வேர்களைத் தேடும் கிராமம்: தேற்றாத்தீவின் மரபுகளை ஆவணப்படுத்துவது காலத்தின் தேவை

மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் தென் எருவில் பகுதியில் அமைந்துள்ள தேற்றாத்தீவு, அப்பகுதியின் பழமையான தமிழ்க் குடியிருப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. கண்ணகி அம்மன் வழிபாடு, கொம்புமுறி (Kombumuri – a traditional ritual folk game) மரபு, நாட்டுக்கூத்து, வசந்தன் கலைகள், பாரம்பரிய விவசாயம் ஆகியவற்றுடன் பின்னிப் பிணைந்த இக்கிராமத்தின் வரலாறு, கிழக்கிலங்கைத் தமிழர் பண்பாட்டின் வாழும் சான்றாக விளங்குகிறது. நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின்னர் 2018ஆம் ஆண்டு கொம்புமுறி மீண்டும் நடைபெற்றமை, இம்மரபுகள் மீதான சமூகத்தின் ஈடுபாடு தொடர்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆயினும், இம்மரபுகளின் பெரும்பகுதி ஏடுகளிலும், வாய்மொழிப் பதிவுகளாகவும் (oral tradition) நிலைத்திருப்பதால், அவற்றைச் சுமந்துள்ள முதியோரின் நினைவுகள் மறையும்போது அவையும் மறையக்கூடிய நிலை உள்ளது. எனவே, தேற்றாத்தீவின் வரலாற்றையும் பண்பாட்டையும் முறையாக ஆவணப்படுத்துவதும் (documentation) பாதுகாப்பதும் இன்றைய அவசியத் தேவையாகும்.

இவ்விவகாரம் தேற்றாத்தீவுக்கு மட்டுமான தனிப்பிரச்சினையன்று. ஆலய விழாக்கள், கிராமியக் கலைகள், பாரம்பரிய விளையாட்டுகள் ஆகியன தலைமுறை மாற்றத்தின்போது படிப்படியாகச் சுருங்கக்கூடும் என்ற கவலை கிழக்கிலங்கையின் பல பகுதிகளில் அடிக்கடி வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இடம்பெயர்வு, கல்வி மற்றும் தொழில் நிமித்தம் இளையோர் வெளியூர்களுக்குச் செல்லுதல், வாழ்க்கை முறை மாற்றம் ஆகியன இதற்கான காரணங்களாகச் சுட்டிக்காட்டப்படுவதுண்டு. இச்சூழலில் ஒரு கிராமம் தனது வரலாற்றை எவ்வாறு பதிவுசெய்து பாதுகாக்கிறது என்பது, ஏனைய பகுதிகளுக்கும் முன்மாதிரியாக அமையக்கூடிய பொதுநலன் சார்ந்த கேள்வியாகும். ஆகவே, இது ஒரு ஊரின் உணர்வு சார்ந்த விடயம் மட்டுமன்றி, பிரதேசத்தின் பண்பாட்டுக் கொள்கை (cultural policy) சார்ந்த விடயமுமாகும்.

இக்கிராமத்தின் அடையாளங்களில் முதன்மையானது பள்ளியங்கட்டு கண்ணகி அம்மன் ஆலயமாகும். ஆலயம் அமைந்துள்ள பகுதி கிராமத்தின் உயரமான நிலப்பகுதியாகவும், வெள்ளக் காலங்களிலும் நீர் தேங்காத மேடாகவும் இருந்ததால் “பள்ளியங்கட்டு” என்ற பெயர் ஏற்பட்டதாக உள்ளூர் வரலாற்றுப் பதிவு கூறுகிறது. அதே பதிவு, இவ்வாலயம் பழமையான தனிக்கோயில் என்றும், இலங்கையில் இந்து ஆலயங்கள் பதிவு செய்யப்பட்ட காலத்திலேயே பதிவு செய்யப்பட்டது என்றும் குறிப்பிடுகிறது. தேற்றாத்தீவு மக்கள் செட்டிபாளையம் ஸ்ரீ கண்ணகை அம்மன் ஆலயச் சடங்குகளிலும் முக்கிய பங்காற்றியதாகவும், இக்கிராமத்தைச் சேர்ந்த கட்டாடிமார் அங்கு சடங்குகளை நடத்தி வந்ததாகவும் பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. இவ்வாலய விழாவின் தனிச்சிறப்பு ஏழு தெரு மக்களின் பங்கேற்பாகும் (participation of the seven streets). கிராமம் ஏழு தெருக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு தெருவினரும் விழாவில் பங்கெடுக்கும் மரபு இருந்ததாகவும், ஆனி மாதத்தில் தொடர் விழாக்கள் நடைபெற்று ஏழாம் நாள் வழிபாடுகளுடன் நிறைவடைந்ததாகவும் பதிவுகள் கூறுகின்றன. இது சமயச் சடங்காக மட்டுமன்றி, பொறுப்புப் பகிர்வையும் ஒத்துழைப்பையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட கிராமிய முகாமைத்துவ முறைமையாகவும் (community management system) நோக்கத்தக்கது.

விவசாயம் சார்ந்த வாழ்வுடன் இக்கிராமத்தின் சமய விழாக்கள் நெருக்கமாக இணைந்திருந்தன என்பதும் கவனத்துக்குரியது. இடப்பெயர்கள் நில அமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்பதைப் பள்ளியங்கட்டு என்ற பெயர் விளக்கம் உணர்த்துகிறது. உயரமான மேட்டு நிலம் வெள்ளக் காலத்திலும் பாதுகாப்பான இடமாக இருந்ததால், அது வழிபாட்டுக்கும் குடியிருப்புக்கும் உரிய இடமாக நோக்கப்பட்டது என்பதே உள்ளூர்ப் பதிவின் சாரம். இவ்வாறு நிலம், நீர், வழிபாடு, கூட்டுழைப்பு ஆகியன ஒன்றையொன்று சார்ந்த வாழ்க்கை முறையே தேற்றாத்தீவின் பண்பாட்டு அடித்தளமாகும்.

கொம்புமுறி மரபு இக்கிராமத்தின் வீரப் பாரம்பரியத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. அது வெறும் விளையாட்டாக அன்றி, சமூக ஒற்றுமை, சடங்கு, சமய நம்பிக்கை ஆகியவற்றோடு இணைந்த பாரம்பரிய நிகழ்வாகக் காணப்படுகிறது. 2018ஆம் ஆண்டு மீண்டும் நடைபெற்ற கொம்புமுறி, பள்ளியங்கட்டு கண்ணகி அம்மன் வழிபாட்டுடன் இணைந்திருந்ததாகச் செய்திப் பதிவு உள்ளது. கிராமத்தின் மத்தியிலுள்ள கொம்புச்சந்தி பிள்ளையார் ஆலயமும் இவ்வரலாற்றுடன் தொடர்புடையது; கொம்புமுறி நடைபெற்ற சந்தியில் பிள்ளையார் ஆலயம் அமைந்திருந்ததாலேயே அது “கொம்புச்சந்தி பிள்ளையார்” என அழைக்கப்பட்டதாக உள்ளூர்ப் பதிவு கூறுகிறது. பழைய பெட்டகத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த கண்ணகி அம்மனின் பழைய முகக்கலை, விழாக்காலத்தில் எடுத்து வரப்பட்டுப் பள்ளியங்கட்டு ஆலயத்தில் வைக்கப்படும் மரபும் இருந்ததாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இவற்றுடன், வசந்தன் கூத்து, கும்மி, கோலாட்டம் உள்ளிட்ட கிராமியக் கலை நிகழ்ச்சிகள் கண்ணகி அம்மன் விழாக்களில் இரவு முழுவதும் நடத்தப்பட்டமையே தேற்றாத்தீவு “கலைக் கிராமம்” என்ற அடையாளத்தைப் பெறுவதற்குக் காரணம் எனவும் கூறப்படுகிறது.

இத்தகைய செழுமையான பின்னணி இருந்தபோதும், பல அடிப்படை விடயங்கள் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்படாமலேயே உள்ளன. “தேற்றாத்தீவு” என்ற பெயர் எவ்வாறு உருவானது என்பதற்குப் பல உள்ளூர் விளக்கங்கள் உள்ளன; அவற்றில் சில வாய்மொழி மரபுகளாகவே நிலைக்கின்றன. “தேற்றா” மரம் அல்லது தாவரம் தொடர்பான விளக்கமும் உள்ளூர்க் குறிப்புகளில் காணப்படுகிறது. இவற்றை உறுதியான கல்வெட்டு ஆதாரமாகக் (epigraphic evidence) கருத முடியாது. பள்ளியங்கட்டு, வேலைக்காரங்கட்டு, சோதையன்கட்டு போன்ற மேட்டுப் பகுதிப் பெயர்கள் நிலம், நீர், விவசாயம், கிராமிய சமூக அமைப்பு ஆகியவற்றைச் சுற்றி வளர்ந்த பழைய வாழ்க்கையின் நினைவுகளைத் தாங்கி நிற்கின்றன. ஆனால், இப்பெயர்களின் காலத்தையும் பின்னணியையும் நிறுவுவதற்குப் பழைய நில ஆவணங்கள், கோயில் ஏடுகள், காலனித்துவ ஆவணங்கள், கல்வெட்டுகள் ஆகியன மேலும் ஆராயப்பட வேண்டும். இதுவே இவ்விவகாரத்தின் மையம்: வளமான மரபு உள்ளது; ஆனால் அதனை உறுதிப்படுத்தும் முறையான ஆவணத் தொகுப்பு இல்லை.

இவ்வாறான ஆவணப்படுத்தல் முயற்சிக்கு எதிராகவும், அது தேவையற்றது என்ற நோக்கிலும் சில வாதங்கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன. முதலாவதாக, தலைமுறை தலைமுறையாக வாய்மொழியாகவே மரபுகள் பேணப்பட்டு வந்துள்ளன; எனவே எழுத்துப் பதிவு அவசியமில்லை என்பது. இந்த நம்பிக்கை மதிக்கத்தக்கதே. ஆயினும், வாய்மொழி மரபு நினைவைச் சார்ந்தது; சொல்பவர் மாறும்போது விவரங்கள் மாறுவதும், சில பகுதிகள் இழக்கப்படுவதும் தவிர்க்க முடியாதவை. ஊர்ப்பெயருக்கே பல விளக்கங்கள் நிலவுவது இதற்குச் சான்றாகும். ஆவணப்படுத்தல் மரபை மாற்றுவதன்று; அதன் வெவ்வேறு வடிவங்களை ஒப்பிட்டு, ஆதாரத்துடன் பாதுகாப்பதே அதன் நோக்கம்.

இரண்டாவதாக, வீதி, குடிநீர், வாழ்வாதாரம் போன்ற அடிப்படைத் தேவைகள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய நிலையில், மரபுப் பாதுகாப்புக்கு வளங்களைச் செலவிடுவது முன்னுரிமையல்ல என்ற வாதமும் உண்டு. அடிப்படைத் தேவைகளின் முக்கியத்துவத்தை மறுக்க முடியாது. ஆனால், ஆவணப்படுத்தலுக்குப் பெருந்தொகை மூலதனம் அவசியமில்லை. தன்னார்வப் பங்களிப்பு, உள்ளூர் அமைப்புகளின் ஒத்துழைப்பு, பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் கள ஆய்வுகள் ஆகியவற்றின் மூலம் குறைந்த செலவில் இதனை முன்னெடுக்கலாம். மேலும், பண்பாட்டு மரபுரிமை (cultural heritage) சமூக ஒற்றுமையை வலுப்படுத்துவதால், அது அபிவிருத்தி இலக்குகளுக்கு முரணானதன்று; அவற்றுக்குத் துணையானது.

மூன்றாவதாக, கொம்புமுறி போன்ற மரபுகள் நவீன காலத்துக்குப் பொருந்தாதவை; நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் அவற்றை மீள நடத்துவது செயற்கையானது என்ற கருத்தும் காணப்படுகிறது. ஆனால், 2018ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற நிகழ்வு பள்ளியங்கட்டு கண்ணகி அம்மன் வழிபாட்டுடன் இணைந்த சமய, சமூக நிகழ்வாகவே இடம்பெற்றது என்பது, அதில் சமூகத்தின் தன்னெழுச்சியான ஈடுபாடு இருந்ததைக் காட்டுகிறது. மரபுகளைக் காலத்துக்கேற்பப் பாதுகாப்பு நடைமுறைகளுடன் நடத்த வேண்டுமாயின், அவற்றின் மூல வடிவம் முதலில் பதிவில் இருக்க வேண்டும். ஆவணம் இல்லாவிடின், மீட்டெடுப்பதும் மாற்றியமைப்பதும் ஊகத்தின் அடிப்படையிலேயே அமையும்.

நான்காவதாக, ஆவணப்படுத்தலும் வெளிப்படுத்தலும் சடங்குகளின் புனிதத்தன்மையைப் பாதிக்கும்; வணிகமயமாக்கலுக்கு வழிவகுக்கும் என்ற அச்சமும் உள்ளது. இந்த அச்சம் நியாயமானதே. எனினும், இதற்குத் தீர்வு பதிவைத் தவிர்ப்பதல்ல; பதிவுகளை யார் பார்வையிடலாம், எவை பொதுவெளிக்கு வரலாம் என்பதைச் சமூகமே தீர்மானிக்கும் வகையிலான அணுகல் விதிகளை (access protocols) உருவாக்குவதாகும். பதிவே இல்லாத நிலையில், மரபின் உரிமையாளர்களான கிராம மக்களின் குரல் இல்லாமலேயே வெளியாட்கள் அதனை விளக்கும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கும்.

ஐந்தாவதாக, ஒரு கிராமத்துக்கு இவ்வாறான முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டால் ஏனைய கிராமங்களும் அதனையே கோரும்; அனைத்துக்கும் வளம் போதாது என்ற நிர்வாகக் கவலையும் உண்டு. இது யதார்த்தமான கவலையே. ஆனால், இதற்குரிய பதில் முயற்சியைக் கைவிடுவதன்று; முன்னோடித் திட்டமாக (pilot project) ஒரு கிராமத்தில் தொடங்கி, பெற்ற அனுபவங்களை வழிகாட்டிக் கையேடாக்கி, ஏனைய கிராமங்கள் தாமே பின்பற்றக்கூடிய வகையில் பகிர்வதாகும். ஆலயப் பதிவுகள், சமூக அமைப்பு, கலை மரபு, செய்திப் பதிவு ஆகியன ஏற்கனவே ஓரளவு காணப்படும் தேற்றாத்தீவு, இதற்குப் பொருத்தமான தொடக்கக் களமாகும். தொடக்கத்திலேயே பயன்தரக்கூடிய முடிவுகளை இங்கு எதிர்பார்ப்பது தர்க்கரீதியானது.

இவற்றை நோக்கும்போது, தேற்றாத்தீவின் பாரம்பரியம் உடனடியாக அழியும் நிலையில் இல்லாவிடினும், சிதறிய நினைவுகளாக மட்டும் நிலைத்திருப்பது அபாயகரமானது என்பதே தர்க்கரீதியான முடிவாகும். கண்ணகி அம்மன் வழிபாடு, ஏழு தெரு விழா முறை, கொம்புமுறி, கலை நிகழ்ச்சிகள் ஆகியன தனித்தனி நிகழ்வுகளல்ல; ஒன்றோடொன்று பின்னிய முழுமையான சமூகக் கட்டமைப்பின் பகுதிகள். ஒன்று மறையும்போது மற்றவையும் வலுவிழக்கும். மேலும், வாய்மொழிப் பதிவுகளையும் ஆவணச் சான்றுகளையும் வேறுபடுத்தி, உறுதிப்படுத்தப்பட்டவற்றை மட்டுமே வரலாறாக முன்வைக்கும் நேர்மையான அணுகுமுறை அவசியமாகிறது. ஊகங்களை உண்மைகளாக்குவதும், மரபை முற்றாக மறுப்பதும் ஒரே அளவில் தவறானவை. சமூகப் பங்கேற்புடன் கூடிய, ஆதாரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆவணப்படுத்தலே நடுநிலையான, நிலைபேறான வழி.

ஏழு தெரு முறைமை இன்றைய நிர்வாகச் சூழலுக்கும் பாடம் தருகிறது. ஒவ்வொரு தெருவினருக்கும் விழாவில் பங்கும் பொறுப்பும் வழங்கப்பட்ட மரபு, முடிவெடுத்தலில் அனைவரையும் உள்ளடக்கும் (inclusive) அணுகுமுறையின் பழைய வடிவமாகக் கொள்ளத்தக்கது. ஆவணப்படுத்தல் பணியிலும் இதே உள்ளடக்கும் முறை பின்பற்றப்பட்டால், எந்தத் தெருவின் நினைவும் விடுபடாது; தகவல்களின் உரிமையும் பொறுப்பும் கிராமம் முழுவதற்கும் உரியதாக அமையும். அவ்வாறன்றி, சிலரது கைகளில் மட்டும் பதிவுகள் குவிந்தால், அது புதிய சர்ச்சைகளுக்கே வழிவகுக்கும்.

ஆவணப்படுத்தலின் நம்பகத்தன்மைக்கு மூன்றடுக்கு வகைப்பாடு (three-tier classification) பயன்படும். முதலாவது அடுக்கில் ஆவணச் சான்றுகளால் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட தகவல்கள்; இரண்டாவதில் பல சாட்சியங்களால் ஒத்துக்கொள்ளப்பட்ட வாய்மொழித் தகவல்கள்; மூன்றாவதில் ஒரு தரப்பால் மட்டுமே கூறப்படும் கூற்றுகள் இடம்பெற வேண்டும். ஒவ்வொரு தகவலுக்கும் அதன் மூலம் குறிக்கப்படுமாயின், ஊர்ப்பெயர் விளக்கங்கள் போன்ற முரண்பாடுகள் மறைக்கப்படாமல் வெளிப்படையாக முன்வைக்கப்படும்; வருங்கால ஆய்வாளர்களும் அவற்றைச் சரிபார்க்க முடியும். இது வரலாற்று நேர்மைக்கும் சமூக நம்பிக்கைக்கும் ஒருசேர அரண் அமைக்கும்.

இதற்கான ஆக்கபூர்வமான வழிமுறைகளை ஒழுங்குபடுத்திப் பார்க்கலாம். முதலாவதாக, ஆலய நிர்வாகங்கள், ஏழு தெருக்களின் பிரதிநிதிகள், கிராம அபிவிருத்திச் சங்கங்கள் இணைந்து ஊர் மரபுப் பதிவேடு (Village Heritage Register) ஒன்றை உருவாக்கலாம். ஆலய ஏடுகள், விழா நடைமுறைகள், கட்டாடிமார் வழிவந்த சடங்கு முறைகள் ஆகியன அதில் பதிவாகலாம். இரண்டாவதாக, முதியோரின் நேர்காணல்களை ஒலி, ஒளிப் பதிவாக்கி, ஆண்டு, இடம், பேசியவரின் விவரங்களுடன் வாய்மொழி வரலாற்றுக் காப்பகமாக (oral history archive) பேண வேண்டும். மூன்றாவதாக, ஊர்ப்பெயர் தோற்றம் தொடர்பில் தேசிய ஆவணக் காப்பகத் திணைக்களம், தொல்பொருள் திணைக்களம், கிழக்குப் பல்கலைக்கழகம் போன்ற நிறுவனங்களின் ஒத்துழைப்புடன் நில ஆவணங்கள், காலனித்துவ ஆவணங்கள், கல்வெட்டுகள் ஆகியவற்றை ஆராயும் ஆய்வுத் திட்டத்தை அமுல்படுத்தல் வேண்டும்.

நான்காவதாக, பள்ளியங்கட்டு, வேலைக்காரங்கட்டு, சோதையன்கட்டு போன்ற இடப்பெயர்களை நிலவமைப்புடன் இணைத்து வரைபடமாக்கினால் (place-name mapping), பாரம்பரிய விவசாய வாழ்வின் நிலவியல் பின்னணி தெளிவாகும். ஐந்தாவதாக, வசந்தன் கூத்து, கும்மி, கோலாட்டம், நாட்டுக்கூத்து ஆகியவற்றை இளைய தலைமுறைக்குப் பயிற்றுவிக்கும் பயிற்சிப் பட்டறைகளைப் பாடசாலைகள், பிரதேச செயலகத்தின் கலாசாரப் பிரிவு, கலை மன்றங்கள் இணைந்து நடத்தலாம். ஆறாவதாக, திரட்டப்பட்ட தரவுகளை இணையவழிக் காப்பகமாக (digital archive) வெளியிட்டு, புலம்பெயர்ந்து வாழும் தேற்றாத்தீவு உறவுகளிடமுள்ள ஒளிப்படங்களையும் ஆவணங்களையும் அதில் இணைக்கலாம். இவை அனைத்தும் சமூகத்தின் ஒப்புதலுடனும் வெளிப்படையான முகாமைத்துவத்துடனும் மேற்கொள்ளப்பட்டால், சமய நம்பிக்கைக்கு இடையூறு இன்றிப் பண்பாட்டுச் சுற்றுலா (cultural tourism) போன்ற வாய்ப்புகளையும் கவனமாகப் பரிசீலிக்க இடமுண்டு.

இம்முயற்சிகள் நிலைபேறாக அமைய, தெளிவான முகாமைத்துவக் கட்டமைப்பு அவசியம். ஆவணப்படுத்தல் குழுவில் ஆலய நிர்வாகிகள், முதியோர், கலைஞர்கள், இளைஞர்கள், கல்வியாளர்கள், பிரதேச செயலகப் பிரதிநிதிகள் ஆகியோர் இடம்பெறுவது பொருத்தமானது. ஆண்டுத் திட்டம், பொறுப்புகள், நிதி ஆதாரம், முன்னேற்ற அறிக்கை ஆகியன பொதுவெளியில் பகிரப்படுவது நம்பிக்கையை வளர்க்கும். திட்டங்களை அமுல்படுத்தல் கட்டத்தில் கண்காணிப்பு இல்லாவிடின், பல முயற்சிகள் தொடக்கத்தில் ஆர்வத்துடன் நடந்து பின்னர் நின்றுவிடும் ஆபத்து உள்ளது. எனவே, ஒவ்வொரு கட்டத்துக்கும் அளவிடக்கூடிய இலக்குகளை (measurable targets) நிர்ணயிப்பது பயனுள்ளதாகும்.

பாடசாலைக் கல்வியுடன் இணைக்கும் முயற்சியும் இங்கு முக்கியமானது. உள்ளூர் வரலாற்றைப் பாடத்திட்டத்துக்கு இணையான செயற்றிட்டங்களாக மாற்றினால், மாணவர்களே ஆய்வாளர்களாகவும் ஆவணக் காப்பாளர்களாகவும் மாறுவர். தமது ஊரின் இடப்பெயர்கள், ஆலய விழா முறைகள், கலைகள் பற்றி முதியோரிடம் கேட்டு எழுதும் மாணவர் செயற்றிட்டங்கள் குறைந்த செலவில் பெறுமதியான தரவுகளைத் தரும். அதேவேளை, இது மரபுகளை அடுத்த தலைமுறைக்கு உயிர்ப்புடன் கடத்தும் வழியாகவும் அமையும்.

நிதி மற்றும் கொள்கை மட்டத்தில், மாகாண, பிரதேச மட்டக் கலாசார அமைப்புகள் இத்தகைய கிராமிய ஆவணப்படுத்தல் திட்டங்களுக்குச் சிறு மானியங்களை வழங்கும் நடைமுறையை ஏற்படுத்தலாம். பல்கலைக்கழக மாணவர்களின் ஆய்வேடுகளுக்குக் களவசதி வழங்குதல், கிராம மட்டத் தன்னார்வலர்களுக்குப் பதிவு நுட்பப் பயிற்சி அளித்தல், பதிவுசெய்யப்பட்ட தரவுகளுக்கான பாதுகாப்பான சேமிப்பிடத்தை உறுதிசெய்தல் ஆகியன குறைந்த செலவில் பெரும் பயன் தரும் நடவடிக்கைகளாகும். நிதி பெறுவோர் தமது செலவு விவரங்களையும் ஆய்வு முடிவுகளையும் சமூகத்துக்கு அறிவிப்பது கட்டாயமாக்கப்பட்டால், வளங்கள் வீண்போகாது.

செயற்பாடுகளுக்குக் கால அட்டவணையும் வகுக்கப்பட வேண்டும். முதல் ஆண்டில் ஆலய ஏடுகள், முதியோர் நேர்காணல்கள், இடப்பெயர்ப் பட்டியல் ஆகியவற்றைத் திரட்டுதல்; இரண்டாம் ஆண்டில் ஆவணக் காப்பகங்களுடனான ஒப்பீட்டு ஆய்வையும் வரைபடப் பணியையும் நிறைவு செய்தல்; மூன்றாம் ஆண்டில் மரபுப் பதிவேட்டையும் இணையவழிக் காப்பகத்தையும் சமூகத்திடம் கையளித்தல் என்ற வகையில் படிப்படியாக முன்னேறுவது நடைமுறைச் சாத்தியமானது. இத்தகைய தெளிவான படிநிலைகளே, உணர்ச்சிவசப்பட்ட முயற்சிகள் இடைநடுவில் நின்றுபோவதைத் தடுக்கும்.

ஊடகங்களுக்கும் இதில் பொறுப்பு உண்டு. 2018ஆம் ஆண்டு கொம்புமுறி மீண்டும் நடைபெற்றமை செய்தியாகப் பதிவானதைப் போலவே, ஆவணப்படுத்தல் முயற்சிகளின் முன்னேற்றமும் தொடர்ச்சியாகப் பதிவாகி, பொதுமக்களின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவரப்பட வேண்டும். ஆதாரமற்ற கூற்றுகளை வரலாறாகப் பரப்பாமல், உறுதிப்படுத்தப்பட்டவை, உறுதிப்படுத்தப்படாதவை என்ற வேறுபாட்டைத் தெளிவாகக் காட்டும் செய்தியிடல் பொறுப்பான ஊடகப் பண்பாகும்.

முடிவாக, தேற்றாத்தீவு என்பது ஒரு புவியியல் இடப்பெயர் மட்டுமன்று; அது ஏழு தெருக்களின் ஒத்துழைப்பையும், கண்ணகி அம்மன் நம்பிக்கையையும், கலை மரபையும், விவசாய வாழ்வையும் தன்னகத்தே கொண்ட வரலாற்றுப் பெட்டகம். பதிவு செய்யப்படாத மரபு காலப்போக்கில் நினைவாகவும், பின்னர் கதையாகவும், இறுதியில் மறதியாகவும் மாறும். அரசு திணைக்களங்கள், கல்விச் சமூகம், ஆலய நிர்வாகங்கள், கிராம மக்கள் ஆகிய அனைவரும் இணைந்து இப்போதே செயற்பட்டால், வருங்காலத் தலைமுறைக்கு ஊகங்களை அன்றி, உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றை வழங்க முடியும்.