கடந்த கால அரசியல் வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்க்கும்போது, ஊழல் மற்றும் மோசடி குறித்த உண்மைகள் அரசியல் மேடைகளில் முழக்கங்களாக ஒலிக்கின்றனவே தவிர, அவை நீதிமன்றக் கூண்டுகளில் நீதியாக நிலைநாட்டப்படுவதில்லை என்பது கசப்பான எதார்த்தமாகும். தேர்தல் காலங்களில் ஊழல் ஒழிப்பு என்பது ஒரு கவர்ச்சிகரமான விற்பனைப் பொருளாக மாற்றப்படுகின்றது. ஆட்சி மாற்றத்தின் பின்னர், அந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் விசாரணை அறிக்கைகளுக்குள்ளும், குழு அறிக்கைகளுக்குள்ளும் உறங்க வைக்கப்படுகின்றன. இந்தச் சுழற்சி முறையானது வெறும் நிர்வாகத் தோல்வி மட்டுமல்ல; இது சமூகத்தின் மனசாட்சியை மழுங்கடிக்கும் ஒரு ஆழமான கலாசாரச் சிதைவாகும்.

ஊழல் என்பது வெறுமனே பணத்தை அபகரிக்கும் செயல் என்று குறுக்கிப் பார்க்கப்படக்கூடாது. அது ஒரு சமூகத்தின் நம்பிக்கையைத் திருடும் செயலாகும். ஆடம் ஸ்மித் (Adam Smith) கூறியது போல, "பெரும்பான்மையான மக்கள் ஏழைகளாகவும் துயரத்திலுமிருக்கும் எந்தவொரு சமூகமும் செழிப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க முடியாது." பொது மக்களின் வரிப்பணம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது அல்லது அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் ஆடம்பரத்திற்காக விரயமாக்கப்படும்போது, அது சாமானிய மனிதனின் வாழ்வாதாரத்தையே நேரடியாகத் தாக்குகின்றது. இலங்கையில் நீண்ட காலமாகவே அரசியல்வாதிகள் மீது சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டுகள், அடுத்த தேர்தல் வரும் வரை கிடப்பில் போடப்படுவதும், பின்னர் மீண்டும் அதே குற்றச்சாட்டுகள் அரசியல் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுவதும் ஒரு வாடிக்கையாகிவிட்டது. இது சட்டத்தின் மீதான மக்களின் நம்பிக்கையைச் சிதைக்கின்றது.

நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் மற்றும் சட்ட நடவடிக்கைகள் தாமதப்படுத்தப்படுவது என்பது நீதியை மறுப்பதற்குச் சமமாகும். மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஜூனியர் (Martin Luther King Jr.) கூறியது போல, "எங்கேயோ நடக்கும் அநீதி, எல்லா இடங்களிலும் உள்ள நீதிக்கு அச்சுறுத்தலாகும்." பல முன்னாள் அமைச்சர்கள் மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு எதிரான வழக்குகள், தசாப்தங்களாக இழுத்தடிக்கப்பட்டு, இறுதியில் போதிய ஆதாரங்கள் இல்லை என்றோ அல்லது தொழில்நுட்பக் காரணங்களுக்காகவோ தள்ளுபடி செய்யப்படும்போது, அங்கே சட்டம் தோற்கடிக்கப்படுகின்றது. ஒரு சாமானிய மனிதன் செய்யும் சிறு தவறுக்கு உடனடியாகத் தண்டனை வழங்கும் சட்டம், அதிகாரம் படைத்தவர்கள் என்று வரும்போது மட்டும் ஏன் தயக்கம் காட்டுகிறது? அரசியல் கூட்டணிகளின் உருவாக்கம் மற்றும் உடைவுகள் நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளின் காலவரையறையைத் தீர்மானிக்குமாயின், அது சுயாதீனமான நீதித்துறைக்கு அழகல்ல.

அரச சொத்துக்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்துதல் என்பது ஊழலின் இன்னொரு வடிவமாகும். அமைச்சர்களின் உத்தியோகபூர்வ வாசஸ்தலங்களுக்கான மின்சாரக் கட்டணம், நீர்க்கட்டணம் மற்றும் பராமரிப்புச் செலவுகள் கோடிக்கணக்கான ரூபாய்களில் நிலுவையில் இருப்பது பலமுறை சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. இது "நிர்வாகப் பிரச்சினை" என்று சாதாரணமாகக் கடந்து செல்லப்படுகின்றது. பிளேட்டோ (Plato) கூறியது போல, "ஒரு மனிதனின் அளவுகோல் அவன் அதிகாரத்தைக் கொண்டு என்ன செய்கிறான் என்பதேயாகும்." அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள், அரச சொத்துக்களைத் தமது சொந்த உடைமையாகக் கருதும் மனப்பாங்கு மாறாத வரை, சட்டங்களால் மட்டும் மாற்றத்தைக் கொண்டுவர முடியாது. வாகனங்களைப் (Vehicles) பராமரித்தல், எரிபொருள் ஒதுக்கீடுகள் மற்றும் வெளிநாட்டுப் பயணங்கள் என்ற பெயரில் பொதுப்பணம் விரயமாக்கப்படுவது, பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கித்தவிக்கும் ஒரு நாட்டிற்குப் பாரிய சுமையாகும்.

அரச இயந்திரத்தின் முதுகெலும்பாக இருக்க வேண்டிய அதிகாரத்துவ வர்க்கம் (Bureaucracy), பல சந்தர்ப்பங்களில் ஊழலுக்குத் துணைபோகும் ஒரு கருவியாக மாறிவிடுகின்றது. கோப்புகள் காணாமல் போவது, தணிக்கை அறிக்கைகளைத் தாமதப்படுத்துவது மற்றும் விசாரணைகளுக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்காமை போன்ற செயற்பாடுகள், ஊழல்வாதிகள் தப்பிப்பதற்கு வழிவகுக்கின்றன. இது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட நாடகமாகும். அரச அதிகாரிகள் அரசியல்வாதிகளின் கைப்பாவைகளாகச் செயல்படும்போது, முகாமைத்துவம் (Management) சீர்குலைகின்றது. அரச கணக்குகள் பற்றிய பாராளுமன்றக் குழு (COPA) மற்றும் பொது நிறுவனங்கள் பற்றிய குழு (COPE) என்பன வெளியிடும் அறிக்கைகள் அதிர்ச்சியூட்டுபவை. ஆனால், அந்த அறிக்கைகளின் பரிந்துரைகள் எத்தனை சதவீதம் (Percentage) அமுல்படுத்தல் (Implement) செய்யப்பட்டுள்ளன என்பது கேள்விக்குறியே. பீட்டர் டிலக்கர் (Peter Drucker) கூறியது போல, "எதிர்காலத்தைக் கணிப்பதற்கான சிறந்த வழி அதனை உருவாக்குவதே." ஊழலற்ற எதிர்காலத்தை உருவாக்க வேண்டுமாயின், வெறும் அறிக்கைகளோடு நின்றுவிடாமல், உறுதியான சட்ட நடவடிக்கைகளை நோக்கி நகர வேண்டும்.

ஊழலை ஒழிப்பதில் தொழில்நுட்பத்தின் பங்கு இன்றியமையாதது. அரச கொள்முதல் நடைமுறைகள் (Procurement Process), ஒப்பந்தங்கள் வழங்கல் மற்றும் நிதிப் பரிமாற்றங்கள் அனைத்தும் டிஜிட்டல் மயமாக்கப்பட வேண்டும். ஒண்லைன் (Online) முறைகள் மூலமாக வெளிப்படைத்தன்மையை அதிகரிப்பதன் மூலம், மனிதத் தலையீடுகளைக் குறைக்கலாம். இடைத்தரகர்கள் (Middlemen) இன்றிச் சேவைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளும் வசதி பொதுமக்களுக்கு ஏற்படுத்திக் கொடுக்கப்பட வேண்டும். இது ஊழலுக்கான வாய்ப்புகளை வெகுவாகக் குறைக்கும். உலகம் முழுவதும் இ கொமர்ஸ் (E-commerce) மற்றும் டிஜிட்டல் பரிவர்த்தனைகள் ஊடாக ஊழலைக் கட்டுப்படுத்தியதற்கான சிறந்த முன்னுதாரணங்கள் உள்ளன. அவற்றை இலங்கையின் சூழலுக்கு ஏற்ப அமுலாக்கம் (Enforcement) செய்ய வேண்டும்.

தேர்தல் களங்களில் ஊழல் ஒழிப்பு பற்றிப் பேசும் அரசியல்வாதிகள், ஆட்சிக்கு வந்ததும் அதனை மறந்துவிடுவதற்குக் காரணம், ஊழல் என்பது தனிமனிதப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, அது ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட முறையாக (Systemic Issue) இருப்பதேயாகும். தோமஸ் ஜெபர்சன் (Thomas Jefferson) கூறியது போல, "ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் ஒரு புதிய சிந்தனைப் புரட்சி தேவைப்படுகிறது." இன்றைய இளைஞர் சமுதாயம் பழைய அரசியல் கலாசாரத்தை நிராகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. அவர்கள் கேட்பது வெறும் வாக்குறுதிகளை அல்ல, மாறாகப் பொறுப்புக்கூறலை (Accountability). ஆதி சங்கராச்சாரியார் (Adi Shankaracharya) கூறியது போல, "மனிதகுலத்திற்குச் செய்யும் சேவையே இறைவனுக்குச் செய்யும் சேவையாகும்." பொது வாழ்வு என்பது ஒரு சேவைக்கான தளமே தவிர, சொத்துச் சேர்க்கும் இடமல்ல என்பதை அரசியல்வாதிகள் உணர வேண்டும்.

கீழே உள்ள தரவு அட்டவணையானது, ஊழல் ஒழிப்பில் உள்ள இடைவெளிகளைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது:

துறை	தற்போதைய நடைமுறை	தேவையான மாற்றம்
குற்றச்சாட்டுப் பதிவு	அரசியல் மேடைப் பேச்சுக்கள் மற்றும் ஊடக அறிக்கை	முறையான சட்ட முறைப்பாடு மற்றும் விசாரணை
விசாரணை காலம்	5 முதல் 15 வருடங்கள் (அரசியல் செல்வாக்குடன்)	குறிப்பிட்ட காலவரையறைக்குள் (Time-bound) தீர்ப்பு
தண்டனை	பெரும்பாலும் அபராதம் அல்லது தள்ளுபடி	சொத்துக்களைப் பறிமுதல் செய்தல் மற்றும் சிறைத்தண்டனை
அதிகாரத்துவப் பொறுப்பு	அதிகாரிகள் பாதுகாக்கப்படுதல்	உடந்தையாக இருந்த அதிகாரிகளும் தண்டிக்கப்படுதல்

நாட்டின் பொருளாதாரச் சுபீட்சத்திற்கும் ஊழல் ஒழிப்பிற்கும் நேரடித் தொடர்புள்ளது. சர்வதேச நாணய நிதியம் (IMF) போன்ற அமைப்புகள் இலங்கைக்கு வழங்கும் உதவிகள், ஊழல் ஒழிப்புக் கொள்கைகளின் வெற்றியிலேயே தங்கியுள்ளன. முதலீட்டாளர்கள் ஒரு நாட்டில் முதலீடு செய்வதற்கு முன்னர், அந்த நாட்டின் சட்டத்தின் ஆட்சி மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்த விரும்புகிறார்கள். ஊழல் மிகுந்த ஒரு சூழல், நேர்மையான முதலீட்டாளர்களை விரட்டியடித்துவிடும். வாரன் பபட் (Warren Buffett) கூறியது போல, "யாரோ ஒருவர் இன்று நிழலில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்றால், அதற்குக் காரணம் யாரோ ஒருவர் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு ஒரு மரத்தை நட்டதேயாகும்." இன்று நாம் ஊழலுக்கு எதிராக விதைக்கும் விதைகளே, நாளைய சந்ததியினருக்கு ஒரு நேர்மையான சமூகத்தை உருவாக்கும்.

ஊழல்வாதிகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கோரிக்கை பழிவாங்கும் உணர்விலிருந்து எழுவதல்ல; அது சமூக நீதிக்கான குரலாகும். நெல்சன் மண்டேலா (Nelson Mandela) கூறியது போல, "உலகத்தை மாற்றுவதற்குப் பயன்படுத்தக்கூடிய மிகவும் சக்திவாய்ந்த ஆயுதம் கல்வியாகும்." மக்கள் மத்தியில் ஊழலுக்கு எதிரான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதும் ஒரு வகைக் கல்வியே. ஊழலைச் சகித்துக்கொள்ளும் மனப்பாங்கு சமூகத்திலிருந்து அகற்றப்பட வேண்டும். ஒரு அதிகாரி லஞ்சம் கேட்பது குற்றம் என்றால், அவருக்கு லஞ்சம் கொடுப்பதும் குற்றம் என்ற அறம் மக்களிடம் வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

சட்டத்தை அமுலாக்கம் (Enforcement) செய்யும் நிறுவனங்களான காவல்துறைத் திணைக்களம் (Department), இலஞ்ச ஊழல் ஒழிப்புச் சபை (Commission) மற்றும் சட்டமா அதிபர் திணைக்களம் என்பன அரசியல் தலையீடுகளிலிருந்து முற்றாக விடுவிக்கப்பட வேண்டும். சுயாதீனமான ஆணைக்குழுக்கள் (Independent Commissions) பெயரளவில் இல்லாமல், செயல்படும் அதிகாரம் கொண்டவையாக மாற்றப்பட வேண்டும். அப்போதுதான், "அவர்கள் திருடர்கள்" என்ற அரசியல் முழக்கம் அர்த்தமுள்ளதாக மாறும். கோபி அன்னான் (Kofi Annan) கூறியது போல, "மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும் ஊழலுக்கு எதிரான போராட்டம் என்பது ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்முறையாகும்."

இறுதியாக, மாற்றம் என்பது மேலிருந்து மட்டும் வருவதல்ல; அது கீழிருந்து, அதாவது சாமானிய மக்களிடமிருந்தும் தொடங்க வேண்டும். நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் பிரதிநிதிகள் நேர்மையானவர்களா என்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு வாக்காளர்களாகிய மக்களுக்கு உண்டு. பேரினவாதமோ அல்லது குறுகிய அரசியல் லாபங்களோ ஊழலை மறைக்கும் திரையாகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது. ஒரு தேசம் தனது தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும்போதுதான் அது வளர்ச்சியடைய முடியும்.

ஆகவே, பழைய அரசியல் நாடகங்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து, ஊழலற்ற, வெளிப்படையான மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் மிக்க ஒரு புதிய அரசியல் கலாசாரத்தை நோக்கிப் பயணிப்போம். சட்டம் என்பது அனைவருக்கும் சமமானது என்பதை உறுதிப்படுத்துவதன் மூலமே, நாம் இழந்த பொருளாதார வளங்களையும், சர்வதேச மதிப்பையும் மீண்டும் பெற முடியும். இது ஒரு தனிப்பட்ட கட்சியின் அல்லது அரசாங்கத்தின் கடமை மட்டுமல்ல; இது முழுத் தேசத்தினதும் கூட்டுப் பொறுப்பாகும். தாமதிக்கப்பட்ட நீதி மறுக்கப்பட்ட நீதி என்பதை உணர்ந்து, விரைவான மற்றும் உறுதியான நடவடிக்கைகளை நோக்கி நகர்வதே இன்றைய காலத்தின் கட்டாயத் தேவையாகும்.